بوی ماه مهر/
خاطرات نویسندهای که با گریه به مدرسه رفت
خبرگزاری پانا: شیرازی است و تحصیلات دانشگاهی او روانشناسی، اما عمده فعالیت و شهرتش در زمینه نگارش کتابهای کودکان و نوجوانان است؛ احمد اکبرپور از ترسهای اول مهر سخن گفته که در پی میخوانید.
احمد اکبرپور- نویسنده شیرازی که برای کودکان و نوجوانان قلم میزند با مرور خاطرات دوران تحصیل خود به خبرنگار فرهنگی پانا گفت: برای رفتن به مدرسه ترس و اضطراب خاصی داشتم و گریه میکردم طوری بود که من را به زور به مدرسه بردند اما با ورود به حیاط مدرسه بچه ها را دیدم که با خوشحالی به سمت معلممان میرفتند و او هم با مهربانی با آنها حرف میزد این اتفاق بسیار روی من تاثیر گذاشت و دیدم نسبت به مدرسه را عوض کرد.
نویسنده «اگر من خلبان بودم» ادامه داد: اواسط سال تحصیلی بودیم که یکی از هم کلاسیهای من هنوز از مدرسه خوشش نمیآمد و گریه میکرد اتفاقاً معلممان هم صدایش کرد تا روی تخته سیاه بنویسد «بابا» و او نوشت «نان» و کلمه را «سبد» خواند!
اکبر پور با اشاره به درسهای مورد علاقه خود بیان کرد: به ادبیات فارسی خیلی علاقه داشتم،اما این علاقه دلیل رفتن من به سوی راه نویسندگی نبود؛ آن موقع یک پیکی بود که از آن فقط یک نسخه، برای ۲۰۰ دانشآموز می آمد بالاخره بعد از اینکه کلی سعی کردم یک نسخه از آن را گرفتم، این پیک و خواندن آن مرا به سوی نویسندگی تشویق کرد.
نویسنده «من نوکر بابا نیستم» تصریح کرد: مجله کیهان بچهها هم داستان پینوکیو را به صورت کمیک استریپ و دنبالهدار چاپ میکرد معلم ما هر هفته به شهر میرفت و با پولهایی که از طرف ما جمع میشد برایمان این مجله را میخرید.
این نویسنده افزود: هفتههایی که باران میآمد و هوا مناسب رفت و آمد نبود با دوستانم جمع میشدیم و اتفاقات بعدی داستان پینوکیو را حدس میزدیم بعد از دو سه هفته که مجله میآمد و آن را می خواندیم اگر حدسهایمان درست بود کلی ذوق میکردیم؛ این نکته هم باعث تقویت قوه تخیل ما بود هم برای این که خودمان داستانی را خلق کنیم تشویق میشدیم.
اکبرپور با اشاره به شیطنتهای دوران مدرسه گفت: ردیف آخر صندلیها توی کلاس بهترین جا برای شیطنت بود و من هم همیشه ترجیح میدادم که آخر کلاس بنشینم؛ با اینکه توی کلاس شیطنتهای بسیاری می کردم اما نمرهام همیشه بالا بود و کمترین نمرهام در دوران دبیرستان توی درس ریاضی بود که آن هم ۱۴ شدم.
ارسال دیدگاه