به مناسبت روزبزرگ داشت؛

نیم نگاهی به زندگی شاعر دیار آذری /استادشهریارشاعروالا مقام آذری

خبرگزاری پانا: شهریار شاعر معاصر تبریزی را می توان به جرعت یکی از شاعران پرآوازه جهان دانست که با اشعار فارسی وآذری خود نام ایران را در فرهنگ وادب جهان نمایان می کند.

کد مطلب: ۳۹۰۲
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، فرزند سید اسماعیل موسوی معروف به حاج میر خشكنابی در سال ۱۳۲۵ هجری قمری (شهریور ماه ۱۲۸۶ هجری شمسی) در بازارچه میرزا نصرالله تبریزی واقع در چای‌كنار چشم به جهان گشود. در سال ۱۳۲۸ هجری قمری كه تبریز آبستن حوادث خونین وقایع مشروطیت بود پدرش او را به روستای قیش‌قورشان و خشكناب منتقل نمود. دوره كودكی استاد در آغوش طبیعت و روستا سپری شد كه منظومه حیدربابا مولود آن خاطرات است.

در سال ۱۳۳۱ هجری قمری پدرش او را برای ادامه تحصیل به تبریز باز آورد ؛وی در نزد پدرادبیات عرب را آموخت ودر سال ۱۳۳۲ هجری قمری جهت تحصیل اصول جدید به مدرسه متحده وارد گردید و در همان سال اولین شعر رسمی خود را سرود و سپس به آموختن زبان فرانسه و علوم دینی نیز پرداخته و از فراگیری خوشنویسی نیز دریغ نکرد كه بعدها كتابت قرآن، ثمره همین تجربه ها شد.

شهریار از ابتدای ورود به تهران با استاد ابوالحسن صبا آشنا شده و نواختن سه تار و مشق ردیف‌های سازی موسیقی ایرانی را از او یادگرفت. او همزمان با تحصیل در دارالفنون به ادامه تحصیلات علوم دینی پرداخت و در مسجد سپهسالار در حوزه درس سید حسن مدرس حاضر ‌‌شد.

در سال ۱۳۱۴ بعد از مرگ پدرش ،از مشهد به تهران بازگشته و از آن پس آوازه شهرت او از مرزها فراتر رفن. شهریار شعر فارسی و تركی آذربایجانی را با مهارت تمام سرود و در سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰ اثر مشهور خود حیدر بابایه سلام را سرود.

در ۳۱تیر ماه ۱۳۳۱ مادرش درگذشت. و وی در مرداد ماه ۱۳۳۲ به تبریز آمده و با یكی از بستگان خود به نام عزیزه عمید خالقی ازدواج کرد كه حاصل این ازدواج سه فرزند به نام‌های شهرزاد و مریم و هادی بودند.ودر این زمان که در تبریز اقانت کردند اشعار سهندیه را سرودند وقران را با خط نسخ نوشت.

وی بعداز برگشتن به تهران در سال ۱۳۵۷ با حركت انقلاب همصدا شدو دراردیبهشت ماه سال ۱۳۶۳ تجلیل باشكوهی از استاد در تبریز به عمل آمد. شهریار به لحاظ اشتهار در سرودن اشعار كم نظیر در مدح امیر مومنان و ائمه اطهار به شاعر اهل بیت ،شهرت یافته است.

صولاً شرح حال و خاطرات زندگی شهـریار در خلال اشعـارش خوانده می شود و هـر نوع تـفسیر و تعـبـیـری كـه در آن اشعـار بـشود به افسانه زندگی او نزدیك است و حقـیـقـتاً حیف است كه آن خاطرات از پـرده رؤیا و افسانه خارج شود.

از دوستان شهـریار می تـوان مرحوم شهـیار، مرحوم استاد صبا، استاد نـیما، فـیروزكوهـی، تـفـضـلی، سایه و نگـارنده و چـند نـفر دیگـر را اسم بـرد.

شعـر خواندن شهـریار طرز مخصوصی داشت در موقع خواندن اشعـار قافـیه و ژست و آهـنگ صدا هـمراه موضوعـات تـغـیـیر می کرد و در مـواقـع حسـاس شعـری بغـض گـلوی او را می گرفت و چـشـمانـش پـر از اشك می شد و شـنونده را كاملا منـقـلب می کرد.

سید محـمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهـریار در ۲۷ شهـریـور ۱۳۶۷ خورشیـدی در بـیـمارستان مهـر تهـران بدرود حیات گـفت و بـنا به وصیـتـش در زادگـاه خود در مقـبرةالشعـرا سرخاب تـبـریـز با شركت قاطبه مـلت و احـترام كم نظیر به خاك سپـرده شد.

چه نیك فرمود:

برای ما شعـرا نـیـست مـردنی در كـار/ كـه شعـرا را ابـدیـت نوشـته اند شعـار

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار