دوشنبه های داستان؛
زندگی یک موجود حقیر
چشمهایش را به عنکبوت دوخت. جرات پلک زدن نداشت. گویی مار بزرگی نگاهش می کرد و اگر پلک می زد به او حمله ور می شد.
"یه خانمی موبایل آقانجات و پیدا کرده. میگه اگه نشونی بدین با پیک می فرستم". اینها را منشی گفت و پس از تایید او آدرس را داد. باید تا یکساعت دیگر به خانه می رسید. با این ترافیک شب یلدا هم محال بود این اتفاق بیفتد. دو ساعت پیش آقانجات را فرستاده بود کمی میوه و شیرینی بخرد و هنوز برنگشته بود. سیما هم نیم ساعت به نیم ساعت پیامک می زد و جویای خریدها می شد. ساعت از پنج هم گذشت. منشی را مرخص کرد و منتظر آقانجات ماند. برای خودش چایی ریخت. سیگاری روشن کرد و سرش را گذاشت روی پشتی صندلی. از سقف عنکبوتی آویزان شد و نزدیک دماغش ولو ولو خورد. چشمهایش را به عنکبوت دوخت. جرات پلک زدن نداشت. گویی مار بزرگی نگاهش می کرد و اگر پلک می زد به او حمله ور می شد. نفسش را در سینه حبس کرد. نباید از یک عنکبوت به این کوچکی می ترسد. آرام خودکار را از روی میز برداشت. آن را بالا آورد و پیچید دور تار عنکبوت و با یک حرکت او را به طرف دیوار پرتاب کرد. عنکبوت بعد از چند ثانیه خودش را جمع و جور کرد و دوباره از دیوار بالا کشید. تاری انداخت و به سقف آویزان شد. اینبار دورتر از این موجود گنده که زورش به او رسیده بود. خدا را شکر کرد که این غول بی شاخ و دم دستهایش را محکم به هم نکوبید و او را میان آنها له نکرد. همین چند روز پیش یکی از همین ها زنش را اینطور ظالمانه کشته بود. حالا او هم به خیال خودش برای انتقام آمده بود. می خواست تا طرف چشم می بندد؛ خودش را به سوراخ دماغ او برساند و برود آن بالا میان مغزش. می خواست او را نفله کند و اصلا برایش مهم نبود خودش هم می میرد. واقعا بعد از زنش چرا باید زندگی می کرد. اما این آدم گنده خودخواه چشمهایش را نبسته بود. حتی بر و بر نگاهش کرده بود و با نامردی از پشت خنجرش زده بود. دیگر نمی توانست او را گیر بیندازد. باید نقشه دیگری می کشید. شاید یک نفر دیگر را پیدا می کرد. شاید همان آدمی که زنش را کشته بود. راهش را کشید و رفت بالای سقف یک گوشه نشست و به یاد جفت عزیزش ماتم گرفت. مرد حرکات او را زیر نظر داشت. خطر رفع شده بود اما باید آن را برای همیشه از بین می برد. دستش به عنکبوت نمی رسید. می توانست با یک حرکت توپ تنیس را به طرف عنکبوت پرتاب کند و او را از این زندگی فلاکت بار نجات دهد. این باور همیشه اش بود که یک موجود حقیر نباید زندگی کند. توپ را برداشت و مثل یک ورزشکار حرفه ای نشانه گرفت. توپ پس از برخورد شدیدی به دیوار، برگشت و به پیشانی خودش اصابت کرد. چشمهایش سیاهی رفت. از درد نقش زمین شد، اما هنوز چشمش به عنکبوت بود که پا به فرار گذاشت و میان درز گچبری دیوار ناپدید شد. عیبی ندارد: نامرد هنوز عمرش به دنیا بود! این آخرین حرفی بود که از دهان خودش شنید. آقانجات بالای سر او ایستاده بود و دو دستی به سر خودش می کوبید. با خودش گفت: عجب مرد احمقی! خب مرا بلند کن تا حالم جا بیاید. اما آقانجات از اتاق بیرون رفت و با آن صدای نخراشیده ترسناک به اورژانس زنگ زد. خنده اش گرفت. مگر چه شده بود. فقط یک توپ به پیشانی اش خورده بود. این همه قیل و قال برای چه بود. هنوز حسابی حالش جا نیامده بود که عنکبوت آمد و روی دماغش نشست و تا بخواهد فریاد بزند وارد دماغش شد و چنان از دیواره های مغزش بالاکشید که جانش را به لبش رساند. نفسش بند آمد. صدایی میان سرش می گفت: عیبی ندارد عمرت دیگر به دنیا نیست! نفس عمیقی کشید و با ترس چشمهایش را باز کرد. همانجا روی صندلی خوابش برده بود و این کابوس وحشتناک عرق سردی به پیشانی اش نشانده بود. عنکبوتی جلو چشمش ولو ولو می خورد. نفسش را حبس کرد. ترسیده بود. چرا باید از عنکبوت به این کوچکی می ترسید! آرام خودش را عقب کشید. از جایش بلند شد و فرار کرد. نه می خواست عنکبوت را بکشد و نه خودش را این شب یلدایی به کشتن بدهد. عنکبوت هم از حرکت ناگهانی مرد ترسید. خودش را بالا کشید و میان گچبری سقف ناپدید شد. آقانجات در را باز کرد و با کلی عذرخواهی شروع به توضیح دادن جریان کرد. مرد امان حرف زدن به او نداد. دستش را گذاشت روی شانه اش و گفت: آقانجات حواست باشه از این به بعد تو این شرکت به هیچ عنوان عنکبوتی کشته نمیشه. اینو بزرگ بنویس قاب بگیر بزن روبروی در، تا هر کی وارد میشه ببینه. عاقبت کشتن عنکبوتا مرگه می فهمی مرگ! با عجله سوییچ را از دست او قاپید و رفت. آقانجات هاج و واج مانده بود. یادش افتاد چند روز پیش یک عنکبوت را که جلو دماغش ولو ولو می خورد کف دستهایش له کرده بود و هنوز سرمست کشتن او بود.
لیلی خوش گفتار
ارسال دیدگاه