˝هانیه˝ قصه گویی برای تمام فصل ها/ناتوانی اش مانع او نیست
نوبت قصهگویی دخترکی است با چهرهای دلنشین و لحنی شیرین، به نام «هانیه». با لبخند و متانت کودکانهای مینشیند روی صندلی. روبرویش کرسی است و روی کرسی، ظرفی از انار...
فرم مدرسهاش عنابی است و مقنعۀ تنگش، عنابی روشن. نفس میگیرد و شمرده میگوید: هانیه زارع هستم، دانشآموز پایۀ نهم
به گزارش خبرنگار پانا ی یزد، هانیه دستهایش را بلند و قصهاش را آغاز می کند: قصۀ روباه و گربه؛ جدال روباهی که هزار هنر دارد و گربهای که هنرش فقط فرار کردن است.
هانیه راه میرود و قصهاش را با آب و تاب تعریف میکند؛ روباه با هزار هنرش درگیر تعریف کردن از خودش در مقابل حملۀ سگی، کم میآورد و گربه با همان یک هنر به بالای درخت فرار میکند و زنده میماند.
سالن پر از سکوت است و گاهی نور فلاش دوربینها، نگاه خیرۀ ما را به اجرای زندۀ هانیه بر هم میزند که آرام مکث میکند با هیجان شروع میکند حسش به هنگام ادای واژهها و بیان حالتها مسحورکننده است.
در مقابلِ غرور روباه، چهره در هم میکشد و از زبان گربه حرف میزند در مقابل گستاخی گربه با قیافۀ حق به جانبِ روباه، نقشها را جابجا میکند. و زیبا و به جا و با غرور مؤدبانهای، انگار که بداند چقدر موفق بوده، قصه را به پایان میبرد ما محو هنرنمایی هانیهایم؛ که آموزگارش او را کامل معرفی میکند: هانیه از آموزشگاه رشد ؛ دچار اختلال کمتوانی ذهنی!
دلم میلرزد چشمهای شفافش زل زده، به دانههای انارِ روی کرسی از چشم هایش می خوانم: «مگر میشود زندگی مرا به هم ریخته آفریده باشد، خدای دانههای انار».
حالتش آرام است و متین، اما تسلیم نیست با دستهای کوچکش مقنعهاش را مرتب می کند همه برایش دست میزنند بلند و طولانی و با تعجب از نشناختنش، از او تعریف میکنند داوران جشنواره قصهگویی رشد هم انگار تحت تاثیر قرار گرفتهاند، یادآوری میکنند که بقیه اجازه دهند کارشان را انجام دهند.
هانیه و دوستانش در آموزشگاههایی درس میخوانند که ما به آن استثنایی میگوییم؛ شاید ناتوان بودهایم از انتخاب نامی شایستهتر آنها تنها با کمک آموزگارانشان، اینجا، زندگی را هم تمرین میکنند؛ آموزشگاههایی که دانشآموزانش احساس و نیاز و توانایی های ویژه دارند اما در برخی موارد توجه ویژهای به آنها نمیشود و به گفته معاون آموزش و پرورش استثنایی استان: «جای خالی معاونت پرورشی نیز در آن احساس میشود»
نکند غفلت کنیم و بگذرد فرصت رسیدگی به رشد کودکانههایی که تمرین درست زیستن است برای کودکانِ پرتوان و دارای نیازهای خاص که با اعتماد به نفس، -والبته با زحمت بسیار-، تلاش کردهاند که خودشان را به ما نشان دهند، که گاه توانمندیهای بی شمارمان اجازه درست نگریستن را هم به ما نمیدهد.
/حمیده فرشاد/
ارسال دیدگاه