فرزاد مؤتمن، در گفت و گو با پانا:
فجر هرگز یک جشنوارۀ درجۀ یک بین المللی نخواهد شد
فرزاد مؤتمن، کارگردان سینما، شرایط فعلی فیلم سازی در ایران را شرایطی سخت دانسته و گفت: با شرایطی که برای ساخت و نمایش فیلم در ایران وجود دارد، کمی غیر ممکن است که ما بتوانیم جشنوارۀ فیلم فجر را بین المللی کنیم و از نظر من، این جشنواره، هرگز یک جشنوارۀ درجه یک بین المللی نخواهد شد.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» آخر اثر فرزاد مؤتمن در مقام کارگردان است که پس از ارزیابی های به عمل آمده، در میان لیست ۲۲ فیلم پذیرفته شده در بخش سودای سیمرغ سی و چهارمین جشنوارۀ فیلم فجر قرار گرفت.
فرزاد مؤتمن، کارگردان این اثر، در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا گفت: «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» که آن را برای حضور در سی و چهارمین جشنوارۀ بین المللی فیلم فجر طراحی کرده و ساخته ام، یک فیلم پلیسی است که یک پس زمینۀ اجتماعی در خودش دارد و همۀ ما باید نسبت به آن حساس باشیم.
وی ادامه داد: این اثر، فیلمی است که عاشقانه آن را ساختم، بسیار دوستش دارم و امیدوارم تماشاچی هم آن را دوست داشته باشد.
این کارگردان که در سال ۱۳۷۹ «هفت» پرده را جلوی دوربین برده است، ضمن تأکید بر این امر که جشنوارۀ فجر اساساً یک جشنوارۀ داخلی است که مخاطبان داخلی دارد، افزود: برگزاری جشنوارۀ فیلم فجر خیلی بازتاب های بین المللی ندارد و بیشتر عملکرد جشنواره، یک عملکرد ملی است که در نوع خود موفق عمل می کند.
فجر، هرگز یک جشنوارۀ درجِۀ یک بین المللی نخواهد شد
مؤتمن شرایط فعلی فیلم سازی در ایران را شرایطی سخت دانسته و ضمن انتقاد از این که مراسم هر سال جشنواره، شبیه به هم برگزار می شود و اتفاقات خیلی عجیبی در آن نمی افتد،گفت : با شرایطی که برای ساخت و نمایش فیلم در ایران وجود دارد، کمی غیر ممکن است که ما بتوانیم جشنوارۀ فیلم فجر را بین المللی کنیم و از نظر من، این جشنواره، هرگز یک جشنوارۀ درجه یک بین المللی نخواهد شد.
کارگردان فیلم های «بیداری» و «صداها» در سال ۱۳۸۷، با تأکید بر این امر که اساساً فیلم هایش را برای جشنواره نمی سازد، بلکه برای مخاطبش فیلم می سازد، بررسی کارنامۀ عملکرد یک سالۀ فیلمسازان و مدیران اجرایی را از مهم ترین دست آوردهای جشنوارۀ بین المللی فیلم فجر دانسته و ادامه داد: جشنوارۀ فجر یک جشن ملی است که همه دور هم جمع می شویم، فیلم ها را با هم می بینیم، ذوق می کنیم و کلی هم خوش می گذرد و تنها از این نظر است که می گویم جشنوارۀ فجر جشنوارۀ خوبی است، ولی عملکرد جشنوارۀ فجر کاملاً ملی است.
وی عملکرد مثبت در حوزه های بین المللی سینمای ایران را، مهم ترین زمینه برای شناخت سینمای ایران در جهان دانسته و ادامه داد: این حوزه قطعاً مقوله ای دیگر است و معضلات خاص خود را دارد.
مؤتمن پیرامون نقش آموزش و پرورش در زمینه سازی برای بروز و ظهور استعدادهای نمایشی در میان نوجوانان در مدارس گفت: سینما این گونه نیست که آموزش و پرورش برای آن زمینه سازی کند، سینما سینماست و فیلم دوست ها فیلم می بینند، من خیلی این موارد را این قدر رسمی نمی بینم.
ساختن فیلم گیشه ای در ایران آسان ترین کار ممکن در سینمای ایران است
کارگردان پوپک و مش ماشالله که در سال ۱۳۸۸ به روی پرده رفته است، ساختن فیلم گیشه ای را آسان ترین کار ممکن در سینمای ایران دانسته و ضمن انتقاد از این امر که ما امروز در جامعه ای زندگی می کنیم که اصولاً فاقد سلایق سینمایی است، خاطر نشان کرد: امروز، فروش فیلم ها در سینما اتفاقی است و همۀ این موارد بر اساس برخی از جبرهایی که در اطراف تولید فیلم ها اتفاق می افتد صورت می گیرد و این امر با فیلمسازی جدی فرق بسیاری دارد، فیلم های جدی معمولاً خیلی نمی فروشند و این یک واقعیت است.
مخاطب جشنوارۀ فجر، صد هزار مخاطب جدی سینما در تهران هستند
این کارگردان که در سال ۱۳۹۲ «سایه روشن» را مقابل دوربین برده است، پیرامون حضور مخاطبان در جشنوارۀ بین المللی فیلم فجر گفت: ما صد هزار مخاطب جدی در تهران داریم که این مخاطبان همان هایی هستند که می آیند و در جشنواره فیلم می بینند.
مؤتمن ادامه داد: ما اگر بتوانیم همین صد هزار نفر را در اکران هایمان جذب کنیم اتفاق فوق العاده ای می افتد ولی معضلاتی که در اکران وجود دارد، معمولاً باعث می شود که این صد هزار نفر نیایند که فیلم ها را ببینند و در پی این امر، فروش گیشه ها اتفاقی می شود.
هم در زمینۀ جدی و هم در زمینۀ کمدی آثار خوبی داریم
این کارگردان سینما، در بخش دیگری از این گفتگو، پیرامون دلیل گرایش بیشتر مخاطب به حوزۀ کمدی در سینما گفت: کمدی هم جدی است، کمدی ژانر سر چشمه است و موضوع بی اهمیتی نیست و ژانر مادر است و ممکن است من حتی فیلم بعدی خود را کمدی بسازم، خیلی هم دوست دارم که کمدی بسازم چون خسته ام و باید اندکی بخندم.
کارگردان خداحافظی طولانی تصریح کرد: به نظر من در هر دو زمینه، هم در زمینۀ جدی و هم در زمینۀ کمدی آثار خوبی داریم.
وی در پایان سخنانش، ضمن انتقاد از این امر که فضای امروز سینما سرشار از عصبیت و نفرت است، اظهار امیدواری کرد: آرزو می کنم که این جو عصبی و این نفرتی که ما از اهالی سینما، این طرف و آن طرف می بینیم، فروکش کند و اندکی همه با هم رفیق تر باشیم که این خانواده ای که امروز تحت عنوان خانوادۀ سینمای ایران از آن صحبت می کنیم، متأسفانه بد جور به سمت توحش در حال حرکت است.
مروری بر «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» و کارنامۀ هنری فرزاد مؤتمن
گفتنی است، فرزاد مؤتمن در ۱۹ مرداد ۱۳۳۶ در مسجد سلیمان متولد شد، دوران کودکی و نوجوانی اش را در جنوب ایران سپری کرد و بعد از اتمام تحصیلات در مقطع متوسطه برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شد.
وی در سال ۱۳۵۷ تحصیل در رشته سینما را رها کرد و به ایران برگشت؛ مؤتمن بعد از آن به عکاسی، فیلمبرداری و مستندسازی روی آورد و همچنین از سال ۱۳۷۸ به ساخت فیلمهای سینمایی و به طور همزمان، تدریس در دانشگاه سوره مشغول شد و تا کنون ساخت ده فیلم سینمایی را در مقام کارگردان، در کارنامۀ هنری خود دارد.
مؤتمن در سال ۱۳۸۱ با فیلم «شب های روشن» یکی از نامزدهای بهترین اثر هنر تجربه در بیست و یکمین جشنوارۀ بین المللی فیلم فجر بود و «خداحافظی طولانی» دومین اثر وی بود که در سی و سومین جشنوارۀ بین المللی فیلم فجر در سال ۱۳۹۳، در دو بخش بهترین فیلم و بهترین کارگردانی نامزد دریافت سیمرغ بلورین جشنواره شد اما از دستیابی به آن بازماند.
در خلاصۀ داستان «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» آمده است: صبح است، مادری سراسیمه وارد کلانتری می شود و به افسر نگهبان می گوید دختر جوانش، سحر، دیشب به خانه بازنگشته است.
در آخرین اثر فرزاد مؤتمن، فریبرز عرب نیا، سیامک صفری، آتیلا پسیانی، ژاله صامتی، محمدرضا غفاری، بهاران بنیاحمدی، آناهیتا درگاهی، روشنک گرامی، مجتبی سلمانی، شیوا کریمی، عمار تفتی، شبنم فرشادجو، علیرضا ثانی فر، امیرحسین فتحی به ایفای نقش پرداخته اند و آناهیتا درگاهی با این اثر به مخاطبان سینمای ایران معرفی می شود.
امیر عربی، نویسنده، بهرام بدخشانی و مرتضی غفوری، مدیران فیلمبرداری، ژیلا ایپکچی، تدوینگر، سعید عصمتی، مجری طرح و سرمایه گذار، جهانگیر میرزا جانی، طراح صحنه، میشا جودت، طراح چهره پردازی، رشید دانشمند، مدیر صدابرداری، فرهاد کی نژاد، مدیر تولید، علی جناب، دستیار کارگردان و برنامه ریز، سعیده دلیریان، منشی صحنه، بهمن صمصامی راد، مدیر تدارکات و مریم نراقی، در جایگاه مشاور رسانه ای، از عواملی بوده اند که فرزاد مؤتمن را در فرآیند تولید «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» یاری کرده اند.
ارسال دیدگاه