حقایقی درباره فیلم پرویز مجید برزگر؛
طفلکی ترحم برانگیز/هیولای هولناک “
پرویز ساخته مجید برزگر است که از سال گذشته در گروه هنر وتجربه اکران شده واکران آن همچنان ادامه دارد.
به گزارش سرویس فرهنگی پانا،این فیلم پس از فیلم ماهی وگربه پرفروشترین فیلم گروه هنر وتجربه است و در نظر سنجی منتقدان ماهنامه سینمایی ۲۴در کنار دو فیلم ماهی و گربه وخانه پدری به عنوان بهترین فیلمهای سال ۹۳انتخاب شده است .
/فیلم پرویز به سود آوری رسید/
مجید برزگر در مصلحبه با حافظ روحانی در روزنامه اعتماد گفته :فیلم پرویز با نمایش های خارج از كشور، جوایزی كه گرفته، فروش های خارج از كشور توانسته تقریبا هزینه هایش را برگرداند. بحث بر سر دو نكته است، یكی سوددهی فیلم، یكی فروش بالا. اول از همه اینكه ما چه انتظاری از ساخت فیلم و بخش اقتصادی و بازگشت سرمایه اش داریم. این فیلم ها با بودجه های اندكی ساخته می شوند و اگر بتوانند همین بودجه اندك را برگردانند، به نظر ما موفق هستند، یعنی سرمایه یی اندك برای فیلم گذاشته ایم و در این مدت آن سرمایه را برگردانده ایم. جدا از این فیلم هایی مثل «پرویز» سودده هم هستند و اگر بتوانند دو برابر هزینه شان را به دست آوردند، سودآور هستند. یك فیلم با هزینه ٢٠٠، ٣٠٠ میلیونی با همین اكران در مقابل یك فیلم چهار یا پنج میلیاردی، به راحتی می تواند دو برابر هزینه اش را تامین كند. فیلم «پرویز» الان تقریبا به سوددهی رسیده و اگر بتوانیم یك رایت ویدیویی بفروشیم، تهیه كننده حتما از سرمایه گذاری ای كه در این فیلم كرده راضی خواهد بود.
/پرویز: تو فرورفتی/
مجید برزگردر نشستی در اصفهان درباره پایان و شیب تند تحول شخصیت پرویز از مردی آرام و هماهنگ با اجتماع به سمت ناهنجاری و خشونت و حتی قتل گفته است : «این شخصیت تبدیل به آینهای از آدمهای اطرافش میشود و خشونت و بیرحمیهای دیگران را به سمت خودشان بازتاب میدهد.» او به شیب تند سقوط شخصیت اشاره کرد و گفت:« ما هم دلمان نمیخواست که پرویز دست به قتل بزند اما این شخصیت داشت حرکت میکرد، فرو میرفت و مسیری جز این عملکرد نداشت.»
/مصائب اکران پرویز/
تهیه کننده پرویز در نشستی در خبرگزاری مهردر دی ماه ۹۳ درباره مصائب اکران فیلم پرویز گفته :در اصل اواخر پاییز پارسال پروانه نمایش محدود «پرویز» صادر شد. من آن روزها با آقای شایسته در هدایت فیلم برای پخش فیلم گپ زدم و او گفت وقتی می گویند پروانه نمایش محدود منظورشان ۳ تا ۴ سالن است که در ایران با شرایط درصدهایی که از فروش بلیت به عوامل فیلم می رسد این یعنی اینکه درآمدی برای شما نخواهد ماند.
/اکرانی که درآمدی نداشت/
آرمندادامه داده: از یک بلیت فروخته شده در سینما ۵۰ درصدش برای سینما، ۱۰ درصدش برای پخش کننده، ۴ تا ۵ درصد برای مالیات است و چند درصدی هم برای تبلیغات مصرف می شود. در چنین شرایطی اگر خیلی به ما لطف می کردند پولی از ما برای نمایش فیلم نمی گرفتند. البته ما راضی بودیم فیلم به نمایش درآید! این مسایل مصادف شد با صحبت های تشکیل «هنر و تجربه» که اسفند سال گذشته بود و آقای شایسته به من گفت اگر فیلمت اینگونه اکران شود درآمدی برایتان نخواهد داشت و بهتر است صبر کنید تا گروه «هنر و تجربه» تشکیل شود و فیلمتان را آنجا اکران کنید.
/مهمترین قدم ایوبی/
همه اینها را گفتم تا اشاره کنم ما پروانه نمایش محدود را قبل از تشکیل گروه «هنر و تجربه» گرفته بودیم. البته وقتی این گروه تشکیل شد خودشان گفتند از اولین فیلم های مدنظرشان «پرویز» است. فیلم اول گروه «ماهی و گربه» که فیلم خوبی هم هست قرار گرفت و بعد «پرویز». می توانم بگویم مهم ترین قدمی که مدیریت جدید سازمان سینمایی یعنی آقای ایوبی برداشته همین تشکیل گروه «هنر و تجربه» است.
/آیا «پرویز» را می توان در دسته بندی فیلم های تجربی گنجاند؟/
خود مجید برزگر در مصاحبه ای با چلچراغ دراین باره گفته :پرویز برای من فیلم تجربی نیست. من مدل هایی از این فیلم را قبلا دیده ام. یعنی استراتژی سینمایی آن قبلا انجام شده است. سینمای تجربی به معنای سینمایی است که سعی می کند در سینما نو گرایی ایجاد کند، کارهایی که پیش از آن در سینما رخ نداده است. اما پرویز الگوهایی در سینما دارد، از این نظر به عنوان فیلم تجربی حساب نمی شود. تجربی هم به خودی خود عیب و حسن نیست و تجربی نبودن هم عیب و حسن نیست. مهم این است که جهان فیلم در هر قالبی که می خواهیم در بیاید. من سعی کردم در اجرا به لحن جدید تری برسم، اما من معتقدم در همین لحن هم فیلم های مشابهی حتی در ۴۰ یا ۵۰ سال پیش در سینما ساخته شده بود. در سینمای ایران فیلم هایی مثل یک اتفاق ساده، طبیعت بی جان و خشت و آینه ساخته شده است که زبان خاصی دارد و هنوز هم تازه است و به نوعی پرویز ریشه اش در آن دسته از فیلم ها است. تا حدی هم وام دار نوعی از سینمای متفاوتی است که در اروپا شکل گرفت. اشکالی هم در این نمی بینم و سعی کردم که در کنار آن ها راه بروم.
/نگاه وطن امروز به فیلم «پرویز» :یک فیلم تهرانی، جنون و دیگر هیچ!/
محسن جندقی در یادداشتی دروطن امروز نوشته است :
«پرویز» به کارگردانی مجید برزگر سرانجام بعد از دو سال به اکران درآمد تا با پایان یافتن حاشیهها، راحتتر بتوان این فیلم را قضاوت کرد. «پرویز» داستان یک مرد ۵۰ ساله و ۱۶۰ کیلویی با همین نام است که در یکی از مناطق مرفهنشین تهران زندگی میکند. در ابتدای فیلم مخاطب با نفسنفسزدنهای پرویز آشنا میشود و در طول فیلم نیز این نفس زدنها عادی میشود. ما در ابتدای فیلم با پرویز سنگین وزن مهربان و دوستداشتنی طرف هستیم اما در پایان شخصیت اول فیلم استحاله میشود و یک پرویز وحشتناک را میبینیم. پرویز هنوز با پدرش زندگی میکند اما شرایط طوری رقم میخورد که پرویز باید خانه پدری را ترک کند تا فاز اصلی قصه شروع شود. پرویز بالاشهرنشین این بار مجبور میشود به پایین شهر کوچ کند و همین سرآغاز تحول در او میشود. «پرویز» به عنوان دومین فیلم بلند مجید برزگر ۴۲ ساله، فیلم خوشساختی است که اشتباهات ناچیزی در فرم دارد؛ «لوان هفتوان» به عنوان ایفاکننده نقش اصلی، فراتر از یک نابازیگر ظاهر شده و همین موضوع نشان میدهد که کارگردان بسادگی از بازیها نگذشته و در این باره وسواس به خرج داده است. حمیرا نونهالی (در نقش زن پدر پرویز) و
محمود بهروزیان (در نقش پدر پرویز) نیز بازی قابل قبولی ارائه دادهاند. مهران ملکوتی صدابردار «پرویز» نیز توانسته انتظار کارگردان را برآورده کند تا با صداهای خاص، مخاطب بیش از پیش در فیلم فرو رود. به طور کلی میتوان گفت «پرویز» با توجه به محتوای حساس خود فرم قابل قبولی دارد و تماشاگر را از این حیث اذیت نمیکند. برای پرداختن به محتوای فیلم میتوان از نظرات خود کارگردان کمک گرفت؛ مجید برزگر «پرویز» را تهرانیترین فیلم ایرانی میداند. شاید این فیلم تا زمان ساختش، تهرانیترین فیلم بوده باشد اما تهرانیتر از پرویز نیز ساخته شده است. فیلم «سیزده» به کارگردانی هومن سیدی در سال ۱۳۹۲ ساخته شده و مصائب تهران و تهرانی بودن را بسیار پررنگتر و سیاهتر از «پرویز» سال ۱۳۹۱ نشان میدهد! شهرک آتیساز که یکی از نقاط مرفهنشین شهر تهران محسوب میشود، جایی است که قصه «پرویز» رخ میدهد و کارگردان تاکید دارد که این اتفاق در بالاشهر تهران و نه کلانشهر یا شهر دیگر رخ میدهد. در فیلم نشانههای زیادی از زندگی بالاشهری دیده میشود؛ از نگهداری سگ توسط آپارتماننشینان تا نحوه پوشش و روابط بین ساکنان شهرک. برزگر در فیلم تهرانی خود
استحاله پرویز ۵۰ ساله را بیارتباط با زندگی شهرکنشینان نمیداند؛ شهرکنشینانی که اتفاقا سرد و بیروح نیستند و پرویز را به ظاهر دوست دارند و با او رفاقت میکنند. چالش از همین جا شروع میشود که پرویز میفهمد این دوستداشتنها ظاهری است و دیگران برای منافع خود با پرویز دوست بودهاند. حتی پدر پرویز نیز برای اینکه با همسر جدید خود زندگی را آغاز کند عذر او را میخواهد و پرویز مجبور میشود برای سکونت به جای دیگری برود. جالب اینکه شهرکنشینان پرویز را از اینجای داستان طرد میکنند چون دیگر ساکن آنجا نیست. به عبارت بهتر پرویز تا زمانی نزد بالاشهرنشینان اعتبار داشت که ساکن آنجا بود و پرویز نمیتواند این موضوع را براحتی هضم کند. جنون پرویز با تداوم بیمهریهای پدر بیشتر میشود و خط اصلی داستان شکل میگیرد.
در سینمای ایران چند سالی است که شاهد ساخت فیلمهای تهرانی هستیم که زندگی در این «مگاپلیس» را فراتر از لوکیشن پایتخت نشان میدهد. شاید فیلم سینمایی «آفریقا» هومن سیدی محصول سال ۱۳۸۹ را بتوان اولین فیلم تهرانی نشان داد که فقط در چند دقیقه ابتدایی لوکیشن یک شهرک را نشان میدهد و در پایان نیز یک جنون میبینیم. «پرویز» نیز دچار جنون میشود و اقدامی میکند که مخاطبان نمیدانند وی حق دارد یا نه. در فیلم «سیزده» سیدی هم جنون یک زندگی تهرانزده فاجعه میآفریند و گویا این حلقه باطل در حال تکرار شدن است. مجید برزگر در «پرویز» موفق شده قصه را براحتی تعریف کند و جنون شخصیت اول فیلم را به تصویر بکشد. برخلاف حواشی ایجادشده درباره فیلم قرار نیست فیلمی ببینیم که ادای روشنفکری درمیآورد اما کارگردان در نقش یک فیلسوف ظاهر میشود و درباره چرایی زندگی و چگونگی بهتر زیستن و واکنش انسانها درمواجهه با بودن یا نبودن بحث میکند! به همین علت است که برزگر، خود نیز تردید دارد که عموم مردم از دیدن «پرویز» لذت ببرند و عنوان میکند: «کسانی که اینگونه فیلمها را دوست دارند از دیدن «پرویز» راضی خواهند بود.» اما در حقیقت مخاطب عام نیز از
دیدن «پرویز» ناراضی نخواهد بود چرا که فیلم برخلاف سایر فیلمهای خاص و فلسفی دارای قصه است. با این وجود کارگردان در محتوا دچار اشتباهاتی نیز میشود؛ اینکه تغییر و تحول پرویز به صورت برقآسا رخ میدهد و این کمی غیرقابل باور است. آن پرویز مهربان و دوستداشتنی که محبوب کودکان هم هست به سرعت تا پای قتل یک نوزاد چندماهه هم میرود! کارگردان شاید به علت زمان محدود یک فیلم سینمایی دچار این ضعف شده اما در ادامه شاهد هستیم که تحول پرویز با سرعت باورنکردنی، فجایع بیشتری میآفریند و حتی به ورطه بیاخلاقی نیز کشیده میشود! این مساله از آنجا که فیلم با کندی آغاز میشود و کند بودن ذاتی پرویز ۱۶۰ کیلویی نیز مزید بر علت میشود بیشتر نمود پیدا میکند و کمی توی ذوق میزند. همچنین مخاطبان در پایان فیلم انتظار دارند که کارگردان نشانههای بیشتری برای تصمیم نهایی پرویز نشان دهد اما این اتفاق رخ نمیدهد و هنوز جمله پرویز تمام نشده فیلم هم تمام میشود! حتی فیلم در برخی از دقایق مانند پرویز دچار دوگانگی میشود و تکلیفش را با خودش روشن نمیکند؛ مثلا در بخشی از فیلم تنفر پرویز از سگها را میبینیم اما وی حاضر میشود تا یک هفته یک سگ
را نگه دارد. یا سخنان درست و صحیحی مانند لزوم کار کردن پرویز را از زبان اطرافیان وی میشنویم و در عین حال به پرویز نیز حق میدهیم که این حرفها را خالهزنکی بداند و به آن توجه نکند! شاید برزگر با علم به این ضعفها پیشبینی کرده که مخاطب خاص از «پرویز» لذت میبرد. با این وجود «پرویز» را نمیتوان فیلم ضعیفی دانست و قطعا مخاطبان سینمایی که از دیدن یک فیلم متوسط رو به خوب لذت میبرند، از دیدن «پرویز» هم لذت خواهند برد.
منبع : وطن امروز - صفحه ۱۳ - ۲۶ آبان
/نگاه روزنامه ایران به فیلم «پرویز»: هیولای درون و قربانیان گناهکار/
پیمان شوقی
میگویند ترافیک قصههای سینمایی باعث تمام شدن بن مایهها شده و تماشاچیان پیگیر سینما محکومند که از این به بعد فقط قصههای تکراری را تماشاکنند؛ نهایتاً با نوآوریهای کارگردانان و پرداختهای گوناگون و احیاناً جدید. اگر این قول را بپذیریم پس باید در درجه اول، تماشای فیلمی با قصهای جدید و غیرقابل پیش بینی را یکی از جذابیت های دومین ساخته سینمایی مجید برزگر بدانیم. «پرویز» بنمایهای استثنایی و غافلگیر کننده دارد که البته تنها ویژگیاش نیست، ولی به عنوان یک اثر سینمایی که برای جلب توجه و برقراری ارتباط با توده بزرگی از تماشاگران - و نه فقط گروهی از خواص - ساخته شده، امتیاز مهم و لازمی است.
در واقع «پرویز» جزو آن دسته از فیلمهای غلط اندازی است که ممکن است در نگاه اول بیننده را پس بزند: نه قهرمانی با هیبت ستاره وار دارد و نه در فضاهای چشمگیر با افههای تصویری و صوتی ویژه همراه شدهاست؛ اتفاقاً بر عکس هرچه هست، واقعیتهای روزمرهای است که تازه آن هم خالی از اغراقهای معمول فیلمهای تجاری تصویرشده: مثلاً فضای زندگی و کار پدر در یکی از مجتمعهای مسکونی شمال تهران ممکن بود از نگاه هر فیلمساز دیگری خودش تبدیل به یکی از جاذبههای بصری فیلم شود. ولی در «پرویز» از این خبرها نیست، چرا که خالق اثر بیش از هرکس دیگری بر پتانسیل بالای قصه اثر برای جذب و درگیرکردن ذهن مخاطب آگاه است و انرژی فیلم را بیهوده صرف حاشیههای چشم فریب نمیکند.
در عین حال، برزگر در این فیلم برعکس کار تحسینشده قبلیاش «فصل بارانهای موسمی»، برای درگیرکردن مخاطب ، در پی بازی با خطوط قرمز نرفته و خودش و اثرش را یکسره از تبعات چنین خطراتی رهانیده است. در عوض پیشرفت و بلوغ فکریاش را از طریق انتخاب زاویه نگاه خاص به یک داستان فردی نشان میدهد. داستانی که میتوانست در حد یک خبر صفحه حوادث مطبوعات یا نهایتاً یک آیتم داستانی درجه «ج» تلویزیونی باشد، حالا به واسطه زاویه دید کنکاشگر فیلمساز، تبدیل به دستمایه فیلمی شده که هم بر بیننده خاص و عام تأثیر دراز مدت میگذارد و هم کارکردی اجتماعی یافته نسبت به عواقب برخی رفتارها هشدار میدهد.
«پرویز» داستان پیر پسری است به همین نام که در میانسالی همچنان درکنار پدر و متکی به جایگاه اجتماعی او زندگی میکند. خصوصیات شخصیتی او در کنار هیکل تنومند و غیر عادیاش به ظاهر سیمایی از یک انسان عقب مانده و یک کودک رشد نکرده به او میدهد و شاید به همین خاطر باشد که برخوردهای همه اطرافیانش با او برخوردی کودک گونه است؛ اعتمادی بیدلیل و مبتنی بر معصومیت ذاتی و ناتوانیاش از گناه و خلاف به او دارند و در عینحال همه به خود اجازه میدهند که پند و اندرزش بدهند و امر و نهی یا شماتتش کنند. پرویز، همچون کودک یا انسانی عقب مانده، برای رفع حوائج اولیهاش شامل غذا و سرپناه و پول تو جیبی با این نوع برخوردها کنار آمده و واکنشی نشان نمیدهد؛ برعکس بهگونهای رفتار میکند که به همه اجازه استمرار رفتار نفرت انگیزشان را میدهد. بیشترین کرنش او در برابر پدری است که آشکارا سالهاست وظایف پدری را در قبال فرزندش کنارگذاشته و با او به عنوان موجودی زائد در حاشیه زندگیاش رفتار کرده. و در مقابل، پرویز هم مثل کودکی نیازمند مهر پدر، همواره در مقابل او همان کودک محتاج به نوازش و توجه باقی مانده است.
اما تمام این معادلات به هم میریزد: پرویز با حقیقت تلخی مواجه میشود که او را از اصلیترین نیاز عاطفیاش محروم میکند. پدر به دنبال ایجاد تحول در زندگی شخصیاش پرویز را از خانه میراند و به دنبال آن، پسر تنومندش از تمامی جایگاههای کوچک اجتماعی که داشت و به آنها دلخوش بود محروم میشود (از جمله خرده مشاغلی مثل سرایداری یک شرکت در مجتمعشان یا رانندگی سرویس بچههای همسایه) این مشاغل بیش از مسائل مالی، نیازهای عاطفی و اجتماعی او را به عنوان عضوی مفید در جامعه کوچک پیرامون خود برآورده میکردند و حالا با از دسترفتنشان، پرویز خود را همچون انسانی طردشده و رانده از قبیله مییابد. و داستان اصلی فیلم، داستان واکنش او نسبت به این قضایا و تلاشش برای مبارزه و انتقام گرفتن از کسانی است که با او چنین کردهاند.
روایت برزگر از این داستان که بالقوه میتوانست به یک ملودرام سنتی و اشکآور بدل شود، روایتی پستمدرن و بشدت امروزی است.
به شخصیت محوری فیلمنامه که توجه کنیم، با موجودی ویژه و دارای خصوصیات خاص خود مواجه میشویم که درعین دارا بودن نیازهای عام و اولیه انسانی (سرپناه و توجه) صاحب یکسری ویژگیهای شخصی است که به او فردیتی درخور یک شخصیت اصلی دراماتیک میدهد: چاقی مفرط و چهره شکستهاش در کنار خصایلی مثل خجول و کم حرف بودن و بی ارادگی دربرابر پدر، ضمن آنکه برطبق قوانین درام بلافاصله همدلی و همراهی تماشاگر را برمیانگیزند، سبب میشوند که سیر تغییرات شخصیتی پرویز و مراحلی که در ضربه زدن به اطرافیانش طی میکند بیش از حد هراسناک و غافلگیر کننده جلوه کنند.
از این منظر، هم فیلم و هم شخصیت اصلیاش میتواند بدیل پست مدرن پیرنگ کودک-هیولا در ژانر ترسناک (ماورایی) خوانش شود که با درایت فیلمنامه نویسان و انتخاب مناسبترین نابازیگر ممکن یعنی لِوون هفتوان (که دراصل از دستاندرکاران پشتصحنه سینمای ایران است) صورت گرفته. ضمن آنکه جنس بازی او و اغلب بازیگران دیگر چنان کنترلشده که کوچکترین خللی به واقعگرایی بشدت پرداختشده فیلم وارد نکند (شاید بازیگر نقش شاگرد مسن مغازه پدر و زن همسایه پرویز در خانه جدیدش تنها استثنائات و کاستیهای بازیگری جهان فیلم باشند) از طرف دیگر بارزترین ویژگی سینمایی «پرویز» همچنان که ابتدا ذکر شد پرداخت سینمایی کارگردان است. در واقع بزرگترین دستاورد مجید برزگر در این فیلم، دستیابی به میزانسنهایی است که مضامین نهفته در فیلمنامه را به بهترین وجهی انتقال میدهند. گرافیک چشمنواز نماها و همنوایی یا تضاد خطوط با سوژه در هر قاب فیلم نشانگر جهان بشدت فکرشدهاست که کارگردان برای کارش طراحی کرده است.
اکران دیرهنگام «پرویز» اگرچه نگرانی بایگانی شدن این فیلم به دلیل تعلق نداشتن به سینمای تجاری را برطرف کرده است ولی همچنان ممکن است اکران چرخشی در گروه هنر و تجربه، بسیاری از تماشاگران بالقوهاش را از صرافت تماشای آن بیندازد. «پرویز» فیلمی است که صرف نظر از جاذبههای داستانی و هنری، نگاهی موشکافانه به برخی معضلات اجتماعی دارد که معمولاً در نگاه کلان از دیده پنهان میمانند. از این منظر تماشای این فیلم تجربهای است به یادماندنی که میتواند موجد بحثهایی جدی در مباحث جامعه امروز انسان در تمام دنیا باشد.
منبع روزنامه ایران - صفحه ۹ روز ۲۶ آبان
نقدی بر فیلم «پرویز»
خروش از درون
بانی فیلم آنلاین:
یاسمن خلیلی فرد - گروه هنر و تجربه خوشبختانه، فرصت خوبی را پیش پای عده ای از سینماگران گذاشته است تا بتوانند آثاری را اکران کنند که احتمالاً قرار نبوده هیچ وقت رنگ پرده بر خود بگیرند.«پرویز» هم مثل بیشتر فیلم های این گروه، فیلمی متفاوت است، فیلمی که شاید به مذاق بسیاری از مخاطبین عام که به قصد تفریح و خوشگذرانی به سینما می روند خوش نیاید، اما این امر چیزی از میزان منحصر به فرد بودن آن کم نمی کند.
آنچه موجب می شود از پرویز به عنوان فیلمی منحصر به فرد نام ببرم، خاص بودن آن از منظرهای مختلفِ روانشناسی، شخصیت پردازی و منطق روایی است. به جرئت می توان گفت که سینمای ایران تا به امروز شاهد فیلمی با این میزان از تفاوت نبوده است.
پرویز مرد مجرد ۵۰ ساله ای است که با پدرش در مجتمعی زندگی می کند. او هیچ وقت کار دست و حسابی نداشته و هیچ کس او را جدی نمی گیرد. وقتی پدرش تصمیم میگیرد با زنی به نام آذر ازدواج کند او خود را در جهانی جدید و بیگانه می یابند و تصمیم می گیرد به پدر و اهالی شهرک نشان دهد که نمی توانند او را به آسانی از زندگی خود پاک کنند ...
در ابتدای فیلم، پرویز را در نوعی سکون و آرامش نسبی می بینم که شاید منتج از شرایط زندگی اوست. این شرایط به هیچ وجه ایده آل نیست، اما شاید همان سکون و زندگی آرام برای او کافی ست. پرویز، مرد ۵۰ ساله ایست که ظاهراً کودکی نکرده و از دنیای کودکی اش به دنیای بزرگسالی پرتاب شده است. او در زندگی خود هیچ کار مهمی انجام نداده و جیره خور پدرش است. او سعی می کند با کارهای کوچک، خود را سرگرم کرده و با آدم های دور و برش ارتباط برقرار کند، اما به محض این که دنیای کوچک دور و برش متزلزل می شود و جامعه کوچک اطرافش دیگر او را نمی خواهد، سکونِ شخصیت پرویز می شکند و او طغیان می کند و در واقع طغیان اوست که در محوریت اصلی فیلم قرار می گیرد.
«پرویز» فیلمی شخصیت محور است و آنچه درباره چنین فیلمی حائز اهمیت است شخصیت پردازی آن است. سیر تحول شخصیت پرویز بسیار حساب شده شکل می گیرد. مردی آرام، بی آزار و قابل اعتماد، پس از طرد شدن از سوی دیگران به منظور آن که مهم بودنِ خود را نشان دهد دست به کارهایی خشونت آمیز و بعضاً غیرقابل باور می زند.
فیلم ریتم کندی دارد و سیر دگردیسی مرد به آرامی به نمایش گذاشته می شود، حتی اعمال خشونت آمیز شخصیت اصلی نیز به مرور خشن تر و بی رحمانه تر می شوند تا جایی که دیگر به مرز جنون می رسد. به نظر می رسد کارگردان به شکلی وسواس گونه (همانند وسواسی که شخصیت پرویز دارد) تلاش می کند تا به سیر تکامل مورد نظر دست یابد.
حرکات دوربین، کندی حرکات بازیگر اصلی، تدوین دست و دلبازانه و ... همه و همه در جهت واقعی به نظر آمدن شرایط و رویدادها به کار گرفته شده اند، جوری که انگار شما در همان خانه و در کنار پرویز زندگی می کنید و شاید هم حتی دنیا را از دریچه چشمان او می بینید. به نظر می رسد انتخاب لوون هفتوان با آن اندام خاص و اضافه وزن که مشخصه اصلی شخصیت پرویز است تعمداً به جهت ایجاد نوعی فاصله گذاری میان او و تماشاگر صورت گرفته است. ظاهراً برزگر می خواهد مخاطب بی هیچ واسطه و شناخت و پیش زمینه ی فکری با شخصیت پرویز رو به رو شود.
پیش از «پرویز» هیچ وقت لوان هفتوان را ندیده بودم. این اولین بار بود و بازی او برایم شدیداً غافلگیرکننده. قطعاً موفقیت هر فیلم به عوامل زیادی بستگی دارد، اما انتخاب درست بازیگر و بازی خوب او یکی از اصلی ترین این عوامل است. پرویز شخصیتی درونگرا دارد، در طول فیلم او را در کمال بی تفاوتی می ¬بینیم. او هیچ گونه واکنش بیرونیِ خاصی را بروز نمی دهد، نه می خندد، نه گریه می کند، نه زیاده گویی می کند و نه حتی تفاوتی در لحن صحبت و تن صدایش ایجاد می شود. این میزان از درونگرایی به حدی است که در طول سیر تحولی اش هیچ¬ یک از آدم هایی که او را می شناخته اند متوجه تغییری در او نمی شوند و حتی در رابطه با جنایات پیش آمده نیز به او شک نمی کنند غافل از آن که او از درون در حال فروپاشی است. پیش از ارتکاب هر یک از جنایت ها هیچ کس (حتی مخاطب) با دیدن شواهد ظاهری و میمیک چهره او متوجه نمی شود که او قصد دارد دست به چه عملی بزند اما او در کمال خونسردی ظاهری اش مرتکب هولناک ترین جنایات می شود. پرویز از درون در حال انفجار است، او می خواهد از همه انتقام بگیرد، اما آن قدر درونگراست که هیچ کس این را نمی فهمد و بخش بزرگی از موفقیت فیلم، به
لطف توانمندی بازیگر در ارائه نقشی چنین دشوار اتفاق می افتد.
علی رغم روایت کلاسیک ، پایان فیلم، همانند بسیازی از فیلم های این روزها باز است، اما این باز بودن بی هدف نیست. فیلم با یک آرامش نسبی آغاز می شود. پایان فیلم (طبق پیش بینی بیشتر مخاطبین) می بایست با کشته شدن پدر و نامادری به دست پرویز تمام شود اما این اتفاق نمی افتد تا «پرویز» در ظاهر با همان سکون و آرامش آغاز فیلم به پایان رسد، اما این ها تنها ظاهر کارند، ... پرویزِ آخر فیلم دیگر پرویز اول فیلم نیست. به عبارتی، فیلمساز عناصر درام را با سیر تدریجی تحول شخصیت اصلی آن منطبق نموده است و در آخرین نقطه درام، مخاطب و شخصیت اصلی را به حال خود می گذارد تا درام در اوج خشونت باطنی و آرامش ظاهری اش به پایان رسد.
«پرویز» به لحاظ روانشناسانه نیز فیلم قابل تعمقی است. از همان ابتدای کار و مشاهده رابطه پدر و پرویز می توان دریافت که رابطه ای بیمارگونه میان آن دو در جریان است. پرویز از بیماری وسواس فکری- عملی رنج می برد. پدر، پرویز را نه همچون پسر، بلکه بعنوان سرباری در خانه اش می بیند و از او انتظار دارد که مثل یک مستخدم برایش کار کند. نه تنها برای پدر، که برای تمامی اهالی شهرک او حکم یک پادو را دارد که به امور کوچک و بی اهمیت رسیدگی می کند. پدر پرویز و همین طور صاحب خشکشویی افرادی هستند که با تحقیرها و کنایه هایشان، عقده های روانی وی را سرمی گشایند و باعث تحریک خشم وی می شوند. ازدواج پدر با زنی جوان تر (حمیرا نونهالی) و بیرون کردن او از خانه که به بیکاری مطلق او نیز می انجامد پرویز را به شخصیتی ضداجتماعی مبدل می سازد که اعمال وحشیانه او ابتدا با آزار و اذیت رساندن به حیوانات شروع شده و در انتها کار به حبس کردن صاحبخانه، رها کردن نوزاد در بزرگراه و کشتن پیرمرد صاحب خشکشویی می رسد. آنچه درباره فیلم جالب است آن است که علیرغم اعمال وحشیانه و غیرانسانی، چهره غیرسمپاتیک، اخلاق خشک و سرد پرویز در نهایت باز هم مخاطب به حالش
دل می سوزاند و تا پایان کار بی اختیار با او به همذات پنداری می پرازد. دلیل این امر دقیقاً برخوردی ست که از سوی خانواده و جامعه با او می شود. جامعه و خانواده، بسترِ پرخاش و تنش او را مهیا می سازند. به عبارتی، جامعه عامل بیمار شدن اوست و حالا او زره بر تن می کند تا به جنگ همین جامعه برود و انتقام خود را از آن بگیرد.
پدر عمری با سکوت خود و فرمانروایی اش بر پسر وی را تحت اسارت خود نگاه داشته و حالا به یک باره او را در برزخی رها می کند که راه نجاتی برای او باقی نمی ماند. مرد که دیگر نه جوان است و نه توانمند، همچون طفلی خردسال به حمایت و تأیید پدر نیاز دارد و وقتی خود را به کل جدا از او و جامعه کوچک اطرافش می بیند دچار عصیانگری می شود. بنابراین فیلم، پرویز را یک قربانی در نظر می گیرد و به همین دلیل مخاطب تا پایان راه با او همذات پنداری می کند.
مجید برزگر با کارگردانی خوب خود کاری می کند که رویدادها، شخصیت ها و رفتارهایشان آنگونه حس شوند که ادراک می شوند و نه آن گونه که باید باشند و یا دانسته می شوند. به عبارتی او با زدودن هر مشخصه آشنایی از فیلمش و بهره گیری از بازیگرانی کمترشناخته شده فضایی به شدت متفاوت را در سینمای ایران پدید می آورد.
«پرویز» همچون نامش فیلمی است شخصیت محور و درباره ی دنیای درونی یک مرد میانسال. «پرویز» برای من، به شخصه، بیش از آن که فیلم جذابی باشد، فیلمی متفاوت و غافلگیرکننده است. فیلمی که دوستش ندارم اما برایم بسیار قابل احترام است. فیلمی که شاید خیلی ها نتوانند تا پایان تحملش کنند، اما این مسئله چیزی را از ارزش هنری آن کم نمی کند، فیلمی که نمونه اش در سینمای ایران کمتر ساخته شده و شاید سال ها زمان لازم باشد تا بتواند خود را در دل تماشاگر ایرانی جا کند.
/منتقدان چه نظری درباره پرویز داشتند؟/
مجید اسلامی
پرویز به عمد سرد است. خود را وصل میکند به سنت آشنای شهید ثالث و در همان چهارچوب خودش را تعریف میکند. موضوعش شخصیتی مطرود و منزوی ست (که نقشش را لوون هفتوان به شکلی درخشان بازی میکند). فیلم خودش را به زاویه دید او محدود میکند وموفق میشود بیآنکه جامعه اطرافش را به صورت دیو نشان دهد، احساس درونی او را نسبت به محیط اطرافش آشکار کند. و اینکه چگونه آدمی رام و حرف گوش کن میتواند قدم به قدم به یک هیولا بدل شود. بازیگران فرعی فوق العادهاند و انتخاب لوکیشنها عالی است (برزگر هم در این فیلم و هم در فیلم قبلیاش از فضای شهرکهای بزرگ عالی استفاده کرده). مشکل فیلم این است که ۴۰ سال بعد از شهید ثالث از دستاوردهای او فراتر نمیرود.
(ماهنامه ۲۴- فروردین ۹۲)
جواد طوسی
وسواس و سیر تکاملی را در فیلم «پرویز» مجید برزگر به وضوح میتوان دید. ویژگی کار او در فیلم قبلیاش «فصل بارانهای موسمی» و «پرویز» این است که دنیای شخصی و مضامین متفاوتش را به شکلی ملموس و بیتکلف به تصویر میکشد. فضای دل مرده و سکوت و سکون جاری در فیلم و خشونت پنهانش ناخودآگاه ما را به دنیای سهراب شهید ثالث، روبر برسون و میشاییل هانکه نزدیک میکند. اما حتی اگر این تاثیر پذیری وجود داشته باشد، اصلا به تقلید تبدیل نمیشود.
(دنیای تصویر- اسفند ۹۱)
مسعود مهرابی
فیلم با نگاه نو و داستان خاص و بدیع و کارگردانی ظریف و قابل تحسینش، نمونه نوعی از سینمای مستقل معاصر جهان به حساب میآید که مدعی است و زنده. این فیلم متفاوت و یگانه، با بازی درخشان و به یادماندنی «لِوون هفتوان»، رنگ و جلایی تازه به اکران سینماهای ایران خواهد داد: اگر سینماداران قدرش را بدانند و مسئولان سینمایی زمان مناسبی را به اکرانش بدهند…
(ماهنامه فیلم- نوروز۹۲)
محمد رضا مقدسیان
پرویز بیتردید یکی از بهترین و در عین حال وحشتناک و دلهره آورترین آثار سینمایی چندسال اخیر سینمای ایران است. مجید برزگر با ساخت پرویز در مختصاتی فراتر از سینمای ایران اثری خلق کرده که امکان برقراری ارتباط با مخاطبان خارج از ایران را هم دارد… آغاز در پرویز مطابق با قواعد کلاسیک فیلمنامه نویسی شکل میگیرد. اما پایان در فیلمنامه پرویز همان وقار و آرامش سکانس آغازین را دارد، با این تفاوت که پرویز دیگر پرویز ابتدای فیلم نیست.
(ماهنامه فیلم نگار- نوروز۹۲)
نزهت بادی
در فیلم «پرویز» ساخته مجید برزگر چیزی که بیش از همه جلب توجه میکند و در خاطر میماند تصاویر است، تصاویری با ترکیب بندیهای بصری چشم گیر و فکر شده که داستان تلخ و ناامیدکننده مردی تحقیر شده را روایت میکند که با وجود هیکل بزرگش به چشم دیگران نمیآید و از سوی همه نادیده گرفته میشود. مردی آرام و مهربان و بیآزار که اطرافیانش به طرز بیرحمانهای او را از جمع خود میرانند، همه کمکها و خدمات سی سالهاش را از یاد میبرند، دیگر به او اعتماد نمیکنند و چنان مثل یک غریبه با او برخورد میکنند که انگار در تمام این سالها نیز او را نمیشناخته و دوست نداشتهاند.
/«پرویز» چگونه فیلمی است؟:مرثیهای بر معصومیت از دسترفته/
سحر عصرآزاد در یادداشتی در سایت هنروتجربه نوشته :
«پرویز» قصه تنهایی و سرخوردگی یک انسان است؛ انسانی که میتواند درون هریک از ما باشد و ترس مواجهشدن با او بعد از پایان فیلم لحظهای مخاطب را رها نمیکند. مجید برزگر پس از ساخت چند فیلم کوتاه و فیلم سینمایی «فصل بارانهای موسمی»، دومین اثر خود را با محوریت انسانهای تنها و سرخورده از اجتماع و آدمهای پیرامون ساخته است. قهرمان «فصل…» نوجوانی است که بحران بلوغ و جدایی پدر و مادر را در تنهاییهای خود تجربه میکند و در این میان روابط ناکام با اطرافیان و حتی جنس مخالف، او را به سرخوردگی از همه چیز و همهکس وامیدارد.
اما قهرمان «پرویز» پیرپسر فربهای است که در بخش ابتدای فیلم در وضعیتی ظاهرا باثبات ترسیم میشود؛ مردی ۵۰ساله که با پدرش به تنهایی زندگی میکند و از زمان مرگ مادر بهگونهای از پدر مراقبت کرده و کارهایش را انجام داده است. تصویر این رابطه پدر- پسری بیش از آنکه همراه با احترام و صمیمیت باشد به یک رابطه خشک و عاری از احساس میماند و وقتی پرویز، پدرش را (پدر) خطاب میکند دو کد مهم و کاربردی به مخاطب داده میشود.
کد اول همان سردی و عدم صمیمیت و رابطه رییس-مرئوسی میان آنهاست که از دل آن کد دوم درباره پیشینه و گذشته احتمالی پدر مشخص میشود که احتمالا نظامی یا فردی قانونمند در جایگاهی تعریفشده بوده است. همین کد به ظاهر جزیی که به کیفیت این رابطه اشاره میکند، کارکرد اصلی خود را بعدتر پیدا میکند؛ وقتی زمینه برهمخوردن این موقعیت به ظاهر باثبات را فراهم میکند. در کنار این تعریف اولیه، پرویز در اجتماع کوچک شهرکی که در آن زندگی میکند فردی فعال نشان داده میشود و مسوولیتهایی را از مدیریت ساختمان تا سرویس بچههای مدرسه و کمک به خشکشویی شهرک را برعهده دارد که همه اینها حس خوب مفیدبودن را به او و طبعا به مخاطب هم تصویر یک فرد قابل اعتماد، بیآزار و کمکرسان را میدهد.
با چنین معرفی اولیهای، موقعیت پرویز باثبات و تعریفشده به نظر میآید اما یک تلنگر باعث میشود نهتنها نظم ظاهری این موقعیت بههم بریزد بلکه وجوهی از این شخصیت برملا شود که برای مخاطب و چهبسا برای خود پرویز غیرقابل پیشبینی است.
این ضربه کاری را تصمیم پدر برای ازدواج به پرویز وارد میکند؛ تصمیمی که راندهشدن پرویز از خانه و مسوولیتهایش در رابطه با پدر را در پی دارد و واقعیت این است که پدر با بیمهری و سردی برآمده از همان رابطه خشک رییس- مرئوسی پرویز را از خود میراند بدون آنکه به سرنوشت او فکر کند.
طبعا این تصمیم پیامد ناخوشایندی در کاراکتر پرویز دارد چراکه خود را بیارزش و قابل حذفشدن از سوی پدر میبیند. اما این فقط آغاز ماجراست چراکه پس از این اتفاق و تبعید پرویز از شهرک به خانه کلنگی در آن سوی شهر، زنجیره پس زدهشدن او ادامه پیدا میکند. وقتی پرویز همه مسوولیتهای اجتماعی خود را در شهرک از دست میدهد و حتی پیرمرد صاحب خشکشویی حاضر نمیشود به شکل نیمهوقت کاری به او بدهد، این حذفشدن عمق بیشتری پیدا میکند چراکه درواقع این موجودیت پرویز است که نادیده گرفته شده و زیر سوال میرود و او یکشبه تبدیل به فردی بهدردنخور و غیرقابل اعتماد میشود که حتی رفتوآمدش به شهرک با اگر و اما همراه است.
این زیر سوال رفتن و نادیده گرفتهشدنِ یکباره از سوی همه؛ از همخون تا همه آدمهای جامعه نمونهوار شهرک- بدون آنکه خطا و اشتباهی متوجه پرویز باشد- ضربهای به او وارد میکند که منجر به پوستهانداختن این کاراکتر میشود. به بیان بهتر، پرویز بخشی پنهان از شخصیت خود را که همواره در درونش حمل میکرده، برملا میکند که چهبسا خودش هم با آن بیگانه بوده است.
این سویه ظریف از شخصیتپردازی پرویز است که این قهرمان، مصائب گذشته بر او و سراشیبی را که تا سقوط طی میکند؛ ملموس، واقعی و قابل ارجاع به همه انسانها در هر جغرافیا و با هر فرهنگ و… میکند؛ البته ترس دلآزار مخاطب را از خشونت جاری در واکنش پرویز، بیش از پیش متوجه لایههای پنهان درونی هر فرد میکند.
مسیر فروپاشی پرویز با خرابکاریهایی مثل مسمومکردن سگهای شهرک و دزدیدن کالسکه بچه برای ناامن نشاندادن محیط شهرک در غیبت خودش و البته مشکوککردن همه به پدر آغاز میشود که روند صعودی دارد و با دروغ به آذر درباره ورشکستگی پدر و محبوسکردن صاحبخانه کلنگی و… ادامه پیدا میکند تا اینکه در سکانس تاثیرگذار خشکشویی نمود بارزتری پیدا کرده و منجر به قتل خشن صاحب مغازه و البته قتل معصومیتی که در پرویز وجود داشته، میشود.
سکانس پایانی که میتواند پیش درآمد قتلهای زنجیرهوار پرویز و چهبسا مرگ خودخواسته او باشد درواقع سرآغازی است برای بیان آنچه در طول این مدت بر پرویز گذشته و او را از یک پیرپسر فربه مهربان به یک قاتل زنجیرهای بیاحساس تبدیل کرده؛ روایتی که در زیرلایه فیلم جاری است و نیازی به بازگوشدن ندارد. به همین دلیل فیلم «پرویز» در آستانه یک اوج دیگر و در بهترین نقطه به پایان میرسد.
/پرویز میتوانست در ژاپن، آمریکا، نروژ، فرانسه یا اسپانیا ساخته شود/
مجید برزگر درباره واکنشها به این فیلم در گفت وگویی با میر گنجوی در روزنامه شرق گفته است :برای فیلمی با این موضوع و این لحن، استقبال فوقالعاده بود. بههرحال پرویز فیلم شیرینی نیست. اما از برخوردها خوشم آمد. گروهی خیلی از فیلم خوششان آمد و گروهی اصلا. این برای من معنیاش این است که فیلم متوسطی نشده. مهمترین نکته دربارهاش شاید این باشد که در بسیاری از کشورها معتقد بودند «پرویز» میتواند هر کدام از آنها باشد. پرویز میتوانست در ژاپن، آمریکا، نروژ، فرانسه یا اسپانیا ساخته شود. یعنی موضوع و بحث از یک جغرافیا و یک دوران تاریخی خارج شده و انسانی و بیزمان است. شاید این طور باشد.
/ماجرای واکنش کارگردان فیلم پرویز به حواشی اکران رستاخیز/
مجید برزگر در خصوص اعتراضات وارده به «رستاخیز» در گفت وگویی با ساناز قنبری در «بانی فیلم» گفته است: متأسفانه موفق نشدم «رستاخیز» را در جشنواره ببینم و مسلماً صلاحیت اظهارنظر تاریخی هم راجع به این واقعه ندارم، اما نكته قابل توجه در این بین این است كه بعید می دانم آقای درویش و تیم سازنده فیلم در حدود ۱۰ سالی كه درگیر پروژه بودند مسائلی از این دست را نادیده گرفته باشند. طبیعتاً دوستان در این خصوص تحقیقات مفصلی كردند. نگرانی راجع به چنین مباحثی قطعاً از ناحیه سازندگان فیلم هم بوده و چیزی كه در حال حاضر به نظر می رسد این است كه انگار بخشی از این حمله ها، اعتراضات و انتقادات ربطی به خود فیلم ندارد.
وی افزود: ممكن است آقای درویش به لحاظ سیاسی و خط مشی فكری مخالفانی داشته باشند كه الان فرصت را برای تسویه حساب مناسب دیدند.
برزگر ادامه داد: معترضان می گویند آنچه در فیلم به عنوان عاشورا مطرح میشود با مفاهیم بلند عاشورا انطباق ندارد! در اینجا باید از آقایان سؤال شود كه آیا تعزیه های حقیر و كوچكی كه در میادین و شهرهای كوچك برگزار میشود بازتاب كاملی از واقعه عاشوراست؟ آیا شخصیت هایی كه در تعزیه ها نقش معصومین را بر عهده می گیرند آدم های معمولی نیستند؟ چرا كسی به این تعزیه ها ایرادی نمی گیرد؟ قطعاً تعزیه نمایشی از واقعه عاشوراست و حالا همین اتفاق در سینما افتاده.
كارگردان «پرویز» خاطر نشان ساخت: به نظر ریشه این انتقادات به جای دیگری بر می گردد. قطعاً واقعه عاشورا یك اتفاق مهم تاریخی و ارزشی برای گروهی از مردم جهان است و بعد از فیلمنامه هنرمندانه «روز واقعه» كسی باید این ریسك می كرد و به این واقعه می پرداخت. هر چند سال یكبار یك فیلم راجع به حضرت مسیح در جهان ساخته میشود و امیدوارم در مورد وقایع و شخصیت های دینی ما هم یك چنین مسئلهای اتفاق بیفتد.
برزگر توضیح داد: حرف های آقای سلحشور را درباره «رستاخیز» و هالیوودیزم در سینما خواندم و به نظرم هیچكس در سینمای ایران به اندازه آقای سلحشور مدل آمریكایی فیلم نمی سازد. نوع قصه پردازی، نوع دكوپاژ، نوع دكور، نوع قهرمان سازی و... جز هالیوود در جای دیگری نیست. مسئله ایشان و هم فكرانشان راجع به «رستاخیز» چیز دیگری است. در مجموع امیدوارم انحصار طلبی روزی از سینما برداشته شود.
/ستایش کیانیان از بازی بازیگر فیلم پرویز/
رضا کیانیان در گفت وگویی با رامک صبحی در سایت هنر وتجربه با ستایش از بازی لووان هفت وان در فیلم پرویز گفته : مثلا در همین فیلم پرویز، ببین چقدر خوب از لوون هفتوان استفاده شده، ایشان بازیگر گزیدهکار بودند در پرویز حضور خوب و بسیار موثری دارند دارد و این کشف و تشخیص مجیدبرزگر است که یک بازیگر کمتر دیده شده را انتخاب کرده که حضور خوبی دارد و با این کار، چنین آدمی را به سینمای ما معرفی شده است.
/لووان هفت وان انتخاب جعفر پناهی بود/
مجید برزگر درباره انتخاب بازیگر نقش پرویز گفته است : ما برای پیدا کردن بازیگر نقش پرویز ، خیلی تلاش کردیم و وقتی جعفر پناهی لطف کرد و فیلمنامه راخواند به من پیشنهاد کرد تا آقای لووان هفتوان را در هم در نظر بگیرم . آقای پناهی که هفتوان را در کانادا دیده بود به من گفت به نظرم یک تماسی با او بگیری بد نیست. من هم طی تماسی که با او داشتم و با تمریناتی که با آقای هفتوان انجام دادیم ،در این تمرینات مشخص شد که چه انتخاب خوبی برای این فیلم بوده است .
"طفلکی ترحم برانگیز/هیولای هولناک "
امیر پوریا منتقد سینما نیز دراین نشست گفت : در مجله ۲۴ مطلبی با تیتر "طفلکی ترحم برانگیز/ هیولای هولناک "نوشته بودم که در صفحه بندی این تیتر به شکل سهوی به شکل ناقصی منتشر شد . به نظر می رسد ما به بخش هیولای هولناک بیشتر توجه داریم و به بخش طفلکی ترحم برانگیز چندان توجه نمی کنیم .
پوریا در ادامه گفت : پایان فیلم مناسب تاثیری است که مجید برزگر کارگردان فیلم در نظر داشته .به نظر می رسد به یک پایان هولناک نیاز داشته فیلم تا ماجرا در ذهن تماشاگر ادامه پیدا کند .
/محمد رحمانیان :پرویز برای ما یاد آور جهان بی ایمانی است که نمی شود به آن امید بست/
محمد رحمانیان هم در نشست نقد وبررسی این فیلم در اظهاراتی گفته است : پرویز محصول خوب فیلم دیدن و فیلم خوب دیدن است پرویز برای ما یاد آور جهان بی ایمانی است که نمی شود به آن امید بست. هم فیلم پرویز و هم فیلم ماهی و گربه شاخصه دوران غریبی در تاریخ و مملکت ما هستند . من به هر دوی این فیلمها سلام می کنم.
ارسال دیدگاه