دولت چه خوابی برای آموزش و پرورش دیده است؟
در حالی لایحه «دائمی شدن قانون تأسیس و اداره مدارس غیردولتی» به مجلس رسیده است که بیم و امیدهای آن در مقابل چشمان ناظران و کارشناسان این حوزه رژه میرود.
به گزارش پانا از استان گلستان ، مدارس غیردولتی یا به تعبیر آشنا و قدیمی آن «مدارس غیرانتفاعی»، از اواخر دهه ۶۰ پا به خانواده آموزش و پرورش گذاشتند. درست در شرایطی که جمعیت نوجوانان و جوانان در سن تعلیم و تربیت رو به افزایش بود و مشکلات اقتصادی و کمبود بودجه عمومی کشور که از شرایط آن سالها نشئت میگرفت، پاسخگوی نیازهای آموزش و پرورش برای تعلیم و تربیت دولتی نبود.
به این ترتیب، قانون تأسیس مدارس غیرانتفاعی بعد از کش و قوسهای فراوان میان مجلس و دولتِ وقت و شورای نگهبان، در جلسه ۱۹ مهر ۱۳۶۷ مجمع تشخیص مصلحت نظام تصویب و ابلاغ شد.
از آن تاریخ به بعد مدارس غیرانتفاعی که با هدف جلب مشارکت مالی مردم در تعلیم و تربیت و برداشتن بخشی از بار آموزش و پرورش تاسیس شده بود، میهمان نظام تعلیم و تربیت شدند؛ این مدارس از همان زمان تا به امروز که حدود ۲۷ سال از عمرشان میگذرد، در ذهن مردم «مدارس بچه پولدارها یا نیمه پولدارها» بوده که معمولاً اقشار مرفه یا نیمه مرفه برای فرار از شلوغی ها و کمبود امکانات مدارس دولتی به آنها پناه میبرند. هرچند مدیران مدارس غیرانتفاعی یا به تعبیر دقیقتر و امروزی آن یعنی «مدارس غیردولتی» نیز، هرکدام درد و دلها و حرفهای منطقی و غیرمنطقی خاص خودشان را دارند که در جای خود قابل تأمل است.
بعد از گذشت ۲۰ سال از عمر این مدارس، دولت در سال ۱۳۸۷ دست به کار شد تا قانون فعالیت این مدارس را اصلاح کند؛ به این ترتیب لایحه «اصلاح قانون تأسیس مدارس غیرانتفاعی و الحاق موادی به آن» به مجلس هشتم رفت و پس از بررسی و چکشکاری در کمیسیون آموزش و تحقیقات، با عنوان «قانون تأسیس و اداره مدارس و مراکز غیردولتی» و در ۴۱ ماده بر اساس اصل ۸۵ قانون اساسی به تصویب این کمیسیون رسید و به تأیید شورای نگهبان نیز رسید تا برای ۵۸ سال و به صورت آزمایشی، نقش دستورالعمل مدارس غیردولتی یا غیرانتفاعی سابق را ایفا کند. هرچند با اتمام دوره آزمایشی این قانون، خبری از لایحه دولت برای دائمی شدن این قانون نشد و سال به سال، با مجوز مجلس قانون آزمایشی تمدید شد.
ارسال دیدگاه