دوشنبه های داستان

ما در آتش اشتباهات اطرافیان می سوزیم و خاکستر می شویم

خبرگزاری پانا؛ این تنها یک داستان نیست. تلنگری است از زندگی به آدمیان تا دست بردارند از افتادن در پوستین خلق!

کد مطلب: ۳۷۳۲۲۲
لینک کوتاه کپی شد

این تنها یک داستان نیست. تلنگری است از زندگی به آدمیان تا دست بردارند از افتادن در پوستین خلق!

سرنوشت؛ آدمی را به کجاها که نمی برد، جوانی را می دوی برای رسیدن به این روزگار. روزهای تنهایی و چشم به در دوختن. امید که یکی از فرزندانِ پای تخته سیاه بیاید، استکانی چای تازه دم میهمانت باشد. شایدکه دوباره جان بگیری و ادامه دهی!

این روزگار من است بعد از آنهمه سال پدری. بی زن و فرزند. تنها و غریب این گوشه دنیا، امیدوار تا این نیز بگذرد.

من سوختم. من در حسرت و پشیمانی سوختم. خشک و تر باهم می سوزند. ما در آتش اشتباهات اطرافیان می سوزیم و خاکستر می شویم. آتش خشم پدر، هیزم های گُر گرفته دلسوزی مادر، چشم انتظاری دخترکی که برایت نشان کرده اند و لبخندهای ریز زنی که عاشقانه می پرستی اش و کنار آنها، شعله های سوزان قضاوت آدمیان دیگر!

چشمهایم را می بندم و دست به دامان حافظ می شوم. شعرهایش آبی می شود بر همه آتش ها که به وجودم زده اند، تا من بمانم و ظرفی پر از خاکستر درونم.

نمی شود! حافظ هم اینبار مرهم دلم نمی شود. مات کتابها می شوم. کدامشان مرا در این تنهایی مفرط یاری می کند؟ چشمم روی سعدی خیره می ماند. تفالی به او می زنم. داستانکی تا مرا از این حال و هوا بیرون بیاورد.

صدای سعدی میان سرم می پیچد:

"یکی از بزرگان پارسائی را گفت: چه گوئی در حق فلان عابد که دیگران در حق او به طعنه سخنها گفته اند؟

گفت: بر ظاهرش عیب نمی بینم و در باطنش غیب نمیدانم!

هــــر کـــــه را جامه پارسا بینــــی پارســـا دان و نیـــک مــــرد انگــار

ورنـــدانی که در نهـــــادش چیست محتسب را درون خــــانه چــه کار"

اشک گوشه چشمم زبانه می کشد. قصه را مزه مزه می کنم. حرف همان حرف همیشگی است. قضاوت بیجا و یکطرفه به قاضی رفتن و ...!

لیلی خوش گفتار

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار