گفتگو با عوامل نمایش خط استوا
چه تلخ است این خط
خبرگزاری پانا: شیراز در حال رسیدن به یک قطب نمایشی است...از سوی دیگر در تهران بچه های شیراز موفق هستند...در تئاتر ما مکتب شیراز را داریم که از گروه مهر و آقای کوهستانی سرچشمه می گیرد.
به گزارش خبرگزاری پانا، خط استوا...خطی که کره خاکی را به دو قسم تقسیم می کند...به دو نیم کره...یکی گرم و یکی سرد...اگر شما هم در زندگی شخصی خود اعتقاد دارید که بر هر جدا کننده باید لعنتی فرستاد به نظرم سری به تالار استاد هودی در پارک آزادی بزنید و هر شب ساعت ۸ شب به دیدن نمایش خط استوا بروید...نمایشی که قبل از هر چیز به تمام آدم هایی که نفر دوم خود را پیدا کرده اند و دونفره ای در جهان را تشکیل داده اند تماشایش را پیشنهاد می کنم...و به همه کسانی که نفر دومی را دنبال می کنند پیشنهادش می کنم ....و از همه مهم تر به کسانی توصیه می کنم که از هوا و اتمسفر دو نفره دلشان گرفته ...یا دست کم خسته اند از یک اجتماع دو نفره...نمایش خز استوا در یک خط یک درام ...یک تراژدی خوب در تعریف دنیای معاصر است...دنیایی که تراژدی در آن با مرگ قهرمان تولد نمی یابد...با تنها شدن و ترک همراه تعریف می یابد...بروید تماشا کنید و ببینید که به همین سادگی چه قدر یک هوای دو نفره جهنم می شود...و چه شاعرانه یک فاجعه تبدیل به یک اتفاق ساده می شود....یک نمایش سهراب شهید ثالثی وار...از آن نمایش هایی که فقط در توان بچه های گروه تئاتر مهر شیراز
است...یا به قول پایتخت نشین ها....فقط این روایت های خوب را بچه های مکتب شیراز می توانند در صحنه خلق کنند....نمایشی خوب ...با بازی های خوب و کارگردانی خوب..نور خوب...دکور خوب...موسیقی و صدای خوب....تاکید دارم بر واژه خوب به جای واژه درست...اینجا مجال تحلیل یا نقد این کار نیست و تنها دعوت هستید به شنیذن حرف های جمال هاشمی نویسنده و کارگردان کار ، جوانی که به راستی تئاتری است در معنای مقدس اش و شیرازی است و مایه افتخار...علی باقری بازیگ خوب تئاتر ایران که خدا را شکر شیرازی است و مایه افتخار...فاطمه فخرایی، یکی از صمیمی ترین نقش آفرین زن در تئاتر معاصر، که شیرازی است و مایه افتخار...و حمید حسین نژاد سرپرست گروه و برنامه ریز که شیرازی نیست اما شیراز دوست و در کنار خود مایه افتخار.... اینکه بر شیرازی بودن تاکید کردم بر این اساس است که بدانیم هنرمند خوب این شهر حتی پس از کوچ های اجباری نیز به شیراز می آیند تا با همه کاستی ها به شما با هنر ادای دین کنند...خط استوا درباره زن و شوهری است که در پارکینگ خانهشان یک میز پینگ پنگ دارند و تمام زندگیشان به بازی میگذرد و در دنیای ذهنیشان بر سر کشورهای مختلف بازی
میکنند و برنده هر بازی صاحب یک کشور میشود اما در آخر یک کشور باقی میماند که هر دو میخواهند آن را به دست آورند.....این اثر در اسفند ماه سال گذشته در تالار انتظامی خانه هنرمندان تهران اجرایی درخشان داشت...
به نظرم از ایده کار شروع کنیم و شکل گیری متن؟
هاشمی: ایده کار از دانشگاه برای من شکل گرفت...از یک میز پینگ پنگ ...طرح اولیه شکل گرفت و نمایش به نگار ش در آمد..اما برای من وحی منزل نبود....از ابتدا در مورد کار با بچه های گروه یک فضای دمکرات داشتیم...به بچه ها اعتماد داشتم و سعی می کردم با این اعتماد به نتیجه ایده آل برسم....بنابرین در مراحل مختلف با هم همفکری می کردیم...این فضا بسیار به کار کمک کرد...یعنی در کمال استقلال و رعایت حریم وظایف و مسئولیت ها متن را با نظر یکدگر به پیش می بردیم...و بچه ها هم با صبوری منحصر به فردی من را همراهی کردند...این کار پروژه عملی من در دانشگاه بود...پس از آن بعد از مدت ها تلاش حاضر شدند به ما یک بازبینی سوری بدهند...اما بعد از بازبینی همه چیز تغیر کرد...نظر بازبین ها مثبت بود و کار اجرا شد...
عصر مردم: شما آقای باقری با متن چگونه آشنا شدید...
باقری: نخستین بار ۲ سال پیش جمال به سراغ من آمد...با یک ایده..ایده ای که خیلی جالب ، شاهکار و عالی بود...ما از سال ۷۴ یکدیگر را می شناختیم و جمال هم از بچه های گروه مهر بود...کار هم همانطور که جمال گفت حاصل یک کار گروهی خوب بود...یعنی همه بچه ها نظرات خودشان را می دادند و نظرات پس از گذشت از فیلتر جمال به کار اضافه می شد...اجرای دو سال پیش تا اکنون متفاوت شده است..ایده همان است اما جمال ۱۸ ماه برای این اثر وقت گذاشته است...
و اجرای شیراز؟
باقری: خوب شرایط پیش آمد و به شیراز آمدیم...ما بهترین کارهای خود را در شیراز تولید کردیم...و علاقه مند بودیم به این حضور ...تئاتر با اجرا زنده است و اجرای مختلف در جغرافیای مختلف شرایط خوبی دارد...
خانم فخرایی شما چطور با متن آشنا شدید؟
فخرایی: من از بودن در این کار خیلی خوشحال هستم...در طول کار سختی هایی بود و مشکلات که طبیعت کار تئاتر است...اما خوشحالم...آقای هاشمی همانطور که خودش گفت به بازیگر خوب اعتماد می کند...و این اعتماد او به ما خیلی کمک می کرد...در کنار این موضوع خودش هم بسیار درگیر کار و به خصوص درگیر شخصیت هایی می شود که خلق کرده است و این هم به من کمک کرد تا به متن حس و ارتباط خوبی داشته باشم....تجربه خوبی بود برای من این کار...متن ایده خوبی داشت و متن هم در مسیری صعودی با تغیرات مثبت همراه بود...
باقری: متن شکل مناسبی یافت...فضایی خوب ...متن از اداهای سیاسی و روشنفکری و اجتماعی به دور است ...کاری است که جفرافیا محدود ندارد...تاریخ مصرف ندارد...قصه ارتباط بین آدمها است...
هاشمی: در واقع ایده می توانست به هر سمت و سویی برود ...اما من آگاهانه به این سمت رفتم که کار اثری میان واقعیت و رویا باشد...یک طرف رویا و یک طرف واقعیت...رویای غیر قابل دسترس و واقعیت غیر قابل درک...
باقری: تقابل رویا و واقعیت...در کار فرصت داریم مانند زندگی با واقعیت ها روبرو شویم...گرچه غرق در رویا هستیم....این ها بر تماشاگر تاثیر می گذارد..تاثیر خوب...چیزهایی که قابل حدس و پیش بینی نیست... رویا ها و واقعیت ها هم در متن است..هم در بازی...هم در ساختار کار...در صحنه پردازی و هم در صدا
فخرایی: و در این راستا آقای هاشمی با صحبت های خود راه را هموار می کرد....او در مورد نقش ها خوب صحبت می کرد...در مورد کارکترها به اندازه کافی حرف می زد تا بازیگر همه اطلاعات را به دست آورد...
هاشمی: بچه ها صبور بودند...این یک نعمت بود ...صبوری آنها به من کمک کرد... نقش های کار نقش های صادقانه ایست...زن بسیار درونی است و مرد برون گرا...اما خوشبختانه در یک پروسه بچه ها هر امکاناتی را از خود سلب کردند...هر امکانات نمایشگری را...تا به صداقت محض رسیدند...
و مشکلاتی هم بود؟
هاشمی: البته ...خوب ترافیک کاری و سالن در تهران...و نکته مهم تر حمایت است...تئاتر مستقل حمایت ندارد...ما در همه جای دنیا شاهد حمایت از تئاتر هستیم....حتی در زمان بعد از جنگ جهانی و آن فقر حاکم...اما الان ما شاهد هستیم که ما بدون حمایت کار می کنیم تازه از پول بلیط باید به سالن هم پول بدهیم...
باقری: این بحرانی است که تئاتر مستقل درگیر آن است...ما در کارهای خود باید همه چیز را خوئمان فراهم کنیم...تئاتری که خوذش باید خرج خود را در آورد...اما حمایت نمی شود...به نظرم هنرمند مستقل شایسته حمایت است...
آقای حسین نژاد شما به عنوان سرپرست گروه در این مورد چه صحبتی دارید؟
حسین نژاد: ببینید به هر حال شرایط به گونه ایست که برای کار باید جنگید ...اما من به این اتفاقات خوشبین هستم...به اتفاقی مانند حمایت مردم در تهران از ما با حضورشان...به حمایت آقای خباز برای اجرا شیراز...به حمایت تماشاگر شیرازی.... این مسیر را باید طی کنیم...از این مشکلات باید عبور کنیم....اتفاق خوبی است...با کمی تحمل مخاطب می تواند پیام مطالبه خود را اعلام کند... می تواند فضایی خوب رقم بزند..
هاشمی: این اتفاق خوب در شیراز رخ داده است...شیراز جایگاه خوبی دارد...به لطف آقای خبازامروز هر گروهی در تهران به اجرایی در شیراز پس از تهران فکر می کند..شیراز در حال رسیدن به یک قطب نمایشی است...از سوی دیگر در تهران بچه های شیراز موفق هستند...در تئاتر ما مکتب شیراز را داریم که از گروه مهر و آقای کوهستانی سرچشمه می گیرد...
باقری: جالب اینه که در مقابل اش هم باید تنها از مکتب تهران نام برد و دیگر مکتبی نیست...این حرف خود آنها است نه ما...
شما از رفتن به تهران راضی هستید؟
باقری : من از جای خودم راضی هستم...اما بالطبع دوست دارم در شیراز باشم...کارم اینجا تولید بشود...ما کارهای خوبمان اینجا تولید شد و رفت تهران و اروپا تحسین شد...اما خوب به جایی رسیدیم که غیر مستقیم گفتند از شیراز بروید...
/مهدی سوداگران/
ارسال دیدگاه