فرزاد مؤتمن، در گفت و گو با پانا:
خانواده سینمای ایران ضوابط را رعایت نمی کنند
فرزاد مؤتمن فضای امروز سینما سرشار از عصبیت و نفرت دانسته، و اظهار امیدواری کرد: امیدوارم که عصبیت سینمای ایران فروکش کند و اندکی همه با هم رفیق تر باشیم چرا که این خانواده ای که امروز تحت عنوان خانوادۀ سینمای ایران از آن صحبت می کنیم، متأسفانه بد جور به سمت توحش در حال حرکت است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» آخر اثر فرزاد مؤتمن در مقام کارگردان است که پس از ارزیابی های به عمل آمده، در فیلم های پذیرفته شده در بخش سودای سیمرغ سی و چهارمین جشنوارۀ فیلم فجر قرار گرفت.
مؤتمن در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا، ضمن تأکید بر این امر که جشنوارۀ فجر اساساً یک جشنوارۀ داخلی است که مخاطبان داخلی دارد، افزود: با شرایطی که برای ساخت و نمایش فیلم در ایران وجود دارد، کمی غیر ممکن است که ما بتوانیم جشنوارۀ فیلم فجر را بین المللی کنیم و از نظر من، این جشنواره، هرگز یک جشنوارۀ درجه یک بین المللی نخواهد شد.
اتفاقات عجیب و غریبی در جشنوارۀ فجر نمی افتد
مؤتمن، با اشاره به این که برگزاری جشنوارۀ فیلم فجر خیلی بازتاب های بین المللی ندارد و بیشتر عملکرد جشنواره، یک عملکرد ملی است که در نوع خود موفق عمل می کند، شرایط فعلی فیلم سازی در ایران را شرایطی سخت دانسته و ضمن انتقاد از این که مراسم هر سال جشنواره، شبیه به هم برگزار می شود و اتفاقات خیلی عجیبی در آن نمی افتد، خاطر نشان کرد: فجر، هرگز یک جشنوارۀ درجِۀ یک بین المللی نخواهد شد.
این کارگردان که در سال ۱۳۷۹ «هفت» پرده را جلوی دوربین برده است، با تأکید بر این امر که اساساً فیلم هایش را برای جشنواره نمی سازد، بلکه برای مخاطبش فیلم می سازد، بررسی کارنامۀ عملکرد یک سالۀ فیلمسازان و مدیران اجرایی را از مهم ترین دست آوردهای جشنوارۀ بین المللی فیلم فجر دانسته و اظهار داشت: جشنوارۀ فجر یک جشن ملی است که همه دور هم جمع می شویم، فیلم ها را با هم می بینیم، ذوق می کنیم و کلی هم خوش می گذرد و تنها از این نظر است که می گویم جشنوارۀ فجر جشنوارۀ خوبی است، ولی عملکرد جشنوارۀ فجر کاملاً ملی است.
فروش فیلم ها در سینمای ایران اتفاقی است
مؤتمن که در سال ۱۳۹۲ «سایه روشن» را مقابل دوربین برده است، ساختن فیلم گیشه ای را آسان ترین کار ممکن در سینمای ایران دانسته و ضمن انتقاد از این امر که ما امروز در جامعه ای زندگی می کنیم که اصولاً فاقد سلایق سینمایی است، افزود: امروز، فروش فیلم ها در سینمای ایران اتفاقی است و همۀ این موارد بر اساس برخی از جبرهایی که در اطراف تولید فیلم ها اتفاق می افتد صورت می گیرد و این امر با فیلمسازی جدی فرق بسیاری دارد، فیلم های جدی معمولاً خیلی نمی فروشند و این یک واقعیت است.
وی عملکرد مثبت در حوزه های بین المللی سینمای ایران را، مهم ترین زمینه برایشناخت سینمای ایران در جهان دانسته و گفت: این حوزه قطعاً مقوله ای دیگر است و معضلات خاص خود را دارد.
کارگردان فیلم سینمایی «پوپک و مش ماشالله» محصول سال ۱۳۸۸، پیرامون حضور مخاطبان در جشنوارۀ بین المللی فیلم فجر ادامه داد: ما صد هزار مخاطب جدی در تهران داریم که این مخاطبان همان هایی هستند که می آیند و در جشنواره فیلم می بینند.
خسته ام، باید کمدی بسازم تا اندکی بخندم
وی ضمن تأکید تلاش در جهت حفظ بر جایگاه آثار کمیک در سینمای ایران، پیرامون دلیل گرایش بیشتر مخاطب به حوزۀ کمدی در سینما اظهار داشت:کمدی هم جدی است، کمدی ژانر سر چشمه است و موضوع بی اهمیتی نیست و ژانر مادر است و ممکن است من حتی فیلم بعدی خود را کمدی بسازم، خیلی هم دوست دارم که کمدی بسازم چون خسته ام و باید اندکی بخندم.
مؤتمن ضمن تأکید بر این که ما اگر بتوانیم همین صد هزار نفر را در اکران هایمان جذب کنیم اتفاق فوق العاده ای می افتد، افزود: معضلاتی که در اکران وجود دارد، معمولاً باعث می شود که این صد هزار نفر نیایند که فیلم ها را ببینند و در پی این امر، فروش گیشه ها اتفاقی می شود.
کارگردان خداحافظی طولانی، ضمن ابراز خرسندی از این که در هر دو زمینه، هم در زمینۀ جدی و هم در زمینۀ کمدی آثار خوبی داریم، ادامه داد: که فضای امروز سینما سرشار از عصبیت و نفرت است، و امیدوارم که عصبیت سینمای ایران فروکش کند و اندکی همه با هم رفیق تر باشیم که این خانواده ای که امروز تحت عنوان خانوادۀ سینمای ایران از آن صحبت می کنیم، متأسفانه بد جور به سمت توحش در حال حرکت است.
مروری بر «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» و کارنامۀ هنری فرزاد مؤتمن
گفتنی است، فرزاد مؤتمن در ۱۹ مرداد ۱۳۳۶ در مسجد سلیمان متولد شد، دوران کودکی و نوجوانی اش را در جنوب ایران سپری کرد و بعد از اتمام تحصیلات در مقطع متوسطه برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شد.
وی در سال ۱۳۵۷ تحصیل در رشته سینما را رها کرد و به ایران برگشت؛ مؤتمن بعد از آن به عکاسی، فیلمبرداری و مستندسازی روی آورد و همچنین از سال ۱۳۷۸ به ساخت فیلمهای سینمایی و به طور همزمان، تدریس در دانشگاه سوره مشغول شد و تا کنون ساخت ده فیلم سینمایی را در مقام کارگردان، در کارنامۀ هنری خود دارد.
مؤتمن در سال ۱۳۸۱ با فیلم «شب های روشن» یکی از نامزدهای بهترین اثر هنر تجربه در بیست و یکمین جشنوارۀ بین المللی فیلم فجر بود و «خداحافظی طولانی» دومین اثر وی بود که در سی و سومین جشنوارۀ بین المللی فیلم فجر در سال ۱۳۹۳، در دو بخش بهترین فیلم و بهترین کارگردانی نامزد دریافت سیمرغ بلورین جشنواره شد اما از دستیابی به آن بازماند.
در خلاصۀ داستان «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» آمده است: صبح است، مادری سراسیمه وارد کلانتری می شود و به افسر نگهبان می گوید دختر جوانش، سحر، دیشب به خانه بازنگشته است.
در آخرین اثر فرزاد مؤتمن، فریبرز عرب نیا، سیامک صفری، آتیلا پسیانی، ژاله صامتی، محمدرضا غفاری، بهاران بنیاحمدی، آناهیتا درگاهی، روشنک گرامی، مجتبی سلمانی، شیوا کریمی، عمار تفتی، شبنم فرشادجو، علیرضا ثانی فر، امیرحسین فتحی به ایفای نقش پرداخته اند و آناهیتا درگاهی با این اثر به مخاطبان سینمای ایران معرفی می شود.
امیر عربی، نویسنده، بهرام بدخشانی و مرتضی غفوری، مدیران فیلمبرداری،ژیلا ایپکچی، تدوینگر، سعید عصمتی، مجری طرح و سرمایه گذار، جهانگیر میرزا جانی، طراح صحنه، میشا جودت، طراح چهره پردازی، رشید دانشمند، مدیر صدابرداری، فرهاد کی نژاد، مدیر تولید، علی جناب، دستیار کارگردان و برنامه ریز، سعیده دلیریان، منشی صحنه، بهمن صمصامی راد، مدیر تدارکات و مریم نراقی، در جایگاه مشاور رسانه ای، از عواملی بوده اند که فرزاد مؤتمن را در فرآیند تولید «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» یاری کرده اند.
ارسال دیدگاه