˝بطری بازی˝ با چهار جایزه به اجرای عموم می رود
خبرگزاری پانا: آرمین حمدی پور، طراح، نویسنده و کارگردان تئاتر ˝بطری بازی˝ با گروه اجرایی توانست در بیست و ششمین جشنواره ی تئاتر فجر استان فارس با چهار جایزه مجوز اجرای عموم را بگیرد.
به گزارش خبرگزاری پانا، نمایش"بطری بازی" در بیست و ششمین جشنواره ی تئاتر فجر استان فارس شرکت داشت و توانست با چهار جایزه در طراحی لباس توسط آرمین حمدی پور، دیپلم افتخار و جایزه نقدی کسب کرده و همچنین رتبه اول بازیگری به نسا توافق و مقام سوم کارگردانی به آرمین حمدی پور و تقدیر برای نویسندگی این اثر را به ارمغان آورد.
از آرمین حمدی پور خواستیم عوامل گروه را کمی معرفی کند و او گفت: طراح، نویسنده و کارگردان: آرمین حمدی پور، سرپرست گروه: کاظم روزیطلب با گروه هنری طلوع در آینه، مشاور کارگردان: کمال کلانتر، دستیار کارگردان: هانیه بن راضی، منشی صحنه: حانیه رضایی، مدیر اجرایی: سعید نظری . پوریا احمدی، عکس: فائزه غیثی، نور: سعید نظری، پوستر و بروشور: پیمان زبرجد و بازیگران: کمال کلانتر . محمود خداوردی . نسا توافق . هدیه کازرونی . پوریا احمدی می باشند.
در پاسخ به این سوال که ازخودتان هم برایمان بگویید، جواب داد: متولد سال ۱۳۷۱ در شهر کرج هستم. سال ۹۰ دیپلم کارگردانی سینما را زیر نظر انجمن سینمای جوانان کرج دریافت کردم. همزمان با ثبت نام در آموزشگاه سینمایی کارنامه زیر نظر اساتیدی همچون ناصر تقوایی، اصغر فرهادی و شهرام مکری دوره های کارگردانی و فیلمنامه نویسی را سپری کرده و در بهمن ماه همان سال وارد موسسه آموزش عالی هنر شیراز شده و در رشته ی ادبیات نمایشی در مقطع کارشناسی مشغول به تحصیل شدم.
در دوران دانشجویی به طور جدی تر به فعالیت پرداختم که نتیجه ی آن ساخت چند فیلم کوتاه و اجرای چند نمایش بوده است. از مهمترین آنها می توان به نگارش نمایشنامه فاز؛ نول و اتصال به زمین با همراهی پیمان زبرجد اشاره کرد که در بیست و پنجمین جشنواره تئاتر فجر استان فارس اجرا و موفق به دریافت تقدیر نویسندگی از این جشنواره شد و همچنین نگارش و کارگردانی مونولوگ به علت بارش سنگین برف که این دو اثر در پاییز و زمستان سال ۹۳ در شهر شیراز به روی صحنه رفتند.
امسال در جشنواره تئاتر فجرفارس چه کردید؟
با نمایش بطری بازی در بیست و ششمین جشنواره ی تئاتر فجر استان فارس شرکت داشتیم که تمرینات آن از خرداد ماه سال جاری آغاز شده بود و توانستیم با تیم اجرایی، در طراحی لباس توسط آرمین حمدی پور، دیپلم افتخار و جایزه نقدی کسب کرده و همچنین رتبه اول بازیگری به نسا توافق و مقام سوم کارگردانی به آرمین حمدی پور و تقدیربرای نویسندگی این اثر را برای شهرمان به ارمغان آوریم.
کمی درباره خلاصه داستان نمایش بگویید: بطری بازی؛ برشی از زندگی چند جوان است که دور هم جمع میشوند تا یکی از دوستانشان را در شب تولدش غافلگیر کنند اما اتفاقی ناگهانی آنها را دچار دردسری بزرگ می کند ...
سبک و شیوه ی اجرایی این نوشته با چه حال و هوایی نوشته شده است؟ این اثر در ادامه ی دغدغه های همیشگی و مدل مورد علاقه ام، به شیوه ای واقع گرایانه به مسائل اجتماعی می پردازد و هدف آن به تصویر کشیدن رویا ها، مشکلات و روابط بین جوانان و درگیری های مداوم آنها با خانواده و اجتماع شان است.
انتخاب بازیگران را با چه شیوه ای برگزیدید؟ از همان ابتدا گزینه هایم محدود به افرادی بود که از قبل با هم تجربه ی همکاری داشتیم و سلیقه و ذهنیتمان به هم نزدیک بود. قسمت هایی از متن را بر اساس همین پیش زمینه بازنویسی کردم تا شخصیت های نمایشنامه را به شخصیت بازیگرانی که مد نظر داشتم نزدیک تر کنم. بعد از آن و با هم فکری ها و صحبت های بسیاری که در دوره ی پیش تولید شکل گرفت توانستم انتخاب هایم را نهایی کنم و به ترکیب حال حاضر برسم.
روند شکل گیری شخصیتهای نمایش را باز کنید؟ بعد از انتخاب بازیگران و صحبت های اولیه با آنها پیرامون قصه و نقش شان، نمایشنامه به طور کامل کنار گذاشته شد و برای نزدیک شدن هر چه بیشتر به فضای واقع گرایانه ی مورد نظرمان بداهه سازی و کار کارگاهی را جایگزین دور خوانی کردیم که بخش عمده ای از گفتگو هایی که به آن رسیدیم حاصل همین بداهه سازی ها و کار آزادانه ی بازیگر بر روی موقعیت های مختلف قصه بود.
البته ترجیحم بر این بود که به جای تحلیل ها و سر و کله زدن های متداول بازیگر با شخصیتی که باید ایفا کند، او را در موقعیت های پیش فرض متن قرار بدهم. این که بازیگر شخصیتش را از زمانی دورتر از نقطه ی شروع نمایشنامه دنبال کند، موقعیت های مختلف زندگی اش را اتود کند و در نهایت آن را در روند قصه ای قرار دهد که نمایشنامه طلب می کرد. در ادامه ی همین تمرین ها و نه بر اساس برنامه ای از پیش تعیین شده بازیگر را وادار به حرکت های آزادانه و بداهه در صحنه کردیم که نتیجه ی این روش میزانسن ها و شکل اجرایی کاری شد که تا بدین جا به آن رسیده ایم.
اهمیت کار کارگاهی روی این نمایشنامه را موثر می دانید؟ چیزی که برایم بسیار اهمیت داشت حذف تمام المان ها و نشانه هایی بود که رد پای طراحی از پیش مشخص شده در آن به چشم بخورد. هدفمان این بود که بتوانیم متن را تا حد امکان باور پذیر و به دور از تکلف های نمایشی اجرا و تماشاگر را بیش از بیش درگیر محیط و اتمسفر حاکم بر قصه کنیم. اینکه او بتواند خودش را نه به عنوان یک مخاطب بلکه به عنوان شخصی تصور کند که در همان خانه و در کنار شخصیت های روی صحنه نفس می کشد که البته بدیهی است میزان موفقیت گروه در این امر با اولین اجرای این اثر و واکنشی که مخاطبان به آن نشان می دهند مشخص می شود که من بی صبرانه مشتاق و منتظر آن هستم.
از چگونگی شکل گیری فرم اجرایی اثر بفرمایید؟ کم کم و در طول تمرینات مشارکت بازیگران گسترش پیدا کرد، از محدوده ی متن خارج و وارد حوزه های اجرایی شد. بر اساس فکر و نظرات خودشان صحنه را طراحی کردیم، به ایده هایی در باره ی نور نمایش رسیدیم، موسیقی بخش هایی از کار را انتخاب کردیم و ... من فقط سعی می کردم این ایده ها را در مسیری هدایت کنم که به انسجامی همه جانبه برسد.
به طور کلی باید بگویم که تمام مراحل کار از روز های اول تا همین امروز که تمرین ها ادامه دارد به صورت کارگاهی و مشارکتی شکل گرفت و این دقیقا همان چیزی است که شکل ایده آلش شیوه ی تئاتری مورد علاقه من است. شیوه ای که نیاز به مطالعه ی جامع، انرژی و زمان بسیار و گروهی همدل و یک پارچه دارد.
چه مطالعاتی و چه منابعی را برای رسیدن به محتوای متن استفاده کردید؟ بدون شک تماشای فیلم و آشنایی با آثار کارگردان هایی نظیر میشاییل هانکه، مایک لی، داردن ها و در کل سینمای اروپا و مطالعه ی نمایشنامه های بزرگانی مثل چخوف، دیوید اوبِرن، مارتین مک دونا و ... در شکل گیری سلیقه ی امروزم تاثیر به سزایی داشته است. چیزی که اتفاقا از برنامه های اصلی تمرینات مان هم بود، یعنی دور هم فیلم دیدن و نمایشنامه خواندن و استفاده درست و اخلاقی از ایده هایی که این آثار در اختیارمان می گذاشت.
همین ها در کنار مطالعه ی رفتار شناسی قشر همسن و سالم و روابط و سرگرمی ها و دغدغه هایشان منابع طرح ها و قصه هایی می شود که به سراغ شان می روم. به طور مثال ایده ی اولیه ی همین نمایش بر اساس داستانی واقعی شکل گرفت که چند سال پیش برای گروهی از دوستان خودم و به شکلی دیگر اتفاق افتاده بود. من همه ی دور هم جمع شدن هایمان با دوستان، گپ و گفت ها، شوخی ها، پرخاشگری ها و ... را در بخشی از ذهنم ذخیره می کنم تا شاید جایی به دردم بخورد و روی کاغذ بیاید.
چرا اجرای کف؟
خب در جواب این سوال دو نکته حائز اهمیت است. اول بحث امکانات سخت افزاری موجود و هزینه هایی است که بدون هیچ حمایت خاصی بر گروه ها تحمیل می شود. مثلا باید به این نکته اشاره کنم که متاسفانه خود من در مرحله ی نگارش متن باید به مسائل پر شماری خارج از دایره ی فنی درام فکر کنم. از محدودیت فنی سالن ها ی اجرا تا هزینه ی ساخت دکور و ... مثلا شما نمایشنامه را اینگونه آغاز می کنید که آقای فلانی وارد خانه ای مجلل می شود.
خب خانه ی مجلل نیاز به دکور و آکسسوار مجلل دارد پس در همان ابتدا خط بطلانی بر آن کشیده و این را جایگزین می کنید: آقای فلانی وارد اتاقی ساده می شود که فقط یک میز و دو صندلی در آن است و برای گروه های دانشجویی احتمالا فقط یک صندلی.
حال اگر طرح شما ایجاب می کرد که آقای فلانی تمام اشیای قیمتی خانه ی مجلل را بدزدد و وارد مسیری پر پیچ و خم در ادامه ی داستان شود به زندگی حقیرانه ی او در اتاق دوم ولی در کمال آرامش و بدون هیچ پیچ و خمی تغییر می کند و احتمالا رستگار هم می شود که خب چه چیز از این بهتر؟ با این روش او پولی ندارد و زن نمی گیرد، پس خیانتی هم در کار نیست، پول سیگار هم که ندارد، دوستی نیز به خانه اش نمی آید که با او شوخی کند و ناسزایی به هم بگویند و ... پس یک مرحله ی دیگر هم به جلو می رویم و به اجرای بی دردسر نزدیک تر می شویم.
دیگه واقعا چه چیز از این بهتر؟ حالا همه ی اینها را که فراموش کنیم به نکته ی دوم می رسیم: اینکه اجرای ما بر اساس همان شیوه ی واقع گرایانه که به آن اشاره کردم و ارتباط هر چه بیشتر و تنگاتنگ مخاطب با اثر طراحی شده است و اتفاقا بی ربط هم نیست اگر به شیوه کف اجرا شود.
زمان اجرا؟ چه جشنواره ای؟
نمایش بطری بازی در دو سانس صبح و در قالب بیست و ششمین جشنواره تئاتر استانی فارس در خانه ی فرهنگ شماره ۴. تماشاخانه استاد هودی برای اولین بار به روی صحنه رفت که امیدوارم مورد توجه مخاطبان قرار گرفته باشد و همچنین گروه در نظر دارد بعد از اتمام جشنواره این نمایش را به طور گسترده و برای عموم علاقه مندان روی صحنه ببرد.
دیدگاه خودتان را درباره برگزاری جشنواره ها بگویید؟ من به شخصه از علاقه مندان پر و پا قرص جشنواره ها هستم. چند روز پر از نمایش و تئاتر، گپ و گفت ها و صف های طولانی جلوی سالن ها و تماشای مجموعه ای از نمایش های متنوع. استرس اختتامیه و حدس و گمان هایی که چه نمایشی چه جایزه ای می گیرد هم که جای خودش را دارد.
چه چیزی از این شور و اشتیاق لذت بخش تر؟ از اینکه یک بار در سال هم که شده همه ی تئاتری ها زیر سقف جشنواره جمع شویم و در کنار یکدیگر و مخاطبان پر شماری که سالن ها را پر می کنند چیز های بیشتری یاد بگیریم. تازه در کنار اینها مبلغی هم به عنوان ورودی جشنواره گیرمان می آید تا بتوانیم بدهی هایی که روی دستمان مانده را کمتر کنیم لااقل. فقط جا دارد جای همه ی دوستانی که حضور ندارند را خالی کنم و به آنها و گروه های محترمشان خسته نباشید بگویم، مخصوصا دوست عزیزم پیمان که جای نمایشش در جدول اجرا ها بسیار خالیست.
سخن پایانی: می خواستم از همه ی بازیگر هایم که واقعا تحت فشار و زمان بالای تمرینات همراهی کردند و بیشترین انرژی شان را پای کار گذاشتند تشکر کنم و از دیگر عوامل گروهم که به غیر از ۲ یا ۳ نفر بقیه متولدین دهه ۷۰ بودیم و چند نفری هم نیمه ی دوم ۷۰. همین انرژی جوان تجربه ی ویژه ای را برایمان رقم زد و واقعا سعی کردیم هر چه در توان داریم را برای بهتر شدن این نمایش انجام بدهیم. به شدت برای فرا رسیدن زمان اجرا هیجان زده ام و از همه ی کسانی که تصمیم دارند بیایند و کار را ببینند صمیمانه خواهشمندم که برای نقد ها و بازخورد های احتمالی بعد از آن هر چیزی که می خواهند با خود بیاورند به جز گوجه فرنگی که من به طرز وحشتناکی به آن آلرژی دارم.
و در نهایت می خواهم تشکر کنم از خانواده ام بابت تمام محبت ها و دلگرمی هایشان و با اجازه ی مادرم اجرای نمایش بطری بازی را پیشاپیش تقدیم کنم به پدرم به خاطر همه ی حمایت ها، صبوری ها و وجود بزرگ و نازنینش.
ارسال دیدگاه