دیوارهایی که مهربان شده اند
دیوارهایی گرچه از جنس آجر و سیمان اما آمیخته به بوی دستهایی مهربان و رنگ قلبهایی پاک، در سطح شهرهای مازندرن به یاری کسانی می آیند که شاید در این سرما کودکانشان در میان آغوششان در حال لرزیدن باشند.
به گزارش پانا-مازندران، مهم نیست ایده نخست برپایی "دیوارهای مهربانی" از یک کشور اروپایی بوده است یا خیر. مهم این است که یک ایده مهربانانه و گرم از میان قلبها و دستهای بخشایشگر مردم ایران زمین به دیوارهای سرد زمستانی خیابانهای شهرمایمان رنگ و بوی محبت و همبستگی داده است.
دیوار مهربانی با شعار " نیاز نداری بگذار، نیاز داری بردار" نخستین بار در شهر مشهد دیده شد و فردی تعدادی آویز به دیوار وصل کرد و در کنار آنها جمله ای را نوشت که تبدیل به شعار این حرکت شد و شبکه های اجتماعی نیز این بار در مسیری درست و مثبت به یاری این طرح زیبا آمدند و آن را به سرعت در میان ایرانی ها دست به دست چرخاندند.
حال بسیاری از شهرهای مازندران نیز دیوارهایی از جنس مهربانی دارند که به روی کارتن خوابها و سرمازده ها و نیازمندان لبخند می زنند.
این درحالی است که معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی از حضور ۱۵ تا ۱۷ هزار کارتن خواب در سراسر کشور خبر می دهد که حدود یک درصد را کودکان آنها و حدود ۵ تا ۱۰ درصد را زنان تشکیل می دهند و اینگونه است که اقداماتی از این دست می تواند مرهمی بر زخمهای دلخراش این قشر در فصل سرما باشد.
دیوارهای مهربانی ایرانیها آنچنان فراگیر شد که بازتاب آن در رسانه های خارجی نیز به چشم می آید.
"سی ان ان" در گزارشی به بررسی دیوار مهربانی ایران پرداخته و آورده است:« درحالی که ایران زمستان سردی را می گذراند، طرحی جدید برای گرم کردن مردم بی خانمان ابداع شده است. "دیوار مهربانی" جایی است که مردم می توانند لباس های گرم و بلا استفاده خود را به افراد فقیر هدیه دهند.»
"خبرگزاری اسوشیتدپرس" نیز نوشته است: « با شروع زمستان سرد و بی رحم امسال، دیوارهای رنگ شده در شهرهای زیاد به چشم می خورد؛ دیوارهایی که آویزهایی برای لباس روی آنها نصب شده و از مردم میخواهد لباس هایی که به آن نیاز ندارند را برای آنها که نیاز دارند روی آن قرار دهند.»
رویا یکی از اهداکنندگان لباس زمستانی به این دیوارهاست. وی در این خصوص به ما گفت: نخستین بار که این طرح را در شبکه های اجتماعی دیدم به ذهنم رسید که مثل خیلی از چیزهای دیگر زودگذر و یک موج تبلیغی است اما وقتی به جایی رسید که خودم هم یکی از اهداکنندگان لباس به این دیوار شدم، خدارا شکر کردم که سهمی کوچک در گرم شدن بدن کودکانی دارم که گرچه از لحاظ مالی شاید مانند کودکان ما نباشند اما به همان اندازه معصوم و دوست داشتنی هستند.
علی می گوید: همیشه نمی شود به سازمانها و موسسات دولتی و خصوصی تکیه کرد گاه می توان به همین سادگی و با تکیه بر نیروی مردمی گره از برخی مشکلات اجتماعی باز کرد. مهم گام برداشتن در راه نوعدوستی و احساس مسئولیت در مقابل انسانهایی ست که به هردلیلی دچار مشکل هستند و به کمک همنوع خود نیازمندند.
مادر دو فرزند دبیرستانی نیز می گوید: بار اول از بچه هایم در مورد دیوار مهربانی و شعار آن شنیدم. اشک در چشمانم جمع شد وقتی به نتیجه این اتفاق فکر کردم. فکر به اینکه چقدر راحت و ساده می توانیم به کسانی که نیازمند هستند کمک کنیم بی آنکه حتا بشناسیمشان و لازم باشد که دنبال آنها بگردیم. این کار هم دل آنها را شاد می کند هم قلب ما را پاکتر و مهربانتر.
اینگونه است که تنفس در هوای انسان دوستی و نشستن پای دیوارهای مهربانی مردمی که ریشه در سرزمینی کهن دارند، و اندیشیدن به اینکه می توان به جایی رسید که در همسایگی مان تنی از سرما نلرزد و کودکی گرسنه سر بر بالین نگذارد، آدمی را به تجربه ی بخش کوچکی از بهشت جاودان می رساند.
می توان امیدوار بود که طرحهایی از جنس "دیوار مهربانی" همیشگی و پابرجا باشند.
ارسال دیدگاه