محمدرضا علیمردانی در گفت و گو با پانا:

کودکان نباید صداها و تصاویر بی کیفیت بشوند و ببینند

خبرگزاری پانا: محمدرضا علیمردانی بازیگر، گوینده و دوبلور ایرانی با تاکید بر ضرورت ساخت انیمیشن های جدید و باکیفیت گفت: مخاطبان انیمیشن اگر نگوییم فقط و همیشه اما در درجه اول کودکان هستند و آن ها نباید صداهای بد بشنوند و تصاویر بی کیفیت ببینند.

کد مطلب: ۳۹۱۴۵۷
لینک کوتاه کپی شد
محمدرضا علیمردانی صداپیشه مجموعه انیمیشن «دیرین دیرین» با اشاره به ضرورت طراحی کاراکترهایی متمایز از هم در انیمیشن به خبرنگار پانا توضیح داد: هدف ما در انیمیشن سازی، بازتاب رفتارهای فرهنگی و اجتماعی است تا مردم خود به اشتباهات فرهنگی شان ابتدا بخندند و بعد از مقام اصلاح آن بربیایند.
وی در پاسخ به این که تاسیس شبکه پویا چقدر به بهبود وضعیت این حوزه تاکنون کمک کرده است، گفت: به نظر من آنچه در این سال ها به پیشرفت انیمیشن کمک کرده است، بیشتر دلسوزی نسل جدید و علاقه مندی است که پویا و کوشا هستند تا شبکه پویا. زیرا به هر حال در تاسیس یک شبکه مقوله کارفرمایی و سفارش و محدودیت وجود دارد و شاید چندان نگاه کیفی هم به آثار نباشد.
این دوبلور ادامه داد: اگرچه شبکه پویا ممیزی هایی هم دارد که استانداردهای کیفی را رعایت می کند اما گاهی مقطعی به کیفیت توجه می شود. در نتیجه گاهی کارهایی بی‌کیفیت با صداهایی عجیب و غریب از این شبکه پخش می شود. ضمن این که تاثیرگذار هم نیست و بیننده تا با آن ها مواجه می شود، شبکه را تغییر می دهد. پر کردن آنتن به هر قیمتی اقدام درستی نیست. زیرا مخاطبان انیمیشن اگر نگوییم فقط و همیشه اما مخاطبان اول این حوزه کودکان هستند و آن ها نباید صداهای بد بشنوند و تصاویر بی کیفیت ببینند.
علیمردانی با تاکید بر ضرورت ساخت انیمیشن های جدید برای باقی ماندن در عرصه رقابت افزود: اگر ما بخواهیم تولید انیمیشن را متوقف کنیم، یعنی از دنیا جا مانده ایم. در همه جای دنیا مردم به تاثیر و نفوذ انیمیشن پی برده اند و هزینه های زیادی هر ساله صرف ساخت این نوع کارها می شود. آن ها بر نسل آینده ای که قرار است اداره جامعه را به دست بگیرند، سرمایه گذاری و وقت و انرژی برای آموزش و تربیت شان صرف می کنند. کودک ناخودآگاه به تماشای کارتون جلب می شود اما اگر اثر خوبی نبیند، دلزده خواهد شد.
وی همچنین بیان کرد: متاسفانه شاید در جامعه ما جا افتاده باشد که انیمیشن صرفا به کودکان معطوف است. چنانچه در گذشته هم که تعداد شبکه های تلویزیونی محدود بود، کارتون در دل برنامه های ترکیبی کودکان پخش می شد. همه ما تجربه خالی بازی و پلیس بازی در کودکی را داشته ایم و با خیالات خودمان زندگی کرده ایم. انیمیشن هم دنیایی خیال انگیز است.
علیمردانی در پاسخ به این که خود کدامیک از کارتون های دوران کودکی اش را بیشتر دوست دارد، گفت: البته ما در کودکی محدود به کارتون هایی بودیم که پخش می شد. از میان آن ها من مورچه خوار، گوریل انوگوری، بل و سپاستین را دوست داشتم اما بعدها که انیمیشن گستره وسیع تری یافت و زیباتر و خیال انگیز تر شد، توجهم بیشتر به فیلمنامه ها و شخصیت پردازی ها جلب شد. برای مثال انیمیشنی مثل «کارخانه هیولاها» متنی بسیار قوی دارد. برای اولین بار ذهنیت هیولا را از ترس های خیالی کودکان است، تغییر داد. این تصور را ایجاد کرد که کودکان نه تنها نباید از این موجودات خیالی بترسند، بلکه می توانند با آن ها همبازی شوند و به آن ها بخندند. حتی بعد از آن «دانشگاه هیولاها» هم با همین ویژگی ساخته شد.
بازیگر سریال «پایتخت ۴» در پاسخ به این که چرا در نام آوردن از کارتون های جذاب و دیدنی مدام به دهه ۶۰ و ۷۰ رجوع می شود، توضیح داد: به نظرم کارهایی که بر ما تاثیرگذاری مثبت داشته است، هر فردی را وادار به مرور می کند. بنابراین لازم است که در این دوره هم به دنبال اثرگذاری باشیم. خاطره آثار خوب را مرور کنیم اما اگر نسبت به گذشته متعصب شویم و هر آنچه در گذشته بوده را مناسب ارزیابی کنیم، پیشرفت نخواهیم کرد. در این شرایط دیگر خلق نمی کنیم و به تکرار خواهیم افتاد و این آسیب زا است.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار