مریم بوبانی درگفت و گو با پانا:
سینمای ارزشی سینمایی است که در خود فرهنگ و مذهب را جای داده است
خبرگزاری پانا: مریم بوبانی، بازیگر تئاتر سینما و تلویزیون کشور، درگفتگو با پانا گفت: سینمای ارزشی سینمایی است که در خود فرهنگ و مذهب را جای داده است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی-هنری پانا، مریم بوبانی، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایران، در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار فرهنگی-هنری خبرگزاری پانا، گفت: متأسّفانه من آن قدر درگیر کار هستم که حتّی نمی دانم بیرون از دایرۀ لوکیشن من چه اتّفاقاتی در حال وقوع است، به هر حال ما هر چه که هستیم و هر چه که باشیم، به دلیل این که مخاطبین شما معلّمن هستند باید بگویم هر آن چه که داریم مدیون معلّم های ایران زمین هستیم.
باید با ساخت هر کاری یک گام به ساخت دنیای زیباتر و مهربان تر نزدیک شویم
وی با اشاره به این که خیلی قبل تر از ورودش به سینما در سال ۱۳۷۶ به سینما کار تئاتر می کردم و در واقع شروع کارش اصلاً با تئاتر بوده است، ادامه داد: طبیعتاً ورود من به حیطۀ کار هنری حتما و قطعاً با آرمانی همراه بوده است و این آرمان همیشه برای من این بوده است که ما با ساخت هر کاری یک گام به ساخت دنیای زیباتر و مهربان تر نزدیک شویم و این در واقع مانیفست من برای ورود به کار هنری از جمله تئاتر، سینما و تلویزیون بوده است و این سه حوزه برایم هیچ تفاوتی ندارد.
این بازیگر که در سال ۱۳۷۶ جلوی دوربین «مهر مادری» «کمال تبریزی» در مقام کارگردان رفته است با اشاره به این که کار تئاتر، سینما و تلویزیون اصولاً کار فردی نیست و کار جمعی است، افزود: باید از خود بپرسیم که جمع ما انسان هایی که مدّعی کار فرهنگی هستیم، چقدر توانسته ایم که به ساخت دنیای زیباتر و مهربان تر نزدیک بشویم، که من با کمال تأسّف باید بگویم که نتوانسته ایم، چون من در این سال های اخیر چنین چشم اندازی را واقعاً نمی بینم؛ برای این که آن چه که در سطح جامعۀ ما می گذرد به خوبی این را نشان می دهد که ماهنوز برای ساختن دنیایی بهتر و دنیایی مهربان تر که در آن عدالت وجود داشته باشد و همه بتوانند به تساوی از هر آن چه که در طبیعت این جهان وجود دارد، استفاده کنند و بهره مند شوند، واقعاً نه در جامعۀ سینما و نه در جامعۀ بصری نرسیده ایم.
مریم بوبانی تلاش برای رسیدن به دنیایی مهربان تر را وظیفۀ همۀ آحاد بشریت دانسته و در همین راستا، ضمن تأکید بر این امر که اگر بخواهیم این گونه نگاه کنیم که تنها یک هنرمند باید برای رسیدن به دنیای مهربان تر کاری کند، در اشتباهیم، اظهار داشت: باید بگویم که یک هنرمند هرگز به تنهایی نمی تواند کاری انجام بدهد، بنده اگر خیلی هم دلم بخواهد که دنیا را گلستان کنم، وقتی که هیچ چیز محیّا نباشد و زمینه ها آماده نباشد، وقتی که زمینه ای برای کار خود آماده نباشد و در واقع مجموعه های خوبی نباشد که تو در آن ها قرار بگیری که حاصل آن مجموعه کار خوبی شود، طبیعتاً ما از یک فرد نمی توانیم انتظار ارائۀ یک اثر خوب و مطلوب را داشته باشیم.
این بازیگر تئاتر، تصریح کرد: رسیدن به این هدف یک تلاش جمعی را می خواهد و اسباب و ابزاری که متولّیان ماجرا هم باید آن را آماده کنند.
امروز در حسرت آن چیزی هستم که روزی آرمانم بود/قاعده چیزی نیست که ما را به هدف متعالی برساند
وی که در ایام ماه رمضان سال ۹۳ در مجموعۀ «مدینه» به کارگردانی سیروس مقدم، ساخته گروه اجتماعی شبکه یک سیما به ایفای نقش پرداخته است، اظهار داشت: من در حال حاضر بسیار در حسرت آن چیزی هستم که به عنوان آرمانم داشته ام؛ به دلیل این که مجموعه ای را که از آن یاد کردم، متأسّفانه آن شرایط لازم را ندارد و می توانم بگویم که قاعده آن چیزی نیست که ما را بتواند به آن هدف متعالی برساند؛ ولی من به عنوان یک هنرمند تنها کاری که می توانم به عنوان حوزۀ فردی خودم بکنم این است که تلاش کنم که کارهایی را انتخاب کنم که می دانم در واقع مفهومی دارد، سر تماشاگرم را کلاه نمی گذارد و صرف سرگرمی در آن کار من وجود ندارد.
بوبانی خاطر نشان کرد: اگر من امروز ورود به کاری پیدا می کنم باید بدانم که این کاری را که انتخاب کرده ام می تواند یک گام تماشاگر من را از نظر فرهنگی جلو ببرد و در واقع این ها تمام آن کارهایی است که من به عنوان یک فرد می توانم انجام بدهم و در انتخاب موضوع یا فیلمنامه یا کاری که می خواهم انجام بدهم، آن در واقع پارامتر هایی که در ذهن خودم انسانی تر و بزرگ تر است در آن لحاظ کنم.
وی با اشاره به این که سینمای امروز ما پر است از کارهایی که به صرف این که فقط کاری شده باشد تولید می شوند؛ ادامه داد: ما اگر مواردی را داریم که خوب است و در دارد در مسیر درست حرکت می کند استثناء هستند، امّا قاعده در این روند این نیست، منظور از قاعده این است که اکثریّتی در یک مجموعۀ فرهنگی وجود دارد که یا نمی تواند یا نمی گذارند و یا نمی خواهد که من به درستی نمی دانم که به چه علّت، که در این راستا عمل نمی کند.
این بازیگر تئاتر، که در سال ۱۳۹۴ با بازی در نمایش صحنه ای «تارتوف»، برگ دیگری از افتخاراتش در هنرهای نمایش را در کارنامۀ هنری اش به ثبت رسانده است، صرف هزینه های گزاف برای آثار سینمایی فاقد ارزش کیفی را یکی از بزرگترین آفت های سینما امروز دانسته و در همین راستا به خبرنگار فرهنگی-هنری خبرگزاری پانا، گفت: یکی می آید یک بودجۀ کلان می گذارد و یک فیلم بی محتوا می سازد که حتّی به چشم سرگرمی هم نمی شود به آن نگاه کرد؛ اصلاً حرف هایی را که می زنم هیچ منافاتی با بحث سرگرمی در سینما ندارد، اما این که شما تمام تلاشت را صرفاً برای تولید محتوای سرگرمی در سینما بگذاری، نخواهی که از نظر فرهنگی سطح جامعه تکامل و رشد پیدا کند، از نظر من مردود هستی.
درست عمل نکردن قاعده در سینما گرایش به سریال های خارجی بی محتوا را افزایش می دهد
این بازیگر ضمن ابراز تأسف از این که هزینه های زیادی که صرف کارهایی می شود که تو وقتی آن ها را نگاه می کنی افسوس می خوری که چرا واقعا این همه هزینه صرف کاری شده است که هیچ بازدهی از لحاظ فرهنگی برای جامعه ندارد و بدترین بخشش حاصل این کار است، ادامه داد: یک قاعده ای در این ماجرا هست که درست عمل نمی کند، و این امر باعث می شود که تولید این آثار بازتاب مثبت منطقی در جامعه نداشته باشد و گواه این سخن من هجومی است که مردم به سمت فیلم های ترکیه و یا کشورهای همسایه می برند و این امر نشان دهندۀ این است که ما در حیطۀ کار خودمان با آن قاعده ای که عرض کردم، موفّق نبوده ایم و نتوانسته ایم واقعاً تماشاگرمان را به سمت آثار خویش جذب کنیم، بنا بر این خیلی طبیعی است که مخاطبان به سمت فیلم های کشورهای دیگر که هم فرهنگشان با فرهنگ ما و هم معیارهای فرهنگیشان با معیارهای فرهنگی ما متفاوت است روی می آورد و باید بپذیریم که این رسانه ها فقط روی آن نقاطی که دقیقا در جامعۀ ما ضعف است، دست می گذارند.
وی معناگرایی در سینما را یکی از مهم ترین ویژگی های یک سینمای موفّق دانسته و در تشریح این مفهوم اظهار داشت: این معنا گرایی در واقع به معنا و مفهوم مذهبی اش نیست، بلکه در این روند معناگرایی انسانی و آن چه که ویژگی های انسانی را پرورش می دهد مدّ نظر است.
با اشاره به این که برای انسان لقب اشرف مخلوقات و در کنار آن هزار و یک اسم و لقب مختلف در نظر گرفته شده است، امّا امروزه از این القاب و صفات غافل مانده ایم؛ ما انسان هستیم و اشرف مخلوقات هستیم و هزار ماجرای مختلف برای ما رقم شده است و هزار اسم و لقب به ما داده شده است امّا واقعاً کارکرد ما تقریباً می توانم بگویم که دارد جهت عکس این القاب و نشانه ها حرکت می کند.
مریم بوبانی، ضمن تأکید فراوان بر این امر که ما اگر فیلم خوب بسازیم، هم از نظر فرهنگی سطح کیفی جامعه را بالا برده ایم، هم به تکامل فکری مردم جامعۀ مان اندیشیده ایم و آن را تقویت کرده ایم، اظهار داشت: فرهنگ به عنوان یک مجموعه در این جامعه عمل می کند و بخشی از این فرهنگ آموزش و پرورش است، بخشی فرهنگ و ارشاد است، بخشی سینماست، بخشی بخش تئاتر است و همچنین بخشی از آن بخش دانشگاه ها است که همۀ این ها دارند به گونه ای عمل می کنند که ما از نظر سواد انسانی، درک مسائل و از نظر فرهنگی در واقع رشد پیدا کنیم، امّا واقعیّت این است که من چنین چیزی را به وضوح نمی بینم.
سینمای ارزشی سینمایی است که داخل خودش فرهنگ و مذهب را جای داده است
وی همچنین پیرامون سینمای ارزشی نیز خاطر نشان کرد: سینمای ارزشی سینمایی است که بنیان های تفکّر انسانی را برای رشد یک انسان و در قالب یک انسان به ما می دهد، سینمای ارزشی سینمایی است که داخل خودش فرهنگ، مذهب و همچنین آموزش و پرورش را جای داده است و هیچ یک از این ها غلو شده نیست و هیچ کدام از این ها هم، آن طوری نیست که مخاطب را اذیّت کند بل که در خودش تأثیرات خاصّ خودش را دارد.
بازیگر مجموعه تلویزیونی اجتماعی-درام «تا ثریّا» ساختهٔ سیروس مقدم و به تهیه کنندگی الهام غفوری که سال ۱۳۹۰ از تلویزیون پخش شده است، با اشاره به این که امروزه در جامعۀ ما معیارهای اصلی زندگی پیش روی جوانان معیارهای منطبق با فرهنگ، آئین و سنّت ما ایرانیان نیست، تصریح کرد: اگر شما امروز در جامعه به یک جوان نگاه کنید می بینید که معیارهایی که برای آنان وجود دارد معیارهای اصلی جامعۀ ما نیستند، ولی انسان هایی که دارند این روند را پیش می اندازند هیچ سهمی ندارند چون بنیان های فرهنگی را متولیّان فرهنگی هستند که در یک مملکت پایه گذاری می کنند، نه مردم.
مریم بوبانی ضمن تأکید بر این که متولیّان فرهنگ در جامعه باید قبل از ورود به هر بخش از فرهنگ، زیر ساخت های لازم برای پذیرش آن توسّط مردم را بستر سازی نموده و بعد پا به آن عرصه بگذارند، سینما را داری سهم به سزایی در فرهنگ دانسته و گفت: وقتی که شما دو فاکتور می گذارید و بر روی آسفالت خیابان دو خط را تعریف می کنید که برای عبور باید رانندگان باید از بین این دو خط عبور کنند؛ شما نظم را با این شیوه به جامعه منتقل می کنید، کار آموزشی می کنید ولی این که زمینۀ پذیرش این آموزش را فرد در جامعه داشته باشد این کار، یک کار فرهنگی است.
هنوز خودمان هم نمی دانیم که چه چیز خوب است
وی ضمن انتقاد از این امر که زیرساخت ها فرهنگی برای جذب کودکان و نوجوانان برای ورود به عرصۀ فرهنگ باید زیرساخت هایی قوی باشد و در کشور ما این طور نیست، گفت: ما فقط می نشینیم و داد می زنیم که این غرب زدگی است این بد است و آن بد است ولی هنوز خودمان هم نمی دانیم که چه چیز خوب است که به آن عمل کنیم و باید چگونه آن را انجام دهیم.
این بازیگر در همین راستا با اشاره به این که ما امروزه یک سری الگوهای از پیش تعیین شده در ذهنمان برای خودمان نگه داشته ایم که نه کاربرد آن را درست می دانیم و نه می دانیم که این الگو ها کجا و در مورد چه سقف سنّی از انسان ها به کار گرفته شود، ادامه داد: داریم یک جوری مخلوط عمل می کنیم و تا زمانی که این گونه عمل می کنیم، خیلی طبیعی است که به آن نتیجۀ دلخواه نرسیده باشیم مخصوصاً در چارچوب جامعۀ ما که در این سال ها اصل را رها کرده ایم و چسبیده ایم به یک سری مسائل فرعی که هرگز برای جامعۀ ما ارزش نداشته و امروز هم به عینه می بینیم که ارزش ندارد.
این بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایران، ضمن اشاره به این که استفاده از ابزار های مناسب مهم ترین رکن انتقال هر فرهنگ است،خیلی خلاصه می گوییم به عنوان مثال ما می خواهیم به جوانمان بگوییم که فلان لباس را نپوشد و این را نه تنها با آرامش نمی گوییم، بلکه می خواهیم با پلیس و دم و دستگاه به آنان انتقال بدهیم، در صورتی که این نیست که این مطلب با زور به کسی فهمانده شود، این مطالب باید توسّط جوانان درک شود.
حاصل زور، یک هیچ بزرگ است
بازیگر فیلم سینمائی «مرگ کسب و کار من است»، که در سال ۱۳۸۹ به کارگردانی و نویسندگی «امیر ثقفی» و تهیهکنندگی «علی اکبر ثقفی» به روی پرده رفته است، با اشاره به این جوان هایی هم هستند که امروز از لباس های مارک دار و شلوارهای آن چنانی و خط انداختن روی موی سر و این کار و آن کار را نمی کنند، گفت: خیلی از جوانانمان این کارها را نمی کنند و این ها حاصل خانواده هایی هستند که کار زیرساختی روی فرزندانشان انجام داده اند و نمی کنند و آن کسی هم که این کار را می کند شما نمی توانید به زور باتوم، دگنک و موتور سوار به او بفهمانید.
وی ضمن اذعان به این امر که تا به امروز کار فرهنگی صحیحی برای انتقال این مفاهیم به جوانان صورت نگرفته است، ادامه داد: ما کار فرهنگی صحیحی انجام نداده ایم ولی چسبیده ایم به یک سری مسائل که آن ها را هم نتوانسته ایم با صبر و حوصلۀ پدرانه و مادرانه به فرزندانمان انتقال دهیم، بلکه به زور خواستیم انجام بدهیم و همیشه هم حاصل زور هیچ چیز نخواهد بود، حاصل زور یک هیچ بزرگ است که گاهی وقت ها هم خطرناک است.
مریم بوبانی عوامل متعدّدی را موجب گریز مخاطب از سینما امروز دانسته و ضمن ابراز تأسّف از این امر، گفت: سینمائی که حمایت نمی شود، سینمایی که بودجه هایش باید تعریف شده باشد، سینمایی که به هر حال آن قدر پشتیبانی ندارد که به سمتی حرکت کند که آدم های جامعه به درستی بتوانند از آن استفاده کنند، سینمایی که هیچ تبلیغی برایش نمی شود که هیچ، گاهی وقت ها توی سرش هم زده می شود، واقعاً این سینما چرا باید مخاطبین را جذب کند.
وقتی مسئولین از سینما حمایت نمی کنند نمی توانیم از مردم توقّع حمایت داشته باشیم
این بازیگر در همین راستا، با اشاره به این که عدّه ای به سمت هنرهای نمایشی گرایش پیدا می کنند، ادامه داد: اگر می بینید که امروز عدّه ای از جوانان به سمت هنرهای نمایشی کشیده می شوند به خاطر این است که ذرّه ای از آنها طیف دانشجویانی هستند که به خاطر گرفتن مدرک مجبورند و عدّه ای از آنان نیز دانش آموزانی هستند که آن ها تمایلشان نسبت به این امر بیشتر می شود ولی امروزه می بینیم که این سینما از چند جهت دارد ضربه می خورد و اوّلین جهت این است که هیچ حمایتی نمی شود.
وی دغدغه های پیش روی سینمای امروز ایران را دغدغه های جزئی و وقت گیر دانسته و در همین زمینه اظهار داشت: ما سال ها درگیر این بودیم که خانۀ سینما درش بسته شده است، چندین سال است درگیر این هستیم که فیلم نامۀ فلان آقا می رود و شش سال آنجا می ماند؛ چندین سال درگیر این هستیم که مجوّز ساخت می دهند فیلمی ساخته می شود، بودجه ای کلان صرف آن می شود و بعد متوقّفش می کنند، به این دلایل است که سینما در جا می زند و اگر اندکی بیشتر مطالعه کنیم به دلایل بیشتری خواهیم رسید.
بازیگر فیلم «پای پیاده» که به کارگردانی و نویسندگی «فریدون حسنپور» و تهیهکنندگی «علی لدنی» در سال ۱۳۸۷ ساخته شده است، در بخش دیگری از سخنانش، افزود: این است که واقعاً وقتی یک سینما بنیانش به این شکل است و مسئولین و بنیانگذارانش حمایتش نمی کنند ما چه توقّعی داریم که مردم حمایتش کنند؟
این بازیگر ادامه داد: وقتی که شما بدون این که متوجّه شوید که فیلم ها از کجا فیلم ها به مؤسّسۀ رسانه های تصویری می رسد و پدر تهیّه کننده و کارگردان در می آید به خاطر این که بودجه اش دود هوا می شود این را چه کسی می خواهد جواب بدهد و سینما در این وضعیّت چگونه می خواهد روی پای خودش بایستد و کیست که پاسخگوی این مسائل باشد؟
«جدایی نادر از سیمین» «اصغر فرهادی» می تواند به عنوان یک پیام باشد
وی با اشاره به این که هر فیلم می تواند حاوی یک پیام متعالی باشد و سینما ما در دو دهۀ هشتاد و نود نیز مثل گذشته، آثار فاخر زیادی را در خود جای داده است، گفت: چندین فیلم هستند از جمله «جدایی نادر از سیمین» «اصغر فرهادی» که در سطح دنیا بی نظیرند.
مریم بوبانی، ادامه داد: فیلم آقای فرهادی می تواند به عنوان یک شاخص و یک پیام می تواند به جوانی که در این جامعه زندگی می کند بگوید که من هستم و به اندازه ای که می توانستم در حدّ خودم کار کنم کار خودم را انجام داده ام به شما گفتم که دروغ و فریب بنیان های استوار این جامعه را خراب می کند.
این بازیگر ضمن انتقاد از این امر که امروزه هیچ کار بنیادی از نظر تربیتی، پرورشی، فکری و فرهنگی در کشور صورت نداده ایم، گفت: من می توانم بگویم پیام امروزه این است که ما در جامعۀ خود داریم به سمت جامعه ای حرکت می کنیم که همه به هم دروغ می گویند و من در واقع به عنوان یک فردی که از اهالی این سینما هستم، خدمت شما عرض می کنم که و به نظر من «جدایی نادر از سیمین» «اصغر فرهادی» می تواند به عنوان یک پیام باشد و فیلم های دیگر خوبی از این دست داشته ایم.
وی گفت: علی رغم همۀ چیزهایی که در مورد سینما به شما گفتم و عدم حمایتی که از سینما اتّفاق می افتد هنوز هم آدم هایی هستند که از نظر فکری، روانی و رفتاری سلامت هستند و دارند کار خودشان را می کنند و بازتاب کارشان هم توی جامعه کاملاً دیده می شود.
مریم بوبانی ضمن اشاره به این که برای تولید محتوا و مضمون در سینمای امروز ایران، سینما گر باید آزاد باشد، و این امر بر می گردد به این که یک مجموعۀ قوی برای فیلم نامه نویسی در کشور وجود داشته باشد، اظهار داشت: این مجموعه باید یک طیف گسترده از مفاهیم را، از داخل جامعه بگیرد و بنویسد و کار هم انجام شود ولی اگر شما در انتخاب موضوعات محدودیت داشته باشی فقط می توانی به موضوعاتی که به تو راه می دهند بپردازی.
پرداختن تک بعدی به موضوعات هیچ هدفی را پیش نخواهد برد
بازیگر فیلم سینمایی «جایی برای زندگی» که در سال ۱۳۸۳ به روی پرده رفته است، این موضوع را که «عشق» به یکی از موضوعات ثابت سینمای امروز ایران تبدیل شده است، یکی از ویژگی های خوب سینمای ایران برشمرده و با اشاره به این که فیلمی درست است و روی روان من تأثیر می گذارد که من سال ها بعد هم آن موضوع در ذهن من باقی بماند، در همین راستا اظهار داشت: در موضوع عشق هم و اگر درست به آن پرداخته نشود و اشکال انسانی و بارز آن مورد توجّه قرار نگیرد، آن هم می رود بغل دست تمام موضوعاتی که ساخته شدند و نماندند و اگر پرداختن به ماجرای عشق، فداکاری، انسانیت، جنگ و اتفاقات ناگواری که در جامعه وجود دارد مثل اعتیاد، فقر، فحشا و تمام این مسائلی که مسائل روزمرّۀ زندگی ما هستند، صحیح باشد، می تواند نتیجۀ مطلوبی داشته باشد و بالعکس، اگر پرداختن به هر کدام از این روزمرّگی ها تک بعدی باشد، هیچ هدفی را پیش نخواهد برد.
وی با اشاره به این که اگر واقعاً منظور از سینمای عشقی، سینمایی است که موضوع عشق و عاشقی آن، ماجرای یک دختر و پسر است و موضوعات آبکی را تبلیغ می کند من هم به شدّت مخالف این نوع سینما هستم و اصلاً هم آن را قبول ندارم، تصریح کرد: اگر واقعاً موضوع عشق به عنوان یک موضوع و یک حسّ عرفانی درک فیلم مطرح می شود به نظر من قابل تقدیر و ستایش است.
وی که در فیلم «زندان زنان» به کارگردانی و تهیهکنندگی منیژه حکمت و نویسندگی منیژه حکمت و فرید مصطفوی ساخته سال ۱۳۷۹ در کنار پگاه آهنگرانی، رویا نونهالی و رویا تیموریان به ایفای نقش پرداخته است، پرداختن به موضوعات مهمّ اجتماعی را وظیفۀ اصلی سینما در هر کشور دانسته و در همین راستا خاطر نشان کرد: اگر که یک فیلمی فقط به مفهوم عشق می پردازد، یکی به انسانیّت یک فیلم به مفهوم فقر، یکی به فساد، یکی به اعتیاد، یکی به جنگ هر کدام از این مفاهیمی که همه انسانی هستند و هر کدام از ما درگیر این مسائل هستیم، اگر فیلمی به این موضوعات درست و عمیق می پردازد به نظر من این امر شایستۀ سپاس خواهد بود.
وی در بخش پایانی این گفتگو، گفت: آرزو می کنم که سینمای ایران از حمایت های بخش خصوصی و بخش دولتی، صد البته بدون دخالت پول برخوردار شود.
بوبانی با اشاره به این که بخش دولتی باید از نظر اقتصادی به این سینما کمک کند ادامه داد: امّا بخش دولتی باید تمام توانش را در جهت پشتیبانی اقتصادی به کار گیرد امّا از نظر فکری نخواهد تعیین کننده باشد که بگوید که این سینما چه چیزی را باید پیش ببرد و مخصوصاً بخش خصوصی هم همین طور؛ ان قدر باید قدرت مند پشت سینما را بگیرند که همین طور که الأن ما با همۀ محدودیت هایمان ان قدر قدرتمند حرفی برای گفتن در دنیا و جشنواره های بین المللی داریم این روند روز به روز بیشتر شود.
توانمندی های خود را باور نداریم/بیکاری ستاره های کارگردانی فاجعه است
وی با اشاره به این که تقریبا طیف وسیعی از بهترین بازیگرها و بهترین کارگردان ها و در حد خودمان در کشور بهترین امکانات را داریم، گفت: خودمان این را باور نداریم و به همین دلیل است که امروزه می بینیم که می روند با فیلم بردار و صدابردار و بازیگر خارجی کار می کنند.
بوبانی ادامه داد: من امیدوار هستم که کارگردان ها و کسانی که دست اندرکار سینما هستند و سال هاست نمی توانند کار کنند، به سینمای ایران بازگردند.
این بازیگر سینما تئاتر و تلویزیون، اظهار داشت: بهترین کارگردان های ما بیکار هستند و این برای سینمای ما یک فاجعه است و در حالی که خیلی ها دارند فیلم هایی می سازند که ارزش دیدن ندارد.
این بازیگر اظهار داشت: من مطلق نمی گویم که آن آدم فیلم نسازد، آن آدم قطعاً مشتری و مخاطب خاص خودش را دارد امّا بهترین کارگردان های ما مثل تقوایی و بهرام بیضائی و خیلی از آدم هایی که واقعا برای این سینما استخوان خورد کرده اند زحمت کشیده اند و زحمات آن ها برای این سینما پلّه های تکامل را طی کرده است، به نظر من واقعا جای تأسّف دارد که نمی توانند کار کنند.
وی اظهار امیدواری کرد: امیدوارم که این اتّفاق بیفتد و حمایت های درست و حمایت های کانالیزه شده نباشد و حمایت هایی باشد که به عدالت بین سینما گران تقسیم شود و امیدوارم که این سینما جایگاه واقعی خودش را در دنیا پیدا کند.
این بازیگر همچنین گفت: من امیدوارم در بخش تولید هم یک تجدید نظری روی تهیّه کننده و سرمایه گذار و کسانی که به عنوان تهیّه کننده وارد می شوند صورت بگیرد به خاطر این که امروزه یکی از فجایعی که سینما با آن درگیر است و بازیگران ما با آن برخورد دارند این است که سال هاست دارند دنبال دستمزدها می دوند و آن هم به این دلیل بوده است که امروز کسانی در بستر تولید قرار گرفته اند که به منافع خودشان بیش از منافع دیگران توجّه دارند.
گفتنی است مریم بوبانی در سال ۱۳۳۲ در سنندج به دنیا آمد، دو سال در کلاسهای آزاد بازیگری بازیگری آموخت و در ۱۳۷۶ با بازی در مهر مادری، به کارگردانی کمال تبریزی در نقشی فرعی بازی در سینما را آغاز کرد و تا به امروز در بیست و سه فیلم سینمایی، شش مجموعۀ تلویزیونی و چندین نمایش صحنه ای به ایفای نقش پرداخته است.
ارسال دیدگاه