دوشنبه های داستان؛

سهم زندگی آدمها

خبرگزاری پانا: صدای خرد شدن شیشه ها یادم انداخت چطور اوان نوجوانی روحم خرد شد و به اینجا رسیدم.

کد مطلب: ۴۰۹۲۱۲
لینک کوتاه کپی شد

مشت هایم را گره کردم و جار زدم: مرتیکه بی پدر دست از سر بچه مردم وردار!
اهمیت نداد. باز می زد. عصبانیتش را زیر کلاه کاسکت پنهان کرده بود. یقه کاپشن چرمی اش را گرفتم و گفتم:
- ولش کن. هوی، مگه به تو نیستم. می گم ولش کن کشتیش!
بچه را رها کرد و چنان محکم به سینه ام کوبید که نقش زمین شدم. به طرفش پریدم. چسباندمش به میله های بانک و گفتم:
- چی کرده این بدبخت؟ داره یه لقمه نون حلال درمیاره، چرا می زنیش؟
فریاد کشید:
-کدوم نون حلال؟ با نیم وجب قد کیف پولمو کف رفته! باباشو به عزاش می شونم!
باز هم یک دزد. دستهایم شل شد. دوباره به سمت پسر خیز برداشت. خودم را سپر بچه کردم و گفتم:
- کیفو بده. زده به سرت؟ می خوای بکشتت؟
دست و پایش می لرزید. آب دهانش را قورت داد و گفت:
- به خدا من ورنداشتم.
قیافه معصومش همه چیز را لو می داد. سرش فریاد زدم:
- مرتیکه می دونم چه مرگته! بیخیال شو تا پلیس خبر نکردم.
مرد که دستش رو شده بود با فحش و ناسزا سوار موتور شد و گورش را گم کرد.
به نرده ها تکیه دادم. دستهایم را میان جیبم گره کردم. دلم می خواست خالی باشد. سنگینی اش روی قلبم فشار می آورد و راه نفسم را می بست.
پسرک، خرد و شکسته نشست بالای جنازه ترازو! دستهایش را گذاشت روی صورتش. نمی خواست باور کند تنها منبع درآمدش از بین رفته و دیگر ترازویی نیست تا بار آدمهای ریز و درشت را نشان دهد. تنها سیگارم را درآوردم و گوشه لبم گذاشتم. سربلند کرد و گفت:
- یکی ام به من میدی داداش؟
همان سیگار را به طرفش گرفتم:
- بفرما! ولی من آتیش ندارم!
ابروهایش به هم گره خورد:
- تو چه جور سیگاریی هستی پس؟
شانه بالا انداختم و خودم را بیخیال تر از قبل نشان دادم:
- یه سیگاری در حال ترک. "کی میگه سیگارو نمیشه ترک کرد؟ من خودم صد دفعه این کارو کردم".
پسرک خنده اش گرفت:
- خب، یه بار دیگه ام بکش، که ترکش کردی بشه صد و یه بار!
چشمکی به ترازو زدم:
- ای همچی بی راهم نمی گی. تو این اوضاع، حسابی می چسبه. دمت گرم یادم انداختی یه روزی منم سر جنازه ترازوم زار زار گریه می کردم.
- ایول؛ پس همکاریم رفیق!
گفتم: آره رفیق، همکاریم!
هنوز بغض داشت:
- این دفعه ی سومه که ترازومو میشکنن. مثل اینکه دزد باشی روزگارت بهتره! تو چی رفیق؟ بهت نمیاد با این سن و سال پای ترازو بشینی!
دستی به موهایم کشیدم. چشمهایم را ریز کردم و گفتم:
-دزد باشی؟ خب الانم که دزدی کرده بودی!
دقیقا کارم را تکرار کرد. دستی به سرش کشید. موهایش را تازه تراشیده بود. هنوز خرده موهای قهوه ای، روی ژاکت سیاه کهنه اش چشمک می زد. لبهایش لرزید و نجوا کرد:
-به خدا من دزد نیستم. تا اومد رو ترازو، کیفش افتاد. خواستم بدم دستش که گرفتم به باد کتک، که دزدی و کیفمو زدی!
گفتم: آره فهمیدم! نامرد؛ می خواسته به این بهونه جیبتو خالی کنه. حالا چقدری کار کردی؟
از جورابش چند اسکناس ریز و درشت درآورد:
- چیز زیادی نیست داداش. اینجوریه که دزد به کادون می زنه.
- ای بابا؛ بعضی از دزدا همیشه به کاهدون می زنن! سهم اونام از زندگی اینه دیگه. حالا پاشو برو خونه بچه جون. خدای توام بزرگه !
لگدی به آهن قراضه ترازو زد. پا گذاشت روی شیشه خرده های کنار دیوار. صدای خرد شدن شیشه ها یادم انداخت چطور اوان نوجوانی روحم خرد شد و به اینجا رسیدم. دیگر حرفهایش را نمی شنیدم. حالا هم هرچه فکر می کنم یادم نمی آید چه گفت و چرا پای ترازو نشسته بود و چرا کتک خورد و چرا و چرا...
دوباره دستهایم را در جیبم فرو کردم. من هم از صبح چیز زیادی نصیبم نشده بود. کیف پول خالی یک دانشجو. دستبند بدلی و غلط انداز یک دختربچه و خرده ریزه هایی که میان مترو کش رفته بودم...

لیلی خوش گفتار/ پاییز ۱۳۹۴

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار