دفاع مقدس جانبازان اعصاب و روان؛

همه یک نفر را دارند حتی جناب خان

خبرگزاری پانا: این عملیات از همه مهمتره. شما دارین میرین مردم رو بخندونین!

کد مطلب: ۴۰۱۰۶۵
لینک کوتاه کپی شد

امروز صبح یکی از رفقای قدیم رسید اینجا. حسابی پکر بود. اخماشو تو هم کرد و گفت: "قرار بود امشب با بچه ها بریم خندوانه. اینبارم از قافله جا موندم!" دستی به شونه اش زدم و گفتم: نگران نباش ما هرشب برنامه رو می بینیم. حالا چه فرقی می کنه اونجا باشی یا تو منطقه؟!

ولی خب چرا که نه؟ چرا ما نریم خندوانه؟ می تونیم امشب کنار برادرامون باشیم. حالا از صبح رفتم سراغ بچه های گردان. میخوام اونایی که خوب می خندن و جدا کنم. هنوز دو ساعت نگذشته ۵ نفر داوطلب شدن. اینم یه عملیاته مثل همه عملیات های دیگه. می ترسم کل گردان هوایی بشن و بخوان بیان. اما نمیشه پستهامونو رها کنیم و همگی بریم. حالا ساعت ده یه فکری براش می کنیم.

...

- آقا اینهمه آدم نمی شه بریم اونجا. نهایتا ۱۵ نفر. ما چهل نفریم الان! باید مثل همیشه پیش بریم. کلاه من بهترین جا برای اسمای خوشگل شماست. زود باشین ببینیم عملیات امشب قرعه به نام کی میفته؟!

بچه ها یکی یکی اسماشون و تو کلاه انداختن. منم دستمو بردم جلو. فرمانده گفت:"نه برادر. تو نه. این فکر مال خودت بوده، خودتم باید فرمانده عملیات باشی."

حسابی کیفور شدم و مثل جناب خان یه هله اساسی کشیدم. همگی راه افتادیم. پونزده تا از شوخ ترین بچه های گردان دور هم جمع شدیم. آماده رفتن بودیم که مش قربان صدامون کرد. یه سربند به هر کدوممون داد و گفت:" این عملیات از همه مهمتره. شما دارین میرین مردمو بخندونین."

تا به خندوانه برسیم، بچه ها به اسم ِ روی سربند بوسه می زدن و می بستنش رو پیشونی و کلاهشون. با لباس نظامی و اسلحه به دست، مثل نگهبان هایی که مواظب جماعت فرشته ها باشن، ساکت و آروم، دورتادور سالن پشت سر آدمها ایستادیم. هیچ کدوم از بچه هارو نمی شناختم. سر به زیر بودن و ساکت. دلم می خواست باهاشون حرف بزنم. دستشون رو ببوسم و خاک پاشون رو سرمه چشم کنم. نگاهم به هر کدومشون گره می خورد دنیایی از درد و رنج و تنهایی می دیدم که پشت یه امید کمرنگ سوسو می زنه. اونها نمی تونستن مارو ببینن. مایی که اومده بودیم تا از نزدیک حسابی بخندیم مثل عروسک های نظامی غمگین ایستاده بودیم و سعی می کردیم چهره آشنایی پیدا کنیم. از دیدن اون همه تلخی اشک چشممون خشک نمیشد. بیمارای اعصاب و روان میهمان خندوانه، از ترس اشتباه نکردن و موجی شدن همگی ساکت بودن. جوونهای پر امید دیروز، مردای شکسته امروز! نه؛ خدا نکنه شکسته باشن. جناب خان تلاش می کرد همه رو بخندونه. اما دل خودش پر از درد بود. وقتی خاطره رفیقش عماد تعریف کرد دل آدمارو دیدم. همه شون توی این جنگ تحمیلی کسی رو داشتن که به خاطرش اشک توی وجودشون موج بزنه! باید کاری می کردم. باید حداقل این فرشته ها رو خوشحال می کردم. به بغل دستی گفتم: خبرو گوش به گوش برسون. بگو ما اومدیم بخندیم و بخندونیم. دست به دست هم بدین برادرا ...!

بچه ها یکی یکی اشکاشونو پاک کردن. دم گوش همقطارا گفتیم: ما اینجاییم. کنار شما. ببخشید ازتون غافل شدیم. ما هنوزم داریم از این آب و خاک دفاع می کنیم. پس خوشحال باشید. بگید و بخندید و مردمو مثل همون قدیما خوشحال کنید. ما از این عملیات هم سربلند بیرون میایم!

برادرا جون تازه ای گرفتن. شروع کردن به تعریف جک و خاطره! هنوز اون روح شاد جوونی توی وجودشون باقی بود. فقط باید تو این حال و هوا قرار می گرفتن. باید بهشون توجه می شد، محبت می شد تا مثل اون روزای سنگر بگو بخند بشن. میکروفنو دادن به یکی از برادرا؛ گفت:" یه رشتیه بود، هنوزم هست!" قهقهه جماعت مثل صدای خمپاره تو سرم پیچید. دستهای گرمی که موهامو نوازش می کرد؛ گفت: -" پسر طاقت بیار. اینجا فقط من و تو موندیم. همه رفقا پریدن! اگه تو هم بری من تنها چه کنم؟ بچه ها تا به ما برسن چند ساعت بیشتر فاصله ندارن. از این آتیش بیرونمون میارن. به ستاره ها نگاه کن. اصلا بذار برات یه جک بگم حال و هوات عوض شه. "یه رشتیه بود هنوزم هست".

خمپاره بعدی نزدیکتر خورد. رفیق دست روی گوشهاش گذاشت. فریاد کشید و از حال رفت. تکونش دادم. خونی ندیدم. با موج انفجار از حال رفته بود. به پای قطع شده خودم نگاه کردم. تا فردا که بچه ها برسن من دووم نمیارم. خدا کنه از این گردان این برادر زنده بمونه! به خاکریز تکیه دادم. دستهامو روی سرش سپر کردم و گفتم: اروم بخواب رفیق. من همون رشتی ام. بودم، هنوز هستم و خواهم بود!

* این داستان ساخته غمهای نویسنده بعد از دیدن خندوانه ویژه برنامه جانبازان اعصاب و روان است!

لیلی خوش گفتار

شهریور ۱۳۹۴

* ایده داستان

http://hn۱۲.asset.aparat.com/aparat-video/d۴f۶۶c۰d۵a۲۹۹۷۱۹۲۵۹cb۸be۴۲d۵۶۲۷۲۳۱۲۱۸۹۹-۳۶۰p__۱۶۰۱۶.mp۴

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار