همراه با شهدای رمضان/۲۱

خاطرات شهید امورتربیتی، روزه می‌گیرم تا به خوابم بیایی

خبرگزاری پانا: همسر شهید سید علی نبوی از شهدای شهرستان تالش استان گیلان می گوید مدتی بود از شهید بی‌خبر بودیم. سحری آماده کردم و با خود گفتم روز دوشنبه را روزه گرفته و استغاثه می‌کنم شاید به خوابم بیاید و ما را از وضع خود مطلع سازد.

کد مطلب: ۳۷۲۸۸۹
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، ماه مبارک رمضان همیشه منشا خیرات و برکات برای مسلمانان بویژه اهل تشیع بوده است. این برکات زمانی افزایش می یابد که با خون شهدای ایران اسلامی قرین شده باشد. در این بخش قصد داریم با پرداختن به خاطرات یکی از همین شهدا از پاداش این ماه بیشتر بهره ببریم.

شهید سید علی نبوی همواره از فرصت ماه مبارک رمضان برای عبادت استفاده می کرد و در انجام فرائض دینی از دیگران پیشی می گرفت. معظمه صالحی (همسر شهید) مدتی بود از شهید بی‌خبر بودیم. سحری آماده کردم و با خود گفتم روز دوشنبه را روزه گرفته و استغاثه می‌کنم شاید به خوابم بیاید و ما را از وضع خود مطلع سازد. اما شب اول خواب ماندم. مجددأ سحری آماده کرده و بعد از استغاثه در خواب دیدم که با یک دست کت و شلوار قهوه‌ای نو و خیلی شیک تشریف آوردند.

مشخصات شهید:

نام و نام خانوادگی:سید علی نبوی
سال تولد:۱۳۳۳
محل تولد:تالش
مدرک تحصیلی:کاردانی زبان انگلیسی
محل اشتغال:مدرسه
سایر سمت‌های اداری: مربی پرورشی، مدیر دانشسرای مقدماتی اسالم
نحوه شهادت: جهاد در جبهه‌های حق علیه باطل
تاریخ شهادت:۲۶/۱۰/۱۳۶۵
محل شهادت:شلمچه
محل دفن شهید:مزار شهدای سید رضی تالش
تاریخ اعزام: ۰۹/۰۷/۶۵
محل اعزام: گیلان
مدت حضور در جبهه: ۴ ماه متوالی درسال ۶۵ و مجموع حضورشان تقریبأ ۱۹.۵ ماه

روزه می‌گیرم تا به خوابم بیایی
راوی: معظمه صالحی (همسر شهید)

مدتی بود از شهید بی‌خبر بودیم. سحری آماده کردم و با خود گفتم روز دوشنبه را روزه گرفته و استغاثه می‌کنم شاید به خوابم بیاید و ما را از وضع خود مطلع سازد. اما شب اول خواب ماندم. مجددأ سحری آماده کرده و بعد از استغاثه در خواب دیدم که با یک دست کت و شلوار قهوه‌ای نو و خیلی شیک تشریف آوردند. طوری که محو تماشای قامت اتو‌کشیده‌ی ایشان شدم. وقتی می‌خواست کت را روی زمین بگذارد، به ایشان گفتم اجازه دهد آویزان کنم تا چروک نشود. یک لحظه متوجه شدم که سر در بدن ندارد! ولوله‌ای در دلم افتاد و از خواب بیدار شدم. سحری را خورده و به درگاه خداوند دعا کردم که خدایا! رضایم به رضای توست. یک لحظه مصائب حضرت زینب(س) را در دل گذراندم که در زمان کم، چه سختی‌هایی که متحمل نشدند! با یاد حضرت دلم آرام گرفت. با همسر سیدم عهد بستم فرزندانش را آن‌گونه که تمایل داشت، پیروان رهبر عزیز و یاوران امام زمان(عج) تربیت کنم. شکر که این وظیفه را به سرانجام رساندم.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار