دوشنبه های داستان؛

خیلی از آدمها مثل من خوش شانس نیستند

خبرگزاری پانا: اگر فقط دوره ای را خوش بگذرانم باید بقیه سالهای عمرم را بدبختی بکشم؟

کد مطلب: ۳۸۵۳۵۵
لینک کوتاه کپی شد

خبرگزاری پانا؛ ما انسانها در خود فرو رفته ایم و باور نداریم زندگی با همه لحظه هایش هدیه ارزشمندی است که می شود حتی تلخی ها را هم به جان خرید و پاس داشت!


خوشی های زندگی

در دو ردیف پشت سر هم ایستاده بودیم. زنها آنطرف پچ پچ میکردند. ما نگران آینده با قیافه های عبوس به آن دروازه بزرگ نگاه می کردیم. بعد از خروج یک نفر، صدایی می گفت: "بعدی"
همه با قیافه های راضی و خوشحال بیرون می آمدند. باور کردن روزی که اینهمه انسان راضی یکجا جمع شده باشند مشکل بود! نمیدانستم آنجا چه می گذرد. کمی جرات کردم و دست یکی شان را گرفتم و گفتم: چی گفت اینقدر خوشحالی؟
مرد میانسالی بود. لبخند زد و گفت: "نمی دانم!"
دستی به موهایش کشید و همانطور لبخندزنان دور شد. مگر می شود ندانی چه شنیده ای؟ این دیگر چه وضعش است. هنوز به خودم نیامده بودم که نوبتم شد. وارد شدم. اتاق خالی بود. این دیگر عجیب ترین چیزی بود که دیده بودم. آدمها می آمدند با خودشان حرف می زدند و می رفتند؟! صدا گفت: "اولین قانون را به خاطر بسپار. همین که از این در بیرون رفتی چیزی به یاد نمی آوری. اگر هم روزی صحنه ای، حرفی برایت آشنا بود باور می کنی که رویایی بیش نیست. تعجبم بیشتر شد. آرام و قرار نداشتم. ترسیده بودم. میدانستم باید زندگی ام را انتخاب کنم.
صدا گفت: "اینجا قرعه زندگی هر کسی فرق می کند. برای تو روزگار خوشی درنظر گرفته ام. اما خودت باید انتخاب کنی این خوشی را برای کودکی و جوانی ات می خواهی یا میانسالی و پیری؟"
همین که قرار بود به پیری برسم خبر خوبی بود. می دانستم خیلی از آدمها مثل من خوش شانس نیستند. کمی زمان لازم داشتم تا تصمیم بگیرم. خوشی های کودکی را تجسم کردم. کنار خانواده، بازی و شادی. اگر این را انتخاب می کردم روزهای تلخ میانسالی و پیری، آن روزهای خوش را به باد می داد . کودکی را خوش نمی گذراندم، دیگر دل و دماغی برای خوشی های میانسالی نمی ماند.
دور اتاق چرخیدم. می توانم سوال بپرسم یا نه؟ دل به دریا زدم و گفتم: اگر فقط دوره ای را خوش بگذرانم باید بقیه سالهای عمرم را بدبختی بکشم؟
صدا گفت: "این دیگر به خودت بستگی دارد. می توانی بقیه روزهای عمرت را بسازی. من این خوشی را همراه دو معجزه به تو می دهم. یکی از آنها کمکت می کند فکر کنی و با دیگری می توانی لمس کنی! فقط باید یاد بگیری عقل و قلبت را درست به کار بگیری! می توانی؟"
نمی دانستم چه کنم دل به دریا زدم و گفتم: من خوشی های بچگی را می خواهم تا کنار پدر و مادر و خانواده ام لذت ببرم.
او گفت: "می دانی اوایل میانسالی پدرت را از دست می دهی؟ کمی بعد مادرت هم نزد من باز می گردد؟! خانواده ات به دنبال زندگیشان می روند و تنها می مانی؟ میخواهی پیری هایت را در تنهایی سر کنی؟"
دلم آشوب شد. اینها همان فکرهایی بود که از سرم گذشت. فکرهایی که می دانستم خوشی روزهای کودکی زهرمارم می شود.
بعض گلویم را گرفت. گفتم: خدای مهربان چرا برایم قدرت انتخاب گذاشته ای؟
خداوند گفت: "من انسان را آفریدم و به او قدرت اختیار دادم. ولی هر کدام که نزد من بازگشتید گفتید چرا من؟ چرا این اتفاق؟ چرا این زندگی؟ پس تصمیم گرفتم گوشه ای از زندگی را به خودتان بسپارم."
نمی دانستم چه بگویم. به طرف در رفتم و گفتم: خدای مهربان، من توکل می کنم و قول می دهم پس از بازگشت برای نداده هایت گله نکنم و شکرگزار داده هایت باشم.
در را باز کردم. نفر بعدی منتظر بود. لبخندی زدم و خارج شدم.

لیلی خوش گفتار/ مرداد ۱۳۹۴

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار