یوسفعلی سلامت پور در گفتگو با پانا
کار تربیتی مانند امدادرسانی، همیشگی است و زمان نمی شناسد
خبرگزاری پانا: مدرس پیشکسوت تشکیلات سازمان دانش آموزی گفت: امروز تنها تلاش بر گذران ساعت کاری است در حالیکه کار تربیتی شب و روز ندارد و مانند امر امدادرسانی، همیشگی است و زمان نمی شناسد.
یوسفعلی سلامت پور مدرس پیشکسوت تشکیلات سازمان دانش آموزی در گفتگو با پانا درخصوص وجه اشتراک و افتراق فعالیتهای تربیتی و پرورشی با توجه به تجربه ۵۵ ساله اش در این زمینه، عنوان کرد: وقتی به ۵۵ سال فعالیت تربیتی ام در آموزش و پرورش نگاه می کنم، فعالیت گروهی در گذشته پررنگ تر و قابل توجه تر به نظرم می آید. در طول انجام یک برنامه، گروه تصمیم می گرفت، گروه شروع به آن فعالیت می کرد و گروه آن را به اتمام می رساند. در حال حاضر اجرای یک برنامه به این شکل است که یک نفر از یک مدرسه و دیگری از مدرسه ای دیگر انتخاب می شود و در نهایت این افراد گزینش شده از هر مدرسه تشکیل یک گروه می دهند که این درست نیست و باعث مرگ انگیزه ها می شود. یک مربی در یک مدرسه تلاش بسیار می کند که گروهش را به رتبه بالاتری ارتقا دهد اما در نهایت با این اتفاق مواجه می شود که مربی تازه وارد دیگری که تلاش چندانی هم به خرج نداده است، درست در تساوی با مربی پرتلاش، یک دانش آموز از گروهش وارد جمع نهایی شده است. این امر باعث از بین رفتن انگیزه در دانش آموزان و مربیان می شود. اما اگر چیدمان ما هم مانند تیم فوتبال باشد یعنی یک تیم یا گروه برنده شود و به همراه مربی ش وارد مرحله بعد شود؛ در این صورت است که تلاش مربی کوشا به بار می نشیند و مربی و دانش آموزان فعالتر، به مراحل بالاتر راه می یابد نه یک مربی با پشتکار متوسط یا پایین. با این ایده در سال ۸۱، تشکل پیشتازان و فرزانگان مطرح شد و تا چند سال بعد هم موفق عمل کرد اما از سال ۸۹ به بعد مجددا به حالت اولیه خود برگشت و رو به افول گذاشت.
سلامت پور در پاسخ به سوالی مبنی بر تاثیر آموخته های دروه پیشاهنگی در زندگی روزانه، بیان کرد: پیشاهنگی به ما آموخت که متکی به خود و توانایی خود باشیم و در عین حال کمک حال دیگران نیز باشیم اما امروز تنها تلاش بر گذران ساعت کاری است در حالیکه کار تربیتی شب و روز ندارد و مانند امر امدادرسانی، همیشگی است. فعالیتهای مورد نیاز برنامه های مربوط امور تربیتی، باید توسط اعضای تشکلهای دانش آموزی انجام می شود. دانش آموز در این برنامه ها از همان زمان مدیریت کردن را می آموزد تا در آینده نیز به کار ببرد که البته لازمه این امر دادن میدان فعالیت به دانش آموزان است. به این تربیت انجام هرکاری که پیش از این برای دانش آموز غیرقابل انجام می آمده، آسانتر شده و غرور کاذبشان برطرف می شود.
مدرس پیشکسوت سازمان دانش آموزی استان مازندران در تشریح وضعیت فعلی تشکیلات دانش آموزی، گفت: گاه گله می شود که مسئولین رده بالا تنها به قول اکتفا می کنند و وعده شان به عمل نمی رسد که البته در مواردی این گله درست هم هست اما به عقیده بنده، لازم نیست حتما منابع مالی از جایی تأمین شود بلکه حتی می توانیم خودمان یاری رساننده درایم امر باشیم به این شکل که از طریق برخورد مثمر ثمر با والدین و خانواده ها و با آگاهی بخشی درست به آنها و ایجاد این اطمینان در بین والدین که ما درطی اردوهای دانش آموزی از فرزندانشان به بهترین شکل مراقبت کرده و توضیح نوع برنامه های سازنده ای که برای آنها در نظر گرفته شده است. در این صورت است که خود خانواده ها به کمک ما خواهند آمد و به تحقق اهداف ما توجه نشان خواهند داد. چراکه مطمئنا برای خانواده ها این مهم است که فرزندانشان در پایان هر اردو یا برنامه تربیتی و فرهنگی، درس جدیدی فراگرفته باشند و وقتشان بیهوده نگذاشته باشد و همچنین سلامت به خانه بازگردند. قرار نیست در اردوها مربی های حاضر، پی تفریح و بیکاری و وقت گذرانی خود باشند.
سلامت پور ضمن اشاره به وضعیت اردوهای مدرسه ای در حال حاضر، عنوان کرد: به نظر بنده اردو های مدرسه ای باید تعطیل شود و همه از طریق تشکل ها صورت بگیرد. در این صورت است که اردو های ارزش آفرین به شکل هدفمند انجام خواهدشد. گاه می بینیم که مربی مسئولیت اردوی مدرسه را به عهده گرفته که حتی مربی تربیتی نیست؛ حال آنکه حتما باید این مربی با تجربه بوده و از اصول برگزاری اردوهای دانش آموزی مطلع باشد. مربی ناتوان و کم تجربه دچار اشتباهات عجیبی خواهد شد،هم خاطره بد از یک اردو در ذهن دانش آموز خواهد ساخت و هم باعث اتفاقات گاه جبران ناپذیری خواهد شد.
سلامت پور در پایان اظهار امیدواری کرد: امور فرهنگی و تربیتی از طریق تشکل ها صورت بگیرد و در آن از دانش آموزان و مربیان برگزیده استفاده شود تا مثمر ثمر و کارآمد باشد.
ارسال دیدگاه