بوی ماه مهر/
خاطرات مترجمی که روز اول از مدرسه فرار کرد
خبرگزاری پانا: شهرام اقبالزاده از جمله مترجمان فعال آثار کودکان و نوجوان به شمار میرود که مدتی نیز دبیر انجمن نویسندگان کودک و نوجوان بود؛ اقبالزاده اکنون ما را در خاطرات دوران مدرسه خود شریک کرده است. خاطرات وی را در پی میخوانید.
شهرام اقبالزاده که اهل کرمانشاه است خاطرات خود را اینگونه آغاز کرد: در تابستان به علت هوای خوب اکثرا به ده میرفتیم بعد از تعطیلات پدرم با اینکه هنوز ۶ سالم کامل نشده بود مرا برای ثبت نام به دبستان هدایت کرمانشاه برد اما مدیر مدرسه با اینکه دوست پدرم بود مرا ثبت نام نکرد و گفت: هنوز سنت برای آمدن به مدرسه قانونی نشده ،اما می توانی به عنوان دانش آموز مستمع آزاد درکلاس بنشینی پدرم از مدرسه مرا به اداره فرهنگ «آموزش و پرورش» فعلی برد و از آنجا نامهای تحت عنوان (از نام برده ثبت نام به عمل آورید) به ما داد تا به مدیر مدرسه بدهیم اما مدیر مدرسه باز هم مرا به عنوان دانش آموز مستمع آزاد ثبت نام کرد.
روز اول مهر از مدرسه فرار کردم
اقبالزاده ادامه داد: یک ساعت از روز اول مدرسه گذشته بود که زنگ تفریح به صدا آمد من کم کم خود را به درب خروجی مدرسه رساندم و از مدرسه فرار و به خانه رفتم وقتی مادرم مرا دید پرسید: اینجا چی کار میکنی؟ وقتی گفتم فرار کردم، من را سریع به طبقه بالا فرستاد تا پدرم متوجه نشود و من تا زمانی که خواهر و برادر بزرگترم نیامده بودند پایین نیامدم.
وی بیان کرد: زمانیکه امتحانات نیمه اول سال فرا رسید معلم کلاس اولم آقای حشامی با اینکه من به عنوان دانش آموز مستمع آزاد در کلاس مینشستم اما به سفارش مدیر از من امتحان گرفتند و من به عنوان دانشآموز اصلی پذیرفته شدم؛ در همان سال نیز بعد از تصحیح امتحانات به عنوان شاگرد اول انتخاب شدم.
در مدرسه شاگرد داشتم
مترجم «ترجمه برای کودکان» گفت: از دیگر معلمان خوب و مشوقم معلم کلاس سوم آقای کرمی و کلاس ششم آقای ایرج شکرچیان که دبیر فوق العادهای بودند و روش تدریسشان با دیگران متفاوت بود یکی دیگر از روشهای متفاوت او این بود که بعد از ساعت مدرسه برای دانشآموزان کلاس فوقالعاده میگذاشت تا پایه بچهها برای آن سال که امتحان نهایی داشتند قوی شود و اگر پایه بچهها و من حتی در دبیرستان قوی بود به خاطر زحمات شکرچیان بود.
وی توضیح داد: از دیگر روشهای شکرچیان سپردن دانشآموزان ضعیف به دانشآموزان قوی بود تا با آنها کار کنند و من درعین اینکه خود دانشآموز بودم ولی ۲ شاگرد داشتم در آن سال تحصیلی با زحمات بیوقفه شکرچیان به غیر از یک نفر از دانش آموزان بقیه دانشآموزان دبستان هدایت قبول شدند.
به درس علاقهای نداشتم اما درسم خوب بود
اقبالزاده با اشاره میزان علاقه خود به درس و کتاب اعتراف کرد: وضیعیت درسیام خوب بود اما به درس علاقهای نداشتم گاهی به دوستانم تقلب میرساندم و یکی از خاطراتم در باره تقلب این است که یک روز که امتحان ریاضی داشتیم همه سوالات را نوشته بودم که دوستم «کیا لاشکی» زودتر از من برگهاش را داد و هنگام رفتن چرک نویسش را برای من انداخت من همه سوالاتم را از روی دوستم چرکنویس او چک کردم همه درست بود فقط سوال آخر را هنوز ننوشته بودم که برای حل کردن آن سوال دیگر به خودم زحمت ندادم و سوال آخر را از روی او نوشتم اما حالا به هیچ کس تقلب را توصیه نمیکنم.
برای شکستن شیشه مدرسه جریمه شدم
دبیر پیشین انجمن نویسندگان کودک و نوجوان افزود: در کلاس درس نیز دانشآموز فعالی بودم اما شیطنت هم میکردم به هر حال شیطنت ویژگی بچههاست و من هم از این امر مستثنی نبودم.
اقبالزاده گفت: خاطرهای که از تنبیه شدنم در دوران تحصیل به یاد دارم این بود که شکرچیان روز های پنجشنبه بعداز ظهر دانشآموزان زرنگ را در مدرسه نگه میداشت و به آنها اجازه پینگ پنگ بازی کردن میداد، من هم جزو دانشآموزان زرنگی بودم که اجازه بازی داشتم، من و دوستم «جواد قلعهای» با یکدیگر شوخی میکردیم که شیشه کتاب خانه مدرسه شکست وقتی شکرچیان موضوع را فهمید با اینکه معلم مهربانی بود اما با چوب نفری ۲ ضربه به کف دست من و جواد زد و نفری ۵ تومان هر کدام را جریمه کرد، من چون از عکس العمل پدرم در رابطه با این موضوع میترسیدم به او چیزی نگفتم و این مبلغ را از مادرم گرفتم.
به جای انشاء داستان مینوشتم
وی تصریح کرد: در اصل شکرچیان مرا به درس ادبیات علاقه مندکرد؛ او در کلاسش به جای موضوعهای تکراری انشاء « علم بهتر است یا ثروت» یا «تابستان گذشته خود را چطور گذراندید» میگفت میتوانید به جای نوشتن انشاء داستان بنویسید و من چند بار در کلاس به جای انشاء داستان نوشتم.
به ادبیات و فوتبال علاقه داشتم
مترجم «گاندی مرد صلح» بیان کرد: بیشتر به ادبیات و فوتبال علاقهمند بودم و کلا به درس علاقه نداشتم اما آموزش متفاوت را دوست داشتم؛ در دوران دبستان به اولین مدرسه پسرانهای که دبیر خانم دادند مدرسه ما بود، خانم نور کیهان که دبیر کلاس چهارم بود و دبیر ورزشمان خانم افتخاری هر وقت دبیر ما نمیآمد او سر کلاس میآمد و درباره شعر نو برایمان میگفت من آن زمان میگفتم مگر شعر هم لباس است که نو و کهنه داشته باشد اما این معلم به مرور به ما شعر نو شعر های شاملو را یاد داد و برای ما کتاب «پریا» را خواند و من آنقدر از این کتاب خوشم آمد که این کتاب را حفظ کردم.
استاد ندوشن آتیهام را درخشان دانست
اقبالزاده ادامه داد: در دانشگاه رشته اصلی تحصیلیام ادبیات انگلیسی و رشته فرعیام ادبیات فارسی بود؛ استاد من در دانشگاه «محمدعلی اسلامی ندوشن» بود که با دقت و ظرافت نکته را به ما میآموخت و در آخر برای تحقیق پایانی گفتند هر کس با سلیقه خودش کتاب یا نویسندهای را انتخاب کند و راجع به آن تحقیق کند که من کتابی از کتابهای ترجمه «بهروز مشیری» را انتخاب کردم و که برای این تحقیق از ۷۵ منبع استفاده کردم این تحقیق تقریبا در حد یک کتاب بود و من حتی در آن اگر یک جمله هم نقد کرده بودم در بارهاش توضیح کامل را داده بودم ،وقتی استادم ندوشن تحقیق مرا دید با رواننویس قرمز که به تازگی وارد ایران شده بود کنار برگه من نوشتند «این تکلیف دانشجویی کاری مفصل است و این دانشآموز آتیه درخشانی دارد».
وی در پایان بیان کرد: استادان دیگری که در موفقیت من بسیار موثر بودند عبدالحسین زرینکوب، استاد ستوده و استاد اردوانداوران بودند. استاد ستوده در کلاس از ما میخواستند متنهایی انتخاب و در کلاس نقدشان کنیم، او همیشه از من میخواستند که همیشه متنهایم را در کلاس بخوانم و در مورد آنها در کلاس گفت و گو میکردند.
ارسال دیدگاه