دوشنبه های داستان؛

همدم تنهایی های من

خبرگزاری پانا: من هنوزم شبا زیر نور ماه با بند بند گیسام رویا می بافم!

کد مطلب: ۴۰۳۵۴۴
لینک کوتاه کپی شد

عزیز دل مادر؛ اگه بدونی چه قصه های پرغصه ای تو دلم مونده. از کدومش برات بگم؟ قصه ای که همه خوندن و از بر شدن؟! اره عزیزم داستان منم مثل دخترای اون روزاست! وقتی هنوز تو دبیرستان شیطونی می کردم و بابات تازه تازه پزشکی می خوند. هیچی نشده بهش می گفتیم آقای دکتر. تو همون چشم و ابروی سیاه و مردونه رو ازش به ارث بردی. انگشتاتم عین انگشتای بابات کشیده است. یه روزی هم مثل خودش پیانیست ماهری میشی. وقتی تو مهمونیا پشت پیانو بشینی بازم از اینکه عاشق یه موجود عزیزکرده خدا شدم به خودم می بالم. چشم انتظاری خیلی سخته مادر! بالاخره یه روزی با عمه خانم اومدن خونه ما و با آقاجونم نشستن رو تخت تابستونی حیاط. منم از بالای بالکن، با دُم گیسم یه سبیل درست و حسابی ساختم و به خیال بچگی خودم براش دلبری کردم. حجب و حیا از چشاش می بارید. سرشو انداخت پایین. می خواست وقتی از جبهه برمیگرده عروسش بشم. چند روز بعد از رفتنش مجبور شدیم خونه و زندگیمونو ول کنیم و بیایم تهران. حالا ۳۰ سال از اون روزا می گذره. من هنوزم شبا زیر نور ماه با بند بند گیسام رویا می بافم! میدونی کجای این بندا از همه سخت تره؟ وقتی تو به دنیا اومدی و باباتو کنارم نداشتم. روز اول مدرسه که دیدی بچه ها به پدراشون تکیه کردن و تو به من تکیه کردی. روزای تولدت که پای سجاده یادگاریش، یه دستتو مینداختی دور گردن من و با اون یکی، پلاک باباتو نوازش می کردی. این پلاک همدم تنهایی همیشه منه! همدم خانم دکتری که هر شب رویاهاشو برای بچه اش می نویسه. بچه ای که هیچوقت به دنیا نیومد. زنی که ندونست رنگ مادری چه رنگیه؟! عروسی که با خاطرات صاحب یه پلاک ازدواج کرد!

لیلی خوش گفتار/ مهرماه ۱۳۹۴

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار