گزارش تحلیلی پانا از ترکیب مجلس آینده و تاثیرگروه های سیاسی در انتخابا

مجلس دهم؛ اصلاح طلب یا اصولگرا؟

علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی گفته است: «ائتلافی میان او و دولت انجام نگرفته و و اساسا این مورد خلاف واقع است و مصلحت دولت و مجلس نیز در آن نیست، چرا که مجلس باید به‌ علت وظیفه ریل‌گذاری مستقل باشد، لذا این اخبار نادرست است.» در این مورد حق با علی لاریجانی است، اما کیست که نداند تغییرات مجالس در ایران تابعی از تغییرات در کابینه ها و دولت ها بوده است.

کد مطلب: ۴۴۷۸۷۵
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار سیاسی پانا، تغییر مجلس به سود دولت هم از مجلس پنجم به سوی مجلس ششم و هم از مجلس ششم به سوی مجلس هفتم و هشتم اتفاق افتاد و به این ترتیب باید انتظار داشت، ترکیب مجلس دهم نیز با غلبه نسبی هواداران دولت یازدهم تمایل بیشتری به سیاست های حسن روحانی و دولت وی داشته باشد. اما در عین حال نباید فراموش کرد که فضای سیاسی کشور از زمان تشکیل مجالس پنجم و ششم تفاوت زیادی کرده است.
دو مقطع استعفای نمایندگان مجلس ششم و نیز حوادث پس از انتخابات سال ۸۸، اصلاح طلبان را تحت فشار مضاعفی از سوی اصولگرایان قرار داده و در عین حال اصولگرایان نیز خود با وجود حذف رقیب نتوانستند از این برتری نسبی، استفاده لازم را برده و فضای سیاسی کشور را به طور کامل میان نیروهای خود تقسیم کنند. کما این که در نخستین انتخابات پس از مجلس نهم مشاهده شد که سه نامزد اصولگرا نتوانستند بر سر کناره گیری به سود یکدیگر با هم کنار بیایند و در نهایت هم بازی انتخابات را به رقیب واگذار کردند.
از این منظر بررسی رخدادهای پیش از انتخابات سال ۹۲ می تواند چشم انداز نسبتا روشنی نسبت به سازو کار حاکم بر اصولگرایان در انتخابات پیش رو به دست بدهد. احمد توکلی نماینده مجلس و از اصولگرایان سرشناس اخیرا گفته است: "به نظر من پاشنه آشیل ائتلاف اصولگرایان، جبهه پایداری است که می تواند شب آخر لیستی را بدهد که تعدادی را حذف کند و افراد خودش را اضافه کند و در نتیجه برخی رای نیاورند و رای آن ها شکسته شود. این اقدامی است که در مجلس قبلی انجام دادند."
تردیدهای میان اصولگرایان جدی است، اما برخلاف آنچه غالب آنان تمایل دارند نمی شود، تقصیر همه شکست های سال های گذشته را بر سر جبهه پاداری کوبید. در جریان انتخابات سال ۹۲ و ماجرای نامزدهای ۲+۱ جبهه پایداری حضور و ظهوری نداشت که بخواهد ائتلاف نامزدهای اصولگرا را برهم بزند. در آن انتخابات جبهه پایداری یکسره توان و ظرفیت خود را بر سر نامزدی کامران باقری لنکرانی گذاشت. مصباح یزدی درباره او گفت: خدا را شكر كه اعضای شورای مركزی جبهه پایداری بر كسی اجماع كردند كه بنده از ۷ سال پیش او را در نظر گرفته بودم ، ولی تا پیش از این به كسی نگفته بودم. مصباح یزدی در ادامه سخنرانی مشهورش در جمع اعضای جبهه پایاداری همچنین در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ماه سال ۹۲ تاکید کرد: امروز در پیشگاه الهی شهادت میدهم كه در بین كسانی كه برای یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ثبت‌نام كردهاند، جناب آقای دكتر باقری لنكرانی را اصلح میدانم و امیدوارم این شهادت، برگ زرینی در نامه اعمال ۸۰ ساله من باشد. اوضاع اما چنان که می دانیم مطابق میل مصباح و یارانش پیش نرفت و باقری لنکرانی حتی از فیلتر احراز صلاحیت شورای نگهبان هم عبور نکرد.
درواقع جبهه پایداری نتواست چنانکه قصد داشت در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ نقش آفرینی کند. آنان سپس در عملی انجام شده قرار گرفتند و اجبارا تن به حمایت از سعید جلیلی دادند و انتقاد سایر اصولگرایان را به دلیل نپیوستن به ائتلاف و عدم حمایت از قالیباف به جان خریدند.
نکته اصلی در انتخابات سال ۹۲ اما این بود که حتی اصولگرایان میانه رو جدای از جبهه پایداری از توان تشکیلاتی برای پایبند بودن به تعهداتشان عاجز ماندند. از سه نامزد انتخابات یعنی، غلامعلی حدادعادل، محمدباقر قالیباف و علی اکبر ولایتی قرار بود، دو نفر به سود یکی که اقبال بیشتری برای رای آوری دارد، کنار برود. اصولگرایان حتی این صورت مساله ساده را نپذیرفتند و نهایتا هم ولایتی در انتخابات حاضر شد و هم قالیباف، حدادعادل نیز هرچند کناره گیری کرد، اما نگفت به سود کدامیک کنار می رود.
این صورت مساله در انتخابات پیش روی مجلس نیز کماکان مقابل اصولگرایان است. علی لاریجانی اینک از آنان جدا شده و به صورت مستقل به همراه یارانش در فراکسیون رهروان ولایت در انتخابات شرکت می کند. اخبار رسیده حاکی است نمایندگان هوادار او حتی برای تهران هم فهرست ۳۰ نفره مستقل ارائه می دهند و کاظم جلالی هم به عنوان سرلیست این فهرست انتخاب شده است.
محمدرضا باهنر بدون آن که با دیگر اصولگرایان مشورت کند، از نام نویسی برای انتخابات اجتناب کرد. او رئیس جبهه پیروان خط امام و رهبری است و قاعدتا تصمیمات این چنینی اش را باید به اطلاع سایر اصولگرایان برساند. سوالی که اینک پیش روی تحلیلگران است این است که او چرا در این مورد ترجیح داد کاملا مستقل عمل کند؟ با توجه به سابقه طولانی همکاری میان او و علی لاریجانی یکی از گزینه های پیش رواین است که او در آخرین لحظات توان سیاسی اش را برای حمایت از فهرست حامیان لاریجانی بکار بگیرد. همچنین این امکان وجود دارد که باهنر از ظرفیت هایش برای بسیج نیروهای اصولگرا به سمت فهرست مورد علاقه جبهه پایداری استفاده کند. اما در هر حال حزب موتلفه اسلامی و جبهه پایداری به همراه تشکل های نزدیک به علیرضا زاکانی و الیاس نادارن یعنی اصولگرایانی که به ابتکار حجت الاسلام تقوی مدت هاست بر سر ائتلاف با یکدیگر در حال مذاکره هستند، فهرست نهایی را به هوادارانشان ارائه می کنند! ناگفته پیدا است در این ائتلاف کدام گروه حرف آخر را خواهد زد. حزب موتلفه پس از وفات مرحوم عسگراولادی به نحو فزاینده ای در موضع گیری هایش به جبهه پایداری نزدیک شده است.
بنابراین برخلاف نظر احمد توکلی به نظر می رسد جبهه پایداری از مدت ها پیش بسیاری از اصولگرایان معتدل تر را از صحنه خارج کرده است، تا فهرست نهایی ائتلاف اصولگرایان را با نظر غالب خود تنظیم کند. فهرست ائتلاف اصولگرایان به همین دلیل در انتخابات پیش رو مهمترین رقیب فهرست حامیان لاریجانی از یک سو و فهرست اصلاح طلبان به سرلیستی محمدرضا عارف از سوی دیگر خواهد بود. فهرستی که تندروترین منتقدان دولت را در خود جای خواهد داد و پایگاه رای سعید جلیلی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ نیز کمابیش از آن حمایت خواهند کرد.
ادامه دارد . . .

فرشید غضنفرپور

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار