اشک نبود اون چشمه ی جاری از چشمش

خبرگزاری پانا: پرتو نوری که از سوراخ سایه بان گلزار شهدا ساطع می شد افتاده بود روی کلمه مـحـمّـد!

کد مطلب: ۴۰۲۲۴۱
لینک کوتاه کپی شد

حتما یادت هست ...
من شش سالم بود و تو فقط سه ماه ازم بزرگتر بودی... برای همین هم بهم می گفتی: کوچولو !... و خیلی لجم می گرفت ... حتی اون روزی که اومده بودین خونه ی ما و موقعی که بابام داشت برامون غذا می کشید؛ برای تو نصف کفگیر بیشتر ریخت و بهت گفت:« بخور محمد جون ، بنازم این قامت بالابلندت....پهلوون.. .» ... داشتم آتیش می گرفتم ... گر می گرفتم از فرزی و چابکیت که با قدوقامتت می خوند و هرکسی وراندازت می کرد بهت می گفت:پهلوون! ولی راستش، به قد بلندت حسودیم نمی شد ...قشنگ ، یه کف دست ازم بلند تر بودی ... اون روزی که محسن اون سنگ رو به طرف من وتو پرت کرد ؛ اگه قدم اندازه ی تو بود ... الان ... گوشه ی پیشونی منم جای زخم بود ...
یادته وقتی حاج صادق برنامه ی مکبری مسجد رو داد دستمون و قرار شد روزهای جمعه تو مکبر وایستی، می خواستم بلند گو رو بردارم بندازم تو حوض مسجد …
یادته روزی که فرمانده اومد تو رو واسه خط مقدم انتخاب کرد ولی منو می خواست بفرسته واسه تدارکات ...
حتی این جمله ات هم حسودیم رو برانگیخت که به فرمانده گفتی :« حاجی ، یا حامدم میاد یا منم می رم تدارکات ... »
آره به خوب بودنتم حسودیم شد ...
چشاش شده بود رود کارون.... دیگه راحت می شد بفهمی که اشک نبود اون چشمه ی جاری از چشمش ...
آره اینو حتما یادته روزی که خمپاره ، بغلِ خاکریز منفجر شد و ترکشش درست یک کف دست از روی سرِ من رد شد و خورد به سمت راست پیشونیِ اون بالا بلندی که فقط به بلندیش حسودیم نمی شد ... التماست کردم:محمد ... پاشو ... تو رو خدا ... محمد ...
لبخندت پر بود از حرف های ناگفته ات و شاید هم پر بود از حرف هایی که اگه به زبون می اوردیشون حسادتم رو اونقدر شعله ور می کرد که خاکستر بشم ..
...
پرتو نوری که از سوراخ سایه بان گلزار شهدا ساطع می شد افتاده بود روی کلمه مـحـمّـد ... و جواد با صورت خیسش داشت دنبال عصاش می گشت که وقتی آمده بود آن را همان نزدیکی ها گذاشته بود.

مصطفی عابدی
بوشهر

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار