دوشنبه های داستان؛
آدمهای این شهر دروغی
خبرگزاری پانا: این اواخر با هر دروغ کودکش لگدی می زد و همه تنهایی اش را به یادش می آورد.
هر صبح گوشی را برمی داشت. احوالپرسی می کرد. نسخه ای که برایش می پیچیدند را می گرفت. صدای آنطرف خط با لحن دوستانه ای می گفت:
- عزیزم یادت باشه شیر بخوری. وعده های غذاییت باید سر وقت باشه. ویتامین هایی که برات فرستادم فراموش نکنی. عصر حتما یه ساعتی پیاده روی کن.
گوشی را به گوشش می چسباند. نفسش را حبس می کرد و سرش را تکان میداد و می گفت:
-چشم خانوم، چشم، حتما، خیالتون راحت باشه!
کنار اپن آشپزخانه ایستاد و دست کشید روی عکس مادرش. حرفهای تکراری زن را نمی شنید. مدام با خودش تکرار می کرد:
- بالاخره این روزای تلخ تموم میشه.
نه ماه بود روزها همینطور می گذشت. از وقتی شکمش بالا آمده بود به بهانه کار در شهر دیگری، مادرش را نمی دید. قول داده بود یکسال نشده او را به خانه برگرداند. تنها دلخوشی اش یک ساعتی بود که پای تلفن از آدمهای این شهر دروغی قصه می ساخت و برای او تعریف می کرد. این اواخر با هر دروغ، کودک لگدی می زد و همه تنهایی اش را به یادش می آورد. دستش را روی شکمش می گذاشت و می گفت:
- دختر خوشگلم تو باید گوشاتو بگیری. مگه نگفتم اینارو الکی می گم که مادرجون غصه نخوره!
مادر هم میان آن خانه سالمندان غم گرفته، دروغهایش را می فهمید و به رویش نمی آورد:
- دخترم غصه نخور من حالم خوبه. تو مواظب خودت باش. به غذات برس تو اون وادی غربت مریض نشی.
واقعا که این خانه کوچک اجاره ای برایش وادی غربت بود. تنها آشنایش همین قاب عکسهایی بود که هر روز با آنها حرف می زد. عکس مرد را برداشت و گذاشت روی قلبش. این کار هر روزش بود. مثل شستن ظرفها و تمیز کردن اتاقها. کارها روی نظم خاص خودش هر روز و هر روز تکرار می شد و او منتظر بود تا کابوس این یکسال تمام شود. اما حالا که باید از پاره تنش جدا میشد لحظه ها نمی گذشتند. دیر می گذشتند. هر ثانیه سالی بود تا او به گذشته برگردد و تمام اتفاق ها را مرور کند. هر روز آخرین حرفهای مرد میان سرش تکرار می شد:
- " آخه مگه آدم می تونه تو کار خدا دخالت کنه؟ باشه مادرت مریضه. ولی عمر دست خداست! بیا بی خیال این فکر احمقانه شو. ازت خواهش می کنم."
- می دونم عزیزم. ولی من نمی تونم بشینم و ذره ذره آب شدن مادرم رو ببینم!
- " باشه کمکش می کنیم. مگه این چند سال مواظبش نبودیم؟ مگه هر کاری از دستم برمیومد براش نکردم؟ خب بازم وام میگیرم. خرج عملش رو میدم؟ آخه این چه کاریه؟ طلاق؟ "
او دستهای مردش را در دست گرفت. خجالت زده بود ولی می دانست با حقوق کارگری و اینهمه قسط از عهده عمل مادرش برنمی آیند. مرد دستهایش را با دلخوری آزاد کرد و گفت:
-"نمی خوام فکرای بیخودی که به سرم زده رو باور کنم. ولی هیچی دیگه به ذهنم نمیرسه. باهام روراست باش. من خسته تر از اونم بخوام با این فکر لعنتی بجنگم. فقط بگو کیه که میخوای به خاطرش منو ول کنی؟ "
او دستهایش را روی گوشش گذاشت. نمی توانست برایش توضیح دهد که قرار است چه اتفاقی بیافتد. اگر می فهمید منصرفش می کرد. نمی خواست این حرفها را از او و خیلی های دیگر که خیال می کردند پای مرد دیگری در میان است بشنود. مرد پولداری که می خواهد مخارج عمل مادر را پیشکش کند و او را از این زندگی فقیرانه نجات دهد.
همه چیز در عرض یک ماه تمام شده بود. از هم پاشیدن ازدواجی که از جوانی با آن بزرگ شده بود. طلاق توافقی و امضای قرارداد با آدمهای غریبه ای که تازگی سر و کله شان به زندگی اش باز شده بود. عمل مادر و حالا او اوان سی سالگی آخرین روزهای بارداری اش را می گذراند و منتظر بود کودکش را به دنیا بیاورد. جنین آدمهایی که پولشان میان وجود او رشد کرده بود تا یک زندگی شکل بگیرد و یک عمر حسرت نداری و فقر کار خودش را بکند.
لیلی خوش گفتار/ آذرماه ۱۳۹۴
ارسال دیدگاه