دوشنبه های داستان؛

خوردن زهر به از خانه نشینی مرد

خبرگزاری پانا: واقعیت هیچوقت مثل فیلم نیست که اتفاقها زمان زیادی طول بکشد.

کد مطلب: ۳۹۷۵۱۷
لینک کوتاه کپی شد

چه سکوت مسخره ای! صدای دستگاه پول شمار مثل آونگ هیپنوتیزم، ذهن را بازی می دهد. مسئول بانک دسته دسته پولها را می شمارد و کنار هم می چیند. تقریبا از آخرین مشتری های امروز هستم. دو مرد و خانم مسنی که روی صندلی چرت می زند، برگه نوبت به دست منتظرند. مردها با موبایل سرگرمند و هر از گاهی، نگاهی رد و بدل می کنند. کارکنان بانک برای ناهار به تراس بالای باجه رفته اند.
چند روزی بیشتر از شروع کارم نمی گذرد. بعد از مدتها بالاخره خان عمو دلش به حالم سوخته، موتوری زیر پایم انداخته و صبح تا عصر، از این بانک به آن بانک و میان بازار آهن فروشها پرسه می زنم. خدایی امروز خیلی خسته ام. اما شکر، بهتر از بیکاری است. دیگر از سر و کله زدن با پدر و مادر خسته شده ام. انشاا... سایه شان همیشه بالای سرم باشد ولی خانه نشستن برای مرد از خوردن زهر هم سخت تر است. متصدی؛ پولها را روی پشخوان می گذارد. هنوز دستم به آنها نرسیده که با تکانی نقش زمین می شوم. مرد اسلحه اش را به سمتم می گیرد: "دستاتو بذار رو سرت و از جات تکون نخور!"
متصدی بانک هم آنطرف زیر مشت و لگد مرد دوم فریاد می کشد. زیرچشمی به صندلی ها نگاه می کنم. خبری از خانم مسن نیست. صدای رگبار گلوله و فریاد، تراس را پر می کند. دستم را روی گوشهایم فشار می دهم. زن پله ها را دوتا یکی می آید، نزدیک می شود و فریاد می زند: "پاشو ببینم. زود باش!"
چشمهایم روی اسلحه میخکوب می شود. دستهای زن برای آن سن و سال زیادی جوان است. اسلحه را روی بازویم فشار می دهد: "راه بیفت. برو اون پشت!"
پاهایم می لرزد. چاره ای ندارم. متصدی نقش زمین شده و از درد به خود می پیچید. زن با قنداق اسلحه به زانویم می کوبد. دردش زیاد نیست. زیرلب غرغر می کنم: "زنیکه وحشی."
می شنود و لگدی حواله پهلویم می کند. اگر اینطور ترس به جانم نیفتاده بود، نیشخندی نثارش می کردم و می گفتم: "همه زورت همین بود ضعیفه؟!"
صدای خشن مرد فکر و خیال بیخود را از سرم می پراند. -"زود باش. عجله کن!". فیلم های سینمایی جلوی چشمم رژه می روند. باورم نمیشود من هم با این شرایط دست و پنجه نرم می کنم. نمی شود مثل قهرمانهای فیلم یکی بزنم زیر پای زن و اسلحه را از چنگش در بیاورم و مردها را به جهنم بفرستم. واقعیت هیچوقت مثل فیلم نیست که این اتفاقها زمان زیادی طول بکشد. هنوز پنج دقیقه نشده، کار خودشان را کرده اند و من درمانده و منتظر مرگ، اشک میان چشمهایم دو دو میزند. خدا خدا می کنم همه چیز مثل داستانها پیش برود. پلیس اینجا را محاصره کند و ما گروگان باشیم و آخر سر نجات پیدا کنیم. اما نه اثری از صدای آژیر هست و نه پیشنهاد پلیس! نمی دانم به این زن چه هیزم تری فروخته ام که لگد دیگری حواله ام می کند: "دوست داری چه جوری بکشمت؟ یه گلوله حرومت کنم یا به رگبار ببندمت؟! "
سرم را بلند می کنم. هیچ نشانی از انسانیت در وجودش نیست. چشمهایم را می بندم. با صدای گلوله قلبم می ایستد. متصدی بانک ناله می کند و با خس خس عجیبی جان می دهد. اولین بار است مردن یک نفر را می بینم. آن هم اینطور فجیع و وحشتناک. ترس میان سرم خشک می شود و لحظه مردن را درک می کنم. اشهدم را می خوانم. نفر بعدی من هستم. از پدر و مادرم حلالیت می طلبم. دیگر طاقت نمی آورم. اشکهایم جاری می شود و فریاد می زنم: "من نمی خوام بمیرم. بسه تورو خدا بسه."

صدای گلوله بعدی با خنده آدمهای بانک یکی می شود. با چشمانی گرد شده هاج و واجِ دنیا می مانم. واقعا یک جای کار می لنگد. مگر می شود متصدی برخیزد. کارکنان بانک یکی یکی از پله ها پایین بیایند. زن ماسکش را بردارد و بگو ید:"نترس نترس! همش یه شوخی بود. شما در مقابل دوربین مخفی هستین!"

لیلی خوش گفتار/ شهریور ۱۳۹۴

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار