توصیه های عاشورایی شهدای امور تربیتی/۸
همه باید به ندای حسین زمان لبیک بگویم تا ریشه یزیدیان را برکنیم
شهید حسن رجبزاده در بخشی از وصیتنامه خود می شرکت در جبههها از اهم واجبات میباشد و من نیز به نوبه خود با آگاهی به ندای حسین زمان لبیک گفته و عازم جبهه شدم تا شاید من نیز دین خود را به اسلام عزیز ادا نمایم امیدوارم که خداوند مرا در این راه استوار و پایدار نماید.
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، می دانیم که انقلاب اسلامی ایران و نهضت امام خمینی (ره)حاضل پیام ۱۴۰۰ سال پیش نهضت عاشورای امام حسین (ع) است که در نهایت به دست فرزند خلف ایشان یعنی امام خمینی(ره) به ثمر نشست و موجبات تشکیل حکومت اسلامی را فراهم ساخت.
امام خمینی (ره)در برابر یزیدان زمان مقاومت کرد و از برکت وجود امام حسین (ع) و یارانش بود که در جنگ هشت ساله، شهدای گلگون کفن، همانند ۷۲ تن از یاران امام حسین (ع) در مقابل یزیدیان ایستاده و تقدیم اسلام شدند.
سرویس آموزش و پرورش پانا در راستای ارج نهادن به مقام شامخ شهدا به ویژه ۴۱۱ شهید امور تربیتی و همچنین نشان دادن آثاری از برکات نهضت عظیم کربلا برگی از زندگینامه این شهدا را که مربوط به تاسی از این نهضت عظیم بوده است را ورق زده است که در ایام ماه های محرم و صفر در قالب گزارش های مختلف منتشر می کند.
بخش هشتم این گزارش مربوط به شهید حسن رجبزاده از شهدای امور تربیتی استان اردبیل شهرستان اردبیل است که به جوانان و خانواده توصیه می کند : شرکت در جبههها از اهم واجبات است و من نیز به نوبه خود با آگاهی به ندای حسین زمان لبیک گفته و عازم جبهه شدم تا شاید من نیز دین خود را به اسلام عزیز ادا نمایم امیدوارم که خداوند مرا در این راه استوار و پایدار نماید.
مشخصات شهید :
نام و نامخانودگی: حسن رجبزاده
سال تولد: ۱۳۳۳
محل تولد (استان/شهر): اردبیل
سال ورود به امور تربیتی: ۱۳۵۶
مدرک تحصیلی: فوقدیپلم
محل اشتغال: مدرسه
تاریخ اعزام به جبهه: ۲۱/۰۲/۶۵
محل اعزام(استان/شهر): استان اردبیل
مدت حضور در جبهه: ۱۸ ماه
نحوه شهادت: جهاد در جبهههای حق علیه باطل
تاریخ شهادت: ۰۹/۰۲/۱۳۶۵
محل شهادت: عملیات فاو
محل دفن شهید: آرامگاه علیآباد
زندگی نامه شهید:
شهید حسن رجبزاده در سال ۱۳۳۳ همزمان به نیمه شعبان در یک خانواده کمدرآمد به دنیا آمد و دوران کودکی خود را در تهران سپری کرد در سن شش سالگی به اردبیل آمد و شروع به تحصیل کرد، او دوران ابتدایی را وقتی تمام کرد سپس دوران متوسطه را شروع کرد که از آن زمان به ورزش روآورد و زندگی جدیدی را آغاز کرد .
شهید زمانی که درس میخواند، ورزش را هم ادامه میداد در تابستان برای اینکه کمک حال خانواده شود به دستفروشی میپرداخت و از این راه هم اوقات فراغت خود را پر میکرد و هم توانسته بود حداقل قسمتی از نیازهای خود را فراهم نمایند شهید در سن حدود ۱۳ الی ۱۴ سالگی دروازهبانی را انتخاب کرد و در این راه تلاش فراوانی انجام داد تا توانست دروازهبان اردبیل شود و در مسابقات فراوانی شرکت داشت و همزمان تحصیل خود را ادامه میداد، دوران دبیرستان خود را در دبیرستان ۱۷ شهریور به پایان رساند وقتی دوران سربازی فرا رسد ایشان به خدمت اعزام شدند و در پادگان سراب دوره آموزشی ۶ ماهه خود را به پایان رساند و به عنوان سپاه دانش آن زمان به یکی از شهرهای کردستان (دیوان درّه) به عنوان معلم اعزام شد و به بقیه خدمت سربازی خود را انجام داد بعد از پایان خدمت به استخدام آموزش و پرورش درآمد و به یکی از روستاهای نزدیک اردبیل (مهمان دوست) با چند نفر از دوستان خود به خدمت ادامه داد و هم زمان با شروع انقلاب به جمع انقلابون پیوست و در تمام تظاهرات و اجتماعات شرکت میکردند و در جلسات تفسیر قرآن در مسجد تازه میدان که توسط حاجآقا جفعری انجام میشد، شرکت میکردند. بعد از پیروزی انقلاب جهت تشکیل خانواده با دخترداییاش ازدواج کرد و حاصل آن دو فرزند بود که یکی دختر به اسم عصمت و دیگری پسر به اسم مصطفی. با آغاز جنگ تحمیلی در سال ۵۹ ایشان خود را به ستاد جنگ جهت حضور در جبهه معرفی کردند تا در جبههها حضور یابند با معرفی خود به منطقه جنگی و اعزام در منطقه گیلام غرب (بازی دراز) به نبرد با دشمن پرداختند و پس از پایان دوره خدمت شش ماهه به اردبیل برگشت و در آموزش و پرورش به خدمت در مدارس اردبیل ادامه داد در سال ۶۱ چون برادرش کریم در جبهه بود اعلام کردند که شهید شده و جنازه باید شناسایی شود ایشان به همراه مادرش به منطقه اعزام شد که جنازه برادرش را شناسایی کرده و تحویل بگیرند .
پس از تحویل جنازه به اردبیل آورده شد و در قبرستان علیآباد به خاک سپردند، بعد از چند ماه اعلام کردند که برادرم کریم اسیر نیروهای بعثی شده و جنازه به نام شهید گمنام در اردبیل ماند، بعد از آن او دوباره به جبهه اعزام شده و از طریق بسیج ۳ ماه، ۳ ماه، چند بار شرکت کردند در آخرین روزهای سال ۶۳ برادر کوچکش رحیم در عملیات بدر شهید و پیکرش در منطقه جا ماند و چندین سال جاویدالاثر باقی ماند در سال ۶۵ از پدر و مادر و خانواده اجازه رفتن به جبهه میخواهد ولی آنها با رفتن آن به دلیل بچههایش مخالفت میکنند ولی با اصرار زیاد با قول اینکه ۱۵ روزه برگردد اجازه گرفت و اعزام جبهه شد و در ۱۹ اردیبهشت سال ۶۵ در عملیات فاو به درجه رفیع شهادت نایل شد و در ۱۵ اردیبهشت در کنار برادر کوچک خود که قبری خالی بود به خاک سپرده شد و بعد از چندین سال در سال ۷۴ پیکر برادرش که چند تکیه استخوان بود در کنارش آرام میگیرد تا از چشم انتظاری بیرون برآید .
وصیتنامه شهید :
وصیتنامه خود را با درود و سلام به رهبر انقلاب اسلامی امام خمینی و با سلام بر شهدای به خون خفته کربلای ایران شروع میکنم به طوری که همه میدانید تقریباً شش سال از جنگ تحمیلی عراق گذشته و چندی پیش امام عزیز فرمان تاریخی خود را اعلام کرد که شرکت در جبههها از اهم واجبات میباشد و من نیز به نوبه خود با آگاهی به ندای حسین زمان لبیک گفته و عازم جبهه شدم تا شاید من نیز دین خود را به اسلام عزیز ادا نمایم امیدوارم که خداوند مرا در این راه استوار و پایدار نماید. میدانم که گناهان من بسیار میباشد ولی امیدوارم خداوند از گناهانم درگذرد امیدوارم که کسانی که در خود توان رزمی میبینند حتماً به جبههها بروند تا فردا ناراحت نباشند و خود را سرزنش نکنند و سخنی چند برای پدرم که قبل از هر چیز مرا حلال کنی تا خداوند از من درگذرد .
پدر گرامی: اکنون این سعادت به من دست داده تا عازم جبهه شوم این را مدیون شما پدر باایمان هستم که در تربیت من بسیار زحمت کشیدهای تا راهم را خوب انتخاب نمایم .
و اما اما مادرم: میدانم که چقدر در بزرگ کردن من زحمت کشیدی و با ایمان کامل مرا عازم جبهه نمودی امیدوارم مرا حلال نموده و با صبر و استقامت خبر شهادت مرا عمل کنی مادرم بعد از من زحمت دو فرزندم عصمت و مصطفی به گردن مادرش و شماست امیدوارم چنان تربیت کنید تا به راه عموهایش و من را ادامه دهند تا روح من از شما و آنها شاد گردد .
مادرم حالا که توفیق زیارت برادرم کریم نشدهام امیدوارم بعد از آزاد شدن کریم حتماً آن بر سر خاکم بیاورید تا بوی او ر از زیر قبل حس کنم و اما همسرم در مدت شش سال زندگی خودم از شما بسیار راضی بوده و شما را بسیار اذیت کردهام امیدوارم که مرا حلال کنی و از بچهها به خوبی مواظبت کنی و در تربیت آنها کوشا باشی چرا که امیدوارم بعد از شهادت من غمی به خود راه نداده و همیشه در خط امام بوده و در مراسم مذهبی و نماز جمعه شرکت کرده و حتماً بچهها را همراه خود به نماز ببر تا از این کودکی عادت کنند و اما خواهرم شما نیز حجاب خود را حفظ کرده و همیشه از اسلام عزیز دفاع کنید و برادرم قویتر از همیشه توان رزمی داشتی حتماً سنگر رحیم و کریم و بنده حقیر را خالی نگذار و به ندای رهبر لبیک گفته و عازم جبههها شود. در خاتمه از همه کسانی که مرا میشناسند امیدوارم که مرا حلال کنید .
خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار. حسن رجبزاده ۱۳۶۵/۰۲/۰۴
معلم شهیدم راهت ادامه دارد
راوی: فاطمه باقری نوروز (مادر شهید)
شهید حسن رجبزاده برادر بزرگ خانواده بود و صاحب دو فرزند یکی دختر و دیگری پسر. ایشان چند بار به جبهه رفته بود ولی این بار هم میخواست به جبهه رود ولی من و پدرش مخالفت میکردیم و میگفتیم: دیگر نباید بروی، تو دیگر مسئول زن و بچههای خود هستی که در اینجا تنها هستند و او میگفت آنها خدا را دارند. یک روز به منزل ما آمد ولی پدرش در خانه نبود منتظر شد تا پدرش هم بیاید نمیدانم چه حکمتی بود که بار آخر دلم رضا نمیداد تا حسن برود ولی نمیتوانستم حرفی بزنم و مخالفتی بکنم وقتی پدرش آمد، حسن به ما گفت خوشا به حال شما من خوابی دیدهام که فقط باید تبریکش را به شما گفت، گفتم چه خوابی دیدهای؟ گفت خواب دیدم در مجسد سلطان آباد عزاداری است بعد از پایان عزاداری همه رفتند و من تنها ماندم ناگهان دیدم سقف مسجد باز شد و ملائکهها به داخل مسجد آمدند و شروع به عزاداری کردند و من هم آنها را نگاه میکردم که یکی از ملائکه آمد دستم را گرفت و گفت: حسن تو هم بیا با ما عزاداری کن و من نیز رفتم و با آنها به عزاداری مشغول شدم بعد دوباره سقف مسجد باز شد و من به همراه آنها به آسمان رفتم، حسن با این خواب شهادتش را پیشبینی کرده بود و بالاخره پس از مدتها تلاش از ما رضایت گرفت تا ۱۵ روزه از جبهه برگردد .
حسن به قول خود وفا کرده و با تلاش و مجاهدت در نهم اردیبهشت در سال ۶۵۶ در عملیات فاو به فیض شهادت نائل آمد در پانزدهم اردیبهشت خبر شهادت او را توسط حاج علینان آوردند و بعد از خبر یک باره کوچه سراسر سیاهپوش شد و کوچه پر از جمعیت شد که دیگر راهی برای رفت و آمد نبود در روز تشییع جنازه، دانشآموزان به سر و صورت خود میزدند و با گریه میگفتند معلم شهیدم راهت ادامه دارد. حسن که دلتنگ برادر خود کریم بود که او را ببیند و در آغوش بگیرد که نشد و وصیت خود خواسته بود وقتی از اسارت برگشت بر سر مزارش رود و بوی او را از زیر خاک بفهمد و همانطور هم شد کریم بعد از اسارات به سر مزار دو برادر خود رفت و گفت آرزو داشتم شما را در آغوش بگیرم نه اینکه مزار شما را در بغل گیرم. به امید آن روز که در آخرت ما را شفاعت کنند .
به خاطر خود به جمع، پشت نکنیم
راوی: کریم رجبزاده (برادر شهید)
بنده ۶ سالی از شهید حسن رجبزاده کوچکتر هستم و با توجه به اینکه پشت سر هم به دنیا آمدهایم بهتر همدیگر را درک میکردیم خاطرات بنده با ایشان بسیار است و همه آنها برمیگردد به دوران قبل از دفاع مقدس چون بنده در دوران دفاع مقدس به مدت ۸ سال اسیر بودم و به همین دلیل خاطره از این دوران ندارم .
میخواهم خاطره ورزشی ایشان را بیان کنم بهتر میدانید که شهید ورزشکار بوده و دروازهبان شهر اردبیل بود در آن زمان در اردبیل یک زمین ورزشی وجود داشت که به نام استادیوم تختی معروف بود که زمین آن هم خاکی بود و تیمها در آن هم تمرین میکردند و هم مسابقه میدادند به همین خاطر استادویم از ۸ صبح تا ۵ الی ۶ عصر هر روز باز بود .
در زمان مسابقه بازیها صبح و عصر انجام میشد و آن روزها مثل امروز در زمان مسابقه آمبولانس، پزشک و امدادگر نبود و اگر کسی زخمی یا مجروح میشد کسی نبود که مصدوم را درمان یا با آمبولانس به بیمارستان برساند .
آن زمان فوتبالیستها پولی نمیگرفتند بلکه از پول جیبی خود نیز وسایل لازم خود را تهیه میکردند. شهید به همین خاطر دستفروشی می کرد و بنده نیز در این امر به ایشان کمک میکردم در روزهایی که تمرین داشت من به جای او دستفروشی را ادامه میدادم ولی در روز مسابقه دستفروشی را جمع میکردیم، میگفت تو با برادر کوچکتر رحیم که ایشان نیز شهید شدند به استادیوم بیایید. چون ایشان اعتقاد داشت که رحیم وقتی در استادیوم حاضر میشود خوشیومن بوده و همیشه برنده میشدند. آن روز ساعت ۱۰ صبح مسابقه مهمی داشتند که اگر برنده میشدند به فینال راه پیدا میکردند من آن روز به دلیلی به ایشان گفتم آن روز در مسابقه حاضر نشود ولی ایشان قبول نکرده و در مسابقه بین تیم پاس و الماس حضور یافت .
ایشان دروازه بان تیم پاس بود. شهید گرانقدر معتقد بود که زمین ورزشی محل پاکی است که باید احترام آن را حفظ کرد و به همین خاطر وقتی وارد زمین میشد مینشست و زمین را میبوسید و بعد به بازی ادامه میداد .
وقتی مسابقه شروع شد حملات به هر دو دروازه زیاد بود و هر توپی که به طرف دروازه ایشان میآمد مهار میکرد گویا قرار به این بود که نگذارد هیچ توپی وارد دروازه شود .
بازی به آخرین دقایق خود رسیده بود و تیم ایشان ۲ بر صفر از تیم حریف جلو بود و تیم مقابل هرچه شوت میزد به در بسته می خورد. در آخرین لحظات همه منتظر سوت داور بودیم ناگهان توپی به طرف دروازه آمد که ایشان با شیرچه توپ را گرفت ولی حریف با پا محکمک به دستهای ایشان ضربه زد که بنده حتی صدای شکستن دست ایشان را نیز شنیدم .
وقتی از پشت دروازه به او نزدیک شدم دستکش پرخون بود پدرم که آنجا بود دستکش را از دست او درآورد انگشت شصت حسن بیرون زده بود. پدرم ایشان را به بیمارستان کنار استادیوم برد و بنده و رحیم از رختکن لباسهای حسن را برداشته و به بیمارستان رفتیم پدرم لباسهای ورزشی ایشان را به ما داد و گفت بروید خانه، وقتی که خانه رسیدیم مادر رو به ما گفت: که پدر و حسن کجایند؟ من نیز به مادر گفتم که جایی رفتند و به زودی برخواهند گشت ولی مادر حرف مرا قبول نکرده و کیف ایشان را باز کرد و لباسهای خونین حسن را دید و رو به ما گفت که راست بگویید چه شده که؟ من نیز به مادر راستش را گفتم و نسبت به حادثهای که برای حسن پیش آمده بود توضیحاتی به ایشان دادم زمانی که پدر و حسن از بیمارستان برگشتند من به حسن گفتم که من گفتم که دست بردار و امروز نرو ایشان نیز در پاسخ به بنده گفت: «این حقیر است و ما باید به وظیفه خود عمل نماییم و به خاطر خودم نباید به جمع پشت کنیم» به امید روزی که شهدا از عملکرد ما راضی باشند .
منتخب خدا
راوی: فرهاد رنجبر (همرزم شهید)
حسن آقا از بچههای گردان امام حسین (ع) لشگر عاشورا (بچههای اردبیل) به نام حسن بابا میشناختند چون مثل پدر برای بچهها بود و همه مشکلات و درددلهای خود را با وی در میان میگذاشتند و از ایشان مشاوره میگرفتند .
شهید معزز مظهر صبر، استقامت و جوانمردی بود، علیرغم بزرگی سن نسبت به بقیه بچهها ورودی چادر و یا سنگر محل خواب وی بود (جایی که معمولاً خیس یا پر از وسایل یا آشغال بود) میگفت بچهها اولویت دارند در جای خوب بخوابند، به بهداشت و طهارت خیلی اهمیت میداد تا جایی که همیشه یک آفتابه کوچک به کمر میبست و میگفت که طهارت از هر چیز مهمتر است وقتی در سال ۶۲ مجروح گشت و به اردبیل رفت بچهها در چادر تمامی آفتابهها را در یک جا جمع کرده بودند و روی آنها نوشته بودند که جای حسن آقا خالیه و عکس یادگاری گرفته بودند و به وی جهت یادآوری این موضوع که همه به یادش هستند، فرستاده بودند .
در ارتفاعات حاج عمران تپهای را بعد از عملیات به ۸ نفر از بچهها سپردند که ایشان نیز جزو این ۸ نفر بودند، گل تپه پس از اینکه اجساد عراقیها که اکثراً هم در آنجا متعفن شده بودند و آلودگی محیطی و بوی بدی از اجساد از یک طرف و عدم تغذیه سالم و گرم و همچنین کمبود مهمات از سوی دیگر باعث شده بود که این ۸ نفر از نظر جسمانی ضعیف شده و همه دچار بیماری شوند ولی در آن شرایط بد که پاتکهای هر روز دشمن برای بازپس گیری آن تپه ادامه داشت، نقش حسن آقا در تزریق روحیه به بچهها و دلداری آنان و دعوت به صبر و استقامت بینظیر بود و ایشان در دادن کشیک ایثار کرده و به جای بقیه بچهها کشیک میداد و به خاطر همین کارها از او برای دیگران یک اسطوره ساخته بود که نیاز به حدس نبود و همه به این یقین رسیده بودند که او منتخب خداست و شهید خواهد شد .
ارسال دیدگاه