به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگینامه شهید مهدی طاهر زاده
شهید مهدی طاهر زاده در زمستان ۱۳۵۴ در خانواده ای مذهبی چشم به جهان گشود. از همان ابتدا از نعمت پدر محروم بود. در سال ۱۳۷۳ موفق به اخذ مدرک دیپلم دررشته ادبیات گشت و در کنکور سراسری در رشته علوم تربیتی مرکز تربیت معلم شهید باهنر اصفهان پذیرفته شد. پس از اخذ مدرک کاردانی به مدت تقریبی دو سال به همکاری با دانشگاه آزاد اسلامی کاشان مبادرت ورزید و از ابتدای سال تحصیلی ۱۳۷۶ در آموزش و پرورش شهرستان نجف آباد به عنوان دبیر علوم تربیتی مشغول بکار شد. در همان سال نیز ازدواج کردند که ثمره این ازدواج فرزندی بنام ابوالفضل است.
در سال ۱۳۷۹ مجدداً در مرکز ضمن خدمت فرهنگیان در رشته علوم تربیتی مشغول به تحصیل شد و موفق به اخذ مدرک کارشناسی خود گشت. ایشان همیشه به فکر نیازمندان و دستگیری از مستمندان بود. شهادت مهر تأییدی است بر نیات پاک و صفای قلب آن بزرگوار.
قسمتی از وصیتنامه شهید
هدفم از حضور در بسیج کمک به جامعه اسلامی است و با شرکت خود در بسیج ضربه ای محکم بر پیکر دشمنان اسلام که موجب تهاجم فرهنگی هستند وارد سازم، تا سنگر مقاومت و فداکاری پس از جنگ خالی نماند.
سفر به عتبات
راوی: ایمان طاهر زاده (خواهرزاده شهید)
وقتی دایی ام برای گرفتن حلالیت جهت سفر عتبات به منزل ما آمد. در دلم شور عجیبی را حس کردم. بسیار التماس کردم که مرا هم با خود ببرد. آنقدر صادقاته تقاضا کردم که در دل دایی ام اثر کرد و مرا با خود همراه ساخت. می خواستیم از طریق مرزهای مهران وارد خاک عراق شده و از آنجا به کربلا و نجف برویم. وقتی به مهران رسیدیم شب شده بود. با پای پیاده رهسپار سفر عشق شدیم. اما ساعت حوالی ۲ بامداد بود که توسط پلیس انتظامی دستگیر و به پاسگاه ایلام منتقل شدیم. دایی ام بسیار ناراحت و بغض آلود بود و با هیچ کس صحبت نمی کرد. در پاسگاه مصرانه می گفت تا به کربلا نروم به شهرم باز نخواهم گشت. عزم دایی ام آنقدر قوی بود که پرسنل پاسگاه را تسلیم کرد. وقتی وارد عراق شدیم باور نمی کردم که چگونه امام حسین ما را طلبیده که مشکلات به آسانی از پیش پای ما برداشته می شد. تنها دو ماه پس از این سفر بود که دایی ام در رزمایش شهید شد.
ارسال دیدگاه