ایرج کریمی نشسته بر صندلی خالی

خبرگزاری پانا: شامگاه گذشته سه شنبه های هنوز میزبان مراسمی به یاد ایرج کریمی بود که با حضور خانواده، دوستان و دوستداران این هنرمند و صندلی ای که جای خالی این هنرمند را نشان می داد، برگزار شد.

کد مطلب: ۴۱۰۵۳۹
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، مراسم بزرگداشت ایرج کریمی روز گذشته در کتابفروشی و نشر هنوز به همت آران جاویدانی نویسنده و دوست قدیمی این هنرمند با حضور فواد نظیری، اسدالله امرایی، مجید برزگر، فریبا کامران، مجید گرجیان، هوشنگ گلمکانی و... برگزار شد. در این مراسم خانواده زنده یاد ایرج کریمی نیز حضور داشتند.

دوستان و نزدیکان این کارگردان، شاعر و منتقد سینما به خواندن بخشی از نوشته ها و سروده های این هنرمند پرداختند، نوشته هایی که جای خالی ایرج کریمی را نزد دوستدارانش پررنگ تر می کرد. داستان های کوتاه و اشعاری که سروده بود حال از زبان اشخاصی که نزدیکی بیشتری با او داشتند خوانده می شد و فضایی از حس و حال نهفته در آن نوشته ها را خلق می کرد.

یک صندلی خالی در میان جمع قرار داده شده بود و این حس را تداعی می کرد که ایرج کریمی نیز در کنار عزیزان و دوستدارانش حضور دارد و خود از نزدیک شاهد احساسات و گفته های آنان در این مراسم است. بر روی صندلی کاغذی چسبانده شده بود که بر روی آن نوشته شده بود «اینجا کسی نشسته است» حضوری غیر فیزیکی که در طی مراسم بارها به آن اشاره می شد.

آران جاویدانی دوست صمیمی ایرج که برپاکننده این مراسم بود، با اشاره به آن صندلی و تاکید اینکه ایرج هیچ جا نرفته و هنوز در کنار ماست سخنان خود را در ابتدا اینگونه آغاز کرد: در روز یازدهم شهریور ماه، ساعت ۱۵:۳۰ دقیقه بعدازظهر پیغامی را در فیس بوک دیدم که نوشته شده بود، ایرج رفت... من هم پیغام گذاشتم که، کجا رفت؟ مگه شهر هرته ...، الان هم می گویم ایرج هیچ کجا نرفته و هنوز در کنار همه ما است. همانطور که می‌بینید، مقابل ما بر روی آن صندلی نشسته است.

وی به خواندن ایمیل هایی پرداخت که طی این چند ماه از ایرج کریمی دریافت می کرده است و در لابه لای این خوانش، مهمانانی که حضور داشتند و دوستان دیگر ایرج کریمی به خواندن قطعاتی از شعرهای او و داستان کوتاه هایش می پرداختند.
فؤاد نظیری دو قطعه از شعرهای این منتقد سینما را خواند و مجید برزگر نیز به خواندن دو داستان از این نویسنده پرداخت. فریبا کامران بازیگر سینما هم شعر دیگری از زنده یاد ایرج کریمی را خواند:
نقش
این همه روزها چگونه گذشت
ای بازیگر دانا
مرا ببخش مرا ببخش
روزها این همه بی تو
چگونه گذشت
ای بازیگر دانا
مرا ببخش مرا ببخش
چرا دروغ هات را باور نکردم من
مگر کدام حقیقتی چندان زیباتر بود
ازصحنه و نقش
ای بازیگر دانا
مرا ببخش مرا ببخش"

کامرانی بعد از خواندن این شعر عنوان کرد: این شعر را تصادفاً زنده یاد کریمی برای من فرستادند چرا که رابطه‌ای دوستانه با هم داشتیم و مدام همانند بچه‌ها قهر و آشتی می‌کردیم. رفتارهایی که به یکباره فوران می‌کرد و بعد خاموش می‌شد. تا کنون چند بزرگداشت با شکوه برای زنده یاد ایرج کریمی برگزار شد اما همچنان نمی‌توان گذشت از نگاه تیزبینی که او داشت. زمان می‌گذرد و زمین می‌چرخد و شب می‌شود و روز می‌شود اما جهان ایرج کریمی را کم دارد.

بغضی که این هنرمند از ابتدای سخنان خود در گلو داشت پایان بخش صحبت های او شد. پس از یک استراحت کوتاه و نمایش فیلمی که در آن خواهرزاده زنده یاد ایرج کریمی، سینا سلیمی به خواندن شعری برای دایی خود پرداخته بود مراسم از سر گرفته شد و از این هنرمند با زبان دوستداران او و زبان نوشته ها و اشعار و ایمیل هایش یاد می شد.

افسانه چهره آزاد، شاهرخ فروتنیان، عباس یاری، بهزاد خداویسی و جمعی از دوستداران ادبیات از دیگر چهره هایی بودند که در این مراسم حضور داشتند.

ایرج کریمی تمامی دوستان، دوستداران و اشخاصی که امروز به یاد او گرد هم آمده بودند را بدرقه کرد و شاید دفتری دیگر به دست گرفت تا اثری جدید را در دنیای جدید خود خلق کند.

گفتنی است؛ ایرج کریمی کارگردان، فیلمنامه‌نویس و منتقد سینما در سال ۱۳۳۲ در تهران متولد شد و ۱۱ شهریور ۱۳۹۴ درگذشت. وی اگر چه دانش‌آموخته مهندسی مکانیک از دانشگاه امیر کبیر بود ولی اشتغال در این رشته را به خاطر علاقه به سینما رها کرد. پیش از آن‌که منتقد فیلم شود، در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به‌عنوان کارشناس سینمایی کار کرد و در این کانون چند فیلم کوتاه نیز ساخت. پس از آن سال‌ها در مجله فیلم نقد می‌نوشت و سهم به سزایی در پیشرفت عرصه نقد سینمایی داشت، او هم‌چنین چندین کتاب‌های سینمایی را نیز به فارسی ترجمه کرد. ایرج کریمی در تلویزیون با فیلم بلند "آهنگ پنهان" به عنوان کارگردان در سال ۱۳۷۰ آغاز به کار کرد.
در سال ۱۳۶۹ فیلمنامه‌نویسی "سفر جادویی" ساخته ابوالحسن داوودی و در ۱۳۷۰، فیلمنامه‌نویسی "بهترین بابای دنیا" به کارگردانی داریوش فرهنگ را بر عهده گرفت. شروع کار سینمایی او فیلم "از کنار هم می‌گذریم" به عنوان کارگردان در سال ۱۳۷۹ بود. "چند تار مو" را در ۱۳۸۲ بر اساس فیلمنامه‌ای از خودش کارگردانی کرد و فیلم "باغ‌های کندلوس" را در سال ۱۳۸۳ با بازی محمدرضا فروتن ساخت. در سال ۱۳۸۵ "نسل جادویی" را کارگردانی کرد که سال‌ها در انتظار پروانه نمایش به‌سر برد و سرانجام بدون فرصتی برای اکران عمومی، در شبکه نمایش خانگی توزیع شد. پس از این فیلم به مدت چندین سال امکان و فرصت ساخت فیلم جدیدی را پیدا نکرد و تلاش‌هایش در این راه با بن‌بست روبرو شد تا این که در سال ۱۳۹۳ و پس از ۸ سال، فیلم "نیمرخ‌ها" را کارگردانی کرد.


ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار