/یادداشت/
سوی عرش همهمه ای است تا خدا ساقی را نشانم دهد
خبرگزاری پانا: آن سوی عرش همهمه ای است تا خدا ساقی را نشانم دهد. ای رسول خدا بی تو هیچ ستاره ای در آسمانمان نمانده است. تو رفتی و برای همیشه آیینه مهربانی را غبار پاییز پوشاند.
گل یخ در دست ها یخ زده . دیگر دلها با هیچکس آشنا نیست . ای رسول خدا بی تو هیچ ستاره ای در آسمانمان نمانده . تو رفتی و برای همیشه آیینهی مهربانی را غبار پاییز پوشاند . و ما در دلهایمان همچون شبنم فقط دلهره و دلتنگی داریم و غم در دیده که قطره قطره آب می شود و با دلی پر درد می گوئیم نه آفتاب و نه مهتاب را بی تو نمی خواهیم چرا که بعد از تو قحط روزهای خوب و داشتن آرزو و آمدن قاصدکها آمد.
امام حسن ای که جگرت پاره پاره در تشت بلااست ، در عزای تو من نیز زخم دل را نمک زدم ، تو را در کنج همین کویر صدا زدم.ای پسر زهرا منم گدای بی نوای در گهت . در روزهای پر غم شهادتت ، دلهای شیعیان خون است و با ناله و گریه به شبهای تیرهی تنهاییشان آویزان شده اند.
دمدمه های صبح می آیم زیر پنجره ی فولادین. تکه تکه می کنم قلبم را و پرسه میزنم در هوای دعا...دلم عجیب قطره های اجابت را می خواهد.
آقا، آمدم تا با فانوس و اشک و دعا و بوسه بر سنگ فرش مرمرینت با عشق به انتظار اجابت نشینم. طرح ضریحت زمین محبت است؛ یک معجزه بهشتی.آن همه آسمان و آن همه ستاره در صحن و سرایت همه برای حضور عاشقی است و جایگاه تصویر زیبای باران دعا.
رضا جان : از سر مستی به در گاهت آمدم . دعاها کردم تا خوشه چین میکده ات باشم... در را باز کن ای عزیز ... آن سوی عرش همهمه ای است تا خدا ساقی را نشانم دهد .
یادداشت از مریم ابراهیمی
ارسال دیدگاه