به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگینامه شهید حبیبالله شمسی
باران نم نم بر سینه نرم خاک میبارید و با بارش خود بوی مطبوعی را در هوا میپراکند. برگهای پاییزی زیر پای عابران میشکستند و صدای آه و ناله آنها به گوش میرسید. آب رودخانه نیز آرام آرام در حال بیجان شدن و یخ بستن بود و سکوتی نه چندان خوشایند بر آن حکم فرما. همه اینها نشانگر وداع آخرین ماه پاییز و خبر رسیدن اولین ماه از فصل زمستان را میداد. حبیبالله کوچک در گوشهای نشسته بود. ساکت و آرام اما با اندیشهای به وسعت آبی دریاها همه این زیباییهای خدادادی طبیعت را روی صفحه ساده بوم نقاشی، بازسازی میکرد و جان دیگری میبخشید. متولد آذرماه سال ۱۳۳۹ اراک بود. این کودک خوشقریحه که دوره دبستان خود را در مدرسه امیرکبیر اراک میگذراند، از همان ابتدابه دلیل استعداد فراوانی که در زمینه نقاشی و خطاطی داشت اطرافیانش را شگفتزده و مسحور درون پیچیده هنریش کرده بود و همیشه رتبه اول مسابقات مختلف هنری را به خود اختصاص میداد. مطمئناً به خاطر همین استعداد و مهارتش بود که هنوز هم بعضی از آثار او در زیر چرخه فرسایش روزگار تاب آورده و در موزه فرهنگی سپنتای شهر اهواز چشم هر مسافر صاحب ذوق و سلیقهای را به خود معطوف میدارند.
حبیب دوران ابتدایی و راهنمایی و متوسطه را با موفقیت و به پشتوانه ذوق ذاتی خود پشت سر گذاشت و موفق به اخذ دیپلم رشته علوم تجربی شد. هنر را به عنوان دستمایه خود برگزیده بود و در عین جوانی هر جا که میرفت «قدر میدید و گاه هم بر صدر مینشست.» با این حال فروتنی و خوشخلقی همیشه یار و قرینش بود. او پیوسته به خواهران و برادرانش سفارش میکرد که به پدر و مادر خدمت کنند زیرا هرگز فرصت جبران کوتاهیها را پیدا نخواهند کرد. اعتقاد داشت که برای معلم شدن ابتدا میبایست فرزند خوبی برای پدر و مادر باشی تا شاگردانت نیز فرزندان خوبی برای تو باشند.
خوش ذوق و هنرمند
حبیب الله شمسی در سال ۱۳۶۰ در کسوت یک معلم جوان و با انگیزه به خدمت اداره آموزش و پرورش شهرستان شازند درآمد و در بخش امور تربیتی اداره مشغول به کار شد تا با قلم و قلم مو زینتبخش فعالیتهای فرهنگی ادارهاش شود. بخشی از حقوق خود را صرف خانوادههای فقیر میکرد و تشنه خدمت در هر زمینهای بود. از یکجا ماندن و رکود و رخوت بیزار بود و پیوسته در حال کار و فعالیت مشاهده میشد. جالبتر اینکه در عین داشتن روحیهای لطیف و هنرمندانه، هیچگاه نسبت به فضای گاه زخمت سیاسی و نظامی جامه بیتفاوت و خنثی نبود.
عضو فعال پایگاه بسیج شهید مدنی اراک بود و پس از مدتی مانند بسیاری از جوانان پرشور و غیور کشورش، راهی میدان برد شد و با رزمندگان، همدم و همنفس گردید. راهی پرخطر در پیش گرفت و هدفی مقدس را پیریزی میکرد. رهسپار سرزمین عین خوش شد. سرزمینی که خاکش به خون شهدا آغشته و هم آغوش شده بود. حبیباله هنرمند در این خطه گلگون، پیمان دوستی با خدایش بست و طی چهار ماهی که در جبهه در واحد تبلیغات لشگر ۱۷ علیبن ابیطالب (علیه السلام) حضور داشت، از مسئول واحد شنیده بود که اجازه دادهاند عدهای از بچههای واحد تبلیغات نیز در عملیات بعدی شرکت کنند و در بچهها ولوله افتاده بود که چه کسانی به گردانهای رزمی خواهند پیوست. از آنجا که آرزوی حبیباله پیوستن به گردان علیابن ابیطالب (ع) بود با عنایت خدا به آرزویش رسید و نام او هم جزء لیست رزمندگان عملیاتکننده قرار گرفت و سرانجام به آرزوی قشنگش رسید و در تاریخ ۱۱/۰۸/۱۳۶۱ در منطقه عملیاتی عین خوش در عملیات محرم و در پی درگیری شدید با سربازان بعثی عراق با تیر دشمن به شهادت رسید و رهسپار دیار سبز عشق شد تا به سیب معرفت دست یابد. نقاشی ازلی معلم خوش ذوق شهیدش را عاشق شده بود و عجب
عشق جاودانه و بیرنگی. او در گلزار شهدای اراک در دل صفحه خاک نهان کردند.
قسمتی از وصیتنامه شهید
مپندارید کسانی که در راه خدا کشته شدهاند مردهاند. بله آنها زندگانی هستند که نزد خدایشان روزی میخورند. هنگامی که فردی عزم نبرد در راه حق میکند و در لحظاتی که با خانواده خود خداحافظی مینماید مانند ماری است که از پوست جدا میشود و پوست جدید میبندد آن فرد هم از تمام گناهان پاک میشود و خداوند متعال نیز فرشتگانش را برای حفاظت وی تا میدان نبرد میفرستد. پس خیلی خوشحال هستم که خداوند مرا به راه راست هدایت نمود و خیلی دوست دارم که پس از شهادتم یک شب چهارشنبه افراد ستاد شهید مدنی در منزل خودمان دعای توسل بخوانند و از پدر و مادر مهربانم میخواهم که مرا ببخشند و عفو کنند.
ارسال دیدگاه