مصطفی عابدی؛

یک مشت پسته بیشتر

خبرگزاری پانا:قفل های مغازه را که باز می کرد ، در حال غرولند و تهدید مخاطب هایی بود که فقط توی ذهنش با آن ها سر دعوا داشت.

کد مطلب: ۳۹۸۵۷۸
لینک کوتاه کپی شد

رو به روی آینه ی روشویی که ایستاد ، خمیازه کش داری کشید و با هر دو مشت به سینه اش کوبید . پیش از آن که شروع کند به شستن صورتش ، نگاهش افتاد به صورت تازه تراشیده و زخمی که تیغ صورت تراشی روی سیبک گلویش انداخته بود . آبی به سر و رویش زد و تمام غرورش را ریخت توی سرفه ای که روزانه برای همسرش ، حکم دستور حاضر کردن صبحانه را داشت. کمر بندش را که محکم کرد ، شکمش نمایان تر شد و دکمه های پیراهنش با تاب و توان بیشتری خود را نگاه داشتند... لازم نبود فکر کند همسر و دختر دبستانی اش سر سفره ی صبحانه درباره ی چه با او حرف میزدند ، مهم این بود که در این فاصله ، او توانسته بود ، چند مورد مهم از کار های امروزش را از ذهن بگذراند: فرم زدن چک حاج داوود که اجناس عمده از او خریده و چند روزی از مهلت چک او گذشته بود ... سفارش بار تازه از رفسنجان ... امروز هم که وقت بازدید مأمور مالیات بود که البته برا¬¬ی این یکی ، دغدغه ای نداشت ... پاکت هدیه ی او را آماده کرده بود وگذاشته بود توی کشوی میز پیش خوان... راه که افتاد ، یکی از گوشی هایش شروع کرد به زنگ زدن ، ابروی چپش بالا رفت و با چشم چپ شماره را نگاه کرد...: لامصب !... بی آنکه به گوشی پاسخی بدهد آن یکی گوشی اش را هم روی سایلنت گذاشت ...قفل های مغازه را که باز می کرد ، در حال غرولند و تهدید مخاطب هایی بود که فقط توی ذهنش با آن ها سر دعوا داشت ... به چند تا از سلام علیک های مغازه داران همسایه اش جواب داد و بعد از باز شدن قفل های بیرونی با دکمه ای در شیشه ای مغازه اش را هم باز کرد . بوی پسته های تازه با هوای صبحگاهی در هم آمیخت ، او هم چنان گرم دعوا و غرولند بود با آدم هایی که قرار بود امروز و روزهای بعد حسابشان را برسد... با ورود چند مشتری ، نگاهی به سقف مغازه انداخت و بلند گفت : خدایا ، به امید تو... الهی شکر... خدایا راضیم به رضای تو... و بعد با خنده هایی که پر بود از حالت های ساختگی و با لحن آرامی که اصلا نمی توانست حاصل یک آرامش واقعی باشد ، شروع کرد با مشتری ها حرف زدن... صدای وز وز گوشی ها تلفن ، از روی میز ، او را از پر حرفی باز نمی داشت ... بی اعتنا به صدای پیامک ها و زنگ خوردن های بی صدای تلفن هایش حواسش به پاکت های پسته ای بود که کارگر خودش داشت آنها را می بست و منگنه می کرد... توی گرما گرم بحث و پسته و با نمکی های او با مشتری ها ، مامور مالیات هم سر رسید... پوشه ی فاکتور ها را گذاشت جلو مأمور و در حالی که به او چای تعارف می کرد ، با شیطنتی آمیخته با رندی ، پاکتی را در جیب چپ مأمور گذاشت... مأمور خیلی زود کاغذی را امضا کرد و به او داد ... امضایی که خنده را در چشم و لب او نمودار کرد... گوشی های تلفن دست بردار نبودند ... مدام زنگ می خوردند و به اصطلاح روی مخش بودند ...
کم کم به این فکر افتاد که حالا بانک خلوت است و وقت بردن چک حاج داوود ، که پیرمردی وارد مغازه شد ... پوشش ساده ی پیرمرد نشان نمی داد که مشتری پسته باشد !
می خواست بی اعتنا به پیرمرد ، سرش را برگرداند به کشو میز که قرار بود چک را از آن بردارد ، اما نگاه پیرمرد مستقیم تر در نگاهش فرو می رفت و گویا نتوانست سپری از بی اعتنایی پیش روی نگاه پیرمرد قرار دهد . سلام پیرمرد اگر چه آرام ، متین و نافذ بود ... یک لحظه به این فکر کرد که باید جایی او را دیده باشد و پیرمرد ، بدون معطلی به این فکر او پایان داد : حاج آقا ! من محمودی هستم ، بابای مدرسه ی دخترتان ! از صبح تا حالا خدمتتان زنگ زدیم که به عرض برسانیم که دختر خانم امروز به مدرسه تشریف نیاوردن!
نگذاشت پیرمرد ادامه دهد... یعنی چه آقا ؟ چرا نیامده ؟ _ نمی دانم آقا من آمده ام که از شما بپرسم!...
انگار که از جایی به جایی پرت شده باشد ، فضای ذهنش تغییر کرد ... به سرعت از در مغازه بیرون رفت و نفس نفس زنان دوید و دوید... توی گوشش صدای زن حاج داوود که مهلت می خواست و صدای همسرش که التماس می کرد و صدای دخترش که می خواست ازچیزی خبر بدهد در هم آمیخته بود... سر کوچه آنها شلوغ بود... دود سیاهی پیچیده بود تو محله و صدای جیغ آمبولانس که به سرعت کوچه ی آنها را ترک می کرد... بوی گاز می آمد... ایستاد... پیشانیش عرق کرده بود... برای یک لحظه یادش آمد که بین حرف های همسرش و دخترش چند بار کلمه « گاز » را شنیده است...

داستان از: مصطفی عابدی
بوشهر/ بهمن ماه ۱۳۹۳

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار