جعبه جادو ستاره ساز و ستاره کش است

خبرگزاری پانا: تلویزیون هر ساله خواسته یا ناخواسته، مبتنی بر تصمیم های مدیریتی یا رویدادهای جانبی و زمینه ای چهره هایی را در جامعه مطرح می کند اما...

کد مطلب: ۳۶۷۸۱۱
لینک کوتاه کپی شد

از تلویزیون گاهی به عنوان قاب جادویی یاد می شود و باید گفت که این عنوان بهترین نامی است که برای جریان برندسازی در این رسانه می توان انتخاب کرد. تلویزیون هر ساله خواسته یا ناخواسته، مبتنی بر تصمیم های مدیریتی یا رویدادهای جانبی و زمینه ای چهره هایی را در جامعه مطرح می کند. بوده اند هنرمندانی که سال ها خاک صحنه خورده اند، صدایشان از دریچه رادیو به گوش رسیده و همدم شنوندگان این رسانه گرم و همراه بوده اند، اما تنها حضورشان در یک برنامه تلویزیونی آن هم در قسمت هایی اندک ره صد ساله را برایشان یک شبه طی کرده است. تمایل به دیده شدن و شهرت هم میلی انکار ناشدنی است که در همه ما وجود دارد. بنابراین جذابیت مدیوم تلویزیون برای آنانی که آمال خود را در عالم رسانه و هنر می بینند، هم انکار ناشدنی است. بد نیست تا پیش از ورود به موضوع برندسازی در تلویزیون نگاهی به جریان ورود تازه کارها به تلویزیون و ستاره سازی از آن ها در این رسانه بپردازیم.

چهره های به چند دلیل به این رسانه راه می یابند: نخست آن که دستمزدهای بالای ستاره ها تهیه کنندگان یک برنامه را به استفاده از چهره های کشف ناشده وامی دارد. این علت ناگزیر است. دومین علت خودخواسته است. بعضی از تهیه کنندگان به دنبال معرفی چهره های جدیدی هستند که به گمانشان اهداف و برنامه های خود را بهتر محقق می کنند. همچنین حرف شنوی بهتری دارند! سومین علت به نیاز رسانه بر می گردد. تلویزیون باید در مسیر معرفی چهره های جدید حرکت کند و همواره دست پر به استقبال بینندگان خود برود. تنوع بصری روی آنتن یک اصل مهم است که باید همواره مورد توجه قرار بگیرد. چهارمین علت که ساده ترین و غالب ترین دلیل هم هست، همان جریان پارتی بازی است. تهیه کننده و تصمیم گیرنده درباره یک برنامه پسرخاله خود را به عنوان گزینه ای مناسب و توانا برای اجرا ارزیابی می کند. این علت هم فرمایشی یا سفارشی است. علت بعدی می تواند به عوامل جانبی از جمله سماجت و تلاش یک چهره برای دیده شدن باشد که البته شاید هیچ وقت نتوان مصداقی برای آن پیدا کرد. این علت شایسته سالاری تحمیلی است. فرد پیگیر از توانایی های بالقوه ای برخوردار است که بیش از حد آن ها را به فعلیت می رساند.

بنابراین چهره ها از یکی از راه های نامبرده وارد قاب جادو می شوند. ابتدا خودشان هستند و تا مدتی هم خودشان می مانند. برای جذب مخاطبان تلاش می کنند. برای اجرای بهتر می کوشند، تمرین و ممارست می کنند. سر به راه هستند و توصیه پذیر. انتقاد را برمی تابند، اما در رابطه متقابل تماشاگر و مجری هرگاه ترازو به نفع شهرت چربید، این قاعده برهم می خورد. حالا این مجری است که یکه تازی می کند. شهرت او را به وادی خودشیفتگی کشانده و خود را اصل و محور برنامه می داند. توصیه پذیر نیست، نقد هم ابدا!

مجری که جذب تمام بینندگان برنامه را به خود نسبت می دهد، معتقد است که حضور او در هر شرایطی حتی آمادگی ناکافی برای اجرا یا نداشتن دانش کافی نسبت به موضوع می تواند رمز موفقیت یک برنامه باشد. تلویزیون هم در این معامله نقش دارد. رسانه از سویی از عملکرد مجری تازه به دوران رسیده! ناراحت است اما او را به عنوان یک مهره کلیدی برای حفظ بینندگان حفظ می کند. به او میدان می دهد، عرصه را برای هر آنچه می خواهد دل تنگش بگوید، باز می گذارد اما از طرفی نگران قدرت گیری اوست و دچار بحران مدیریتی شده است. مجری در باطن کار خود را می کند و در ظاهر به فرامین رسانه تمکین... رسانه هم در کمین می نشیند تا سر بزنگاه وارد میدان شود. میدان ستاره کشی.گرفتن آنتن به یک بهانه. آنتنی که خود در اختیار وی قرار داده بود. حال مجریانی که ستاره سپهر رسانه می شوند به تدریج نور خود را از دست می دهند، آن ها تنها شکست خوردگان جنگ قدرت جعبه جادو نیستند. شکست خوردگان اصلی تصمیم گیرندگانی هستند که چنین میدانی را از ابتدا ترتیب دیده اند و برندگان اصلی شبکه های ماهواره ای که بینندگان ایرانی ناامید از برنامه های داخلی را جذب می کنند.


یادداشت از: رکسانا قهقرایی


ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار