به بهانه روز پزشک

پادگانی به نام بیمارستان

خبرگزاری پانا:نیمه شب است. همراهی و پرستاری از مادر بیمارم را در بیمارستانی دولتی بر عهده دارم . ۴۵روز از دورِ جدیدِ بستری شدنش در این بیمارستان می‌گذرد. حیران و سرگشته خود را به ایستگاه پرستاری می‌‌رسانم: - خانم پرستار! مادرم از شکم نفس می کشد . شماره های مانیتور بالای سرش نامنظم و عجیب است. به دکتر ... اطلاع نمی دهید؟ پرستار خونسرد و بی حوصله نگاهم می‌کند- نمی دانم خیلی خوابش می آید یا از دستم خسته است. می‌گوید: ما اجازه نداریم با دکتر ... (رزیدنت ارشد) تماس بگیریم با دکتر ... (رزیدنت سال پایی

کد مطلب: ۳۸۸۵۴۸
لینک کوتاه کپی شد

مضطرب و باشانه هایی افتاده به سمت تخت مادرم حرکت می کنم.
این کلمات و جملات برایم غریب و ناآشنا نیست. بارها و بارها در یکسال و نیم گذشته که مشغول مداوای مادر سرطانیم بوده‌ام از این عبارات-خصوصا در بیمارستانهای دولتی- شنیده ام: نمی توانیم! اجازه نداریم!و...
و من هم بارها چارت سازمانی و سلسله مراتب درمانی بیمارستان را دور زده ام پریشان و مضطرب از این بخش به آن بخش به دنبال استاد و رزیدنت ارشد دویده ام تا سوال و خواسته ام را برای درمان مادر رنجورم مطرح کنم یا آنان را با التماس بر بالینش بیاورم.
روابط انسانی بویژه در بخش درمانِ بیمارستانهای دولتی روابطی پادگانی است؛ سلسله مراتبی سخت و خشن و کاملا غیرمنعطف که بالارفتن از پلکان چارت سازمانی آن، تو را به نفس نفس می اندازد، عصبی و ناتوانت می سازد و گاهی در چرخ دنده های این روابط خشن، بی روح و خشک لِه می شوی.
اساتید با تازه واردها(اَنتِرنها و رزیدنت های پزشکی) گاهی حتی در حضور بیماران و همراهشان آنچنان خشن و سخت سخن می گویند که فراموش می کنی در بیمارستانی .اینجا گرچه انیفورم ها سفید است ولی روابط به سختی و تیرگی لباسهای نظامی است و این خشونت و نظم ماشینی غیرمنعطف و گاه تحقیرشدگی در یک دوره تسلسل از سال بالایی ها به پایینی ها و پرستاران و خدمه فنی و کادر اداری، یک به یک تسری می یابد .
باور دارم بخشی از این خشونت و عصبانیت ناشی از استرس و فشارکاری و حساسیت کار است. بخشی به علت عدم تناسب بین بیمار و کادر درمانی که از استانداردهای انسانی و جهانی بسیار پایین تر است. می دانم؛ در بروز رفتارهای خشن و عصبانیت، عدم تناسب بین کارهای محوله و نیروی انسانی تخصیص یافته ،نقش دارد. می پذیرم که ؛ حساسیت نوع کار و بحث جان آدمی، سخت گیری و دقت در کار را می طلبد و ضرورت نظم اداری و بوروکراتیک را دو چندان می کند.
اما؛ آیا یک محیط لطیف و انسانی چون بیمارستان که بخشی از درمان درآن، آرامش و امنیت بیمار و همراهش و تقویت روحیه آنان است این خشونت و روابط خشک و نظم ماشینی را می پذیرد؟و اصولا این شکل از روابط انسانی در این محیط با اقتضاءات بیمارستان سازگاری دارد؟
آیا این تحقیر شدگیِ ضعیف تر ها و تازه واردها،بوسیله آنان به بیماران و همراهشان که از همه ضعیف ترند منتقل نمی شود.
اگر همه این سخت گیریها برای اجرای بهتر روند درمان است پس چرا همچنان فریاد بیماران از عدم خدمات دهی مناسب در بیمارستان ها بلند است ؟
چرا بسیاری از پزشکان ما بی حوصله خسته و بی اخلاقند؟
این همه ضعف در بحث اخلاق حرفه ای پزشکی ما را وادار می سازد، فکر کنیم؛ شاید لازم باشد در روابط انسانی حاکم بر کادر درمانی بیمارستانها تجدیدنظری داشته باشیم تاملی که منجر به تدوین یک منشور حرفه ای در این خصوص شود.
منشور اخلاقی و روابط انسانی و اداری در میان پزشکان و دانشجویان پزشکی.منشوری با محوریت حقوق بیمار و .خانواده اش. کاش حقوق بیمار و خانواده اش از روی برگه های تایپ شده بر در و دیوار بیمارستان در چهره و رفتار پزشکان و دانشجویان پزشکی تبلور می یافت!
کاش منشور حقوق بیمار و خانواده اش ضمانت اجرا داشت!
در آرزوها و کاش ها غرق بودم که رزیدنت سال دوم وارد اتاق شد :
-چی شده باز؟!
اعظم عابدینی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار