گزارش روز/
دیپلماسی خاموش فوتبال در روزهای پس از توافق هسته ای
خبرگزاری پانا: ورزش یعنی دیپلماسی خاموش! در عالم سیاست هرجا گروهی در کار می نشیند، سریع می روند سراغ ورزش. هرجا هم که نیاز باشد تا یخ رابطه ها را بشکنند، سریع می روند و مایکروویو ورزش را روشن می کنند. مثل دیپلماسی پینگ پنگ چین و امریکا!
به گزاش خبرنگار ورزشی خبرگزاری پانا؛ سال ۱۳۷۴ تیم کشتی ایران باید در جام جهانی شرکت می کرد، امری که با توجه به قدرت کشتی کاری آسان جلوه می کرد. اما ظاهر ساده ماجرا وقتی ناممکن به نظر رسید که جلوی نام میزبان ایالات متحده را نوشتند. مدیران کشتی آماده انصراف از رقابت ها بودند، روسای سازمان تربیت بدنی هم دوست داشتند بروند، اما احتمال سفر نزدیک صفر بود .
باید شورای برون مرزی سازمان وقت تربیت بدنی و کمیته ای در وزارت خارجه به عنوان مسئول رسیدگی به چنین سفری موافقت توأمان شان را اعلام می کردند. ( شورایی که همچنان وجود دارد و مهر تایید بر سفر های برون مرزی می زند، هر چند حالا در کنار این شورا وزارت ورزش هم دست به ابتکار محیر العقولی زده و دستگاه تایید صلاحیت اخلاقی برای مربی های خارجی راه انداخته است تا مبادا فردی خارج از ضوابط وارد گود ورزش کشور شود )
به هر ترتیب در آن روز شورای برون مرزی رأی به سفر داد. یکی از مدیران وقت گفته بود: "به هاشمی طبا گفتم احتمال دارد موضوع سفر به امریکا تبعاتی داشته باشد، شما از رئیس جمهوری (آقای رفسنجانی) پرسیده اید برویم یا نه؟ ایشان گفتند بله پرسیدم و جواب رئیس جمهور یک کلمه بود؛ "بروید". پرسیدم کمیته وزارت خارجه چه؟ هاشمی طبا گفت رئیس جمهوری گفته اند، بالاترین مقام تصمیم گیرنده برای ورزش خود دستگاه ورزش است. کار را انجام دهید . "
سعید فائقی معاون فنی- ورزشی سابق سازمان وقت هم گفته بود: " از آقای هاشمی پرسیدیم، کشوری که می خواهیم برویم امریکاست. برخی قوانین آنها امکان دارد تبعاتی داشته باشد که ایشان گفتند باید به قوانین دولت ها احترام بگذاریم. هر قانونی بود شما احترام بگذارید. اما این خبر بازتاب بیرونی خوشایندی نداشت. نخستین سفر یک تیم ایرانی به امریکا شاید از معدود دفعاتی بود که ورزش را پشت تریبون نماز جمعه کشاند. جبهه گیری ها شروع شد .
فائقی در ادامه عنوان کرده بود: برای دریافت ویزا باید به ترکیه می رفتیم. خبرهایی بود که در فرودگاه جلوی تیم گرفته خواهد شد. می پرسیدند با چه مجوزی می روید؟ طبق قرار قبلی که اعلام شده بود، صبح یک روز پنجشنبه باید پرواز می کردیم. اما من به دلیل شرایط نامساعد و تهدیدها تصمیم گرفتم سفر را یک روز جلو بیندازم. بعدها شنیده شد روز پنجشنبه عده ای آمده بودند تا جلوی تیم را بگیرند.
علی اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس جمهوری وقت، هفته بعد درباره ی سفر تیم ملی کشتی به امریکا در پی پاسخگویی برآمد و در خطبه های نماز جمعه گفت: "این هیئت ورزشی بنا به تصمیم من سفر کرده. تیم ما باید می رفت. ورزش یک امر جهانی است ."
و امروز ۲۰ سال از آن تاریخ و اعزام می گذرد
پس از جشن بزرگ هسته ای، شب گذشته شورای امنیت هم مهر باطلی بر تحریم های خودش زد. حالا توافق هسته ای طبق نظر رهبر معظم انقلاب اسلامی در مسیری است که باید از مراجع قانونی کشور بگذرد و دوران جدیدی پیش روی مردم ایران گشوده شود. دورانی که از همین هفته بعد از توافق شروع شده و پای آلمان ها را با هیئت بلند بالایشان به تهران باز کرده و فرانسوی ها هم برای ورود درخواست داده اند تا قدرت های مختلف جهان که حالا خودشان هم فهمیده اند ملت ایران به دنبال صلح است برای ایجاد ارتباط با این مرز و بوم صف کشیده اند.
در این روزها که خبر ورود این کشورها به ایران دلمان را به آینده اقتصادی خوش کرده است پرسش این جاست که فدراسیون فوتبالِ این روزها بیش از همیشه سردرگم و منفعل، کجای ماجرای این دیپلماسی خاموش ایستاده است؟
کمتر از چهار پنج روز پیش عباس ترابیان دبیر کمیته بازاریابی فدراسیون فوتبال با اشاره به اینکه یک ماه قبل با یکی از افراد بسیار موثر در بخش پوشاک ورزشی ملاقاتی داشته است گفت: "شرکت نایکی آمریکا عنوان کرده بود که علاقهمند است به عنوان اسپانسر پوشاک تیم ملی فعالیت کند اما به واسطه فشار دولت آمریکا به دلیل وجود تحریمها نمیتواند در این زمینه فعالیت کند."
و عجیب تر یکشنبه علی کفاشیان گفت: "با نایکی و آدیداس به تفاهم نرسیدیم !"
یک نفر می گوید شرکت آمریکایی خودش می خواهد اسپانسر شود اما به علت تحریم ها نمی تواند اسپانسر شود، دیگری می گوید به تفاهم نرسیده ایم. این حرف ها درست زمانی زده می شود که شرکت های اروپایی یک به یک در حال ورود به ایران هستند و اقتصاد کشور ما روزهای شلوغی را سپری می کند.
حرف های ترابیان و کفاشیان هم از جنس حرف هایی است که همین چند سال پیش بین کفاشیان و تاج در زمانی رد و بدل می شد که رئیس فعلی سازمان لیگ در ترکیه مشغول مذاکره با فاتح تریم بود. اگر سند حرف ترابیان باشد که بهانه شرکت مشهور نایکی شبیه به طنزهای درجه یک آمریکایی است، تحریم های اقتصادی به کل برداشته شده، شاید برخی هنوز اخبار را نخوانده اند.
از سوی دیگر اگر حرف کفاشیان را باور کنیم که باید گفت شاید صلاح بر این نبوده که کسی از این مذاکرات با خبر شود و حالا به یکباره می گویند که به تفاهم نرسیدیم. حالا اینکه علت عدم تفاهم چه بوده هم از داستان هایی است که کسی شاید از آن سر در نیاورد.
یادمان نرود که پایان سال ۹۴ دوران ۴ ساله حضور کفاشیان در فدراسیون به پایان می رسد و این نهاد باید شاهد انتخابات باشد و چه بسا تفاهم با یکی از شرکت های تولیدی لباس مطرح دنیا از دید ساکنان خیابان سئول برگ برنده ای برای جمع آوری رای باشد.
درست در روزهایی که رفت و آمدهای هیئت های مختلف بزرگ دنیا به تهران می تواند فتح بابی در پیشرفت فوتبال ایران باشد دیپلماسی فدراسیون خاموش شده و از این بازار خوب استفاده ای نمی کند.
این دیپلماسی خاموش این روزهای ماست .
ارسال دیدگاه