/بازخوانی واقعه هفت تیر ۱۳۶۶/

سردشت بمباران شیمیایی شد

خبرگزاری پانا: روز ۷ تیر ۱۳۶۶ هواپیماهای بمب‌افکن ارتش عراق با بمب‌های شیمیایی به ۴ نقطه پر ازدحام و متراکم جمعیتی شهر سردشت حمله کردند.

کد مطلب: ۳۶۵۲۶۶
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، ارتش بعثی عراق در این حمله ده‌ها تن از مردم این شهر اعم از پیر و جوان، زن و کودک را با گازهای کشنده شیمیایی مورد هدف قرار داد که بر اثر آن ۱۱۰ نفر شهید شدند و نام بیش از ۵ هزار نفر در سازمان‌های بین‌المللی به عنوان مصدوم شیمیایی سردشت به ثبت رسیده است. رژیم بعث عراق در این حملات از سه نوع گاز خردل، گازهای اعصاب (تابون، سارین یا سومان) و سیانوژن علیه مردم بی‌دفاع استفاده کرده بود.

ارتش تحت فرماندهی صدام حسین، در همین سال با انفجار چندین بمب شیمیایی در حلبچه، منطقه کردنشین کشور خود، فاجعه انسانی دیگری را در این کشور رقم زد. در این فاجعه دست کم پنج هزار نفر از مردم کرد کشته و بیش از هفت هزار نفر مجروح شدند. پزشکان انگلیسی می‌گویند: بازماندگان بمباران شهر حلبچه که بیش از ۵ هزار کشته داشت، به بیماری‌های روانی، پوستی و مغزی بسیار خطرناک مبتلا هستند و تعداد بیماران سرطانی بسیار زیاد است. این سلاح‌ها دارای تأثیر موروثی بوده و از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود.

این حملات وحشیانه در حالی صورت می‌گرفت که عراق جزو ۱۲۰ کشور امضا کننده پروتکل ژنو درباره منع استفاده از سلاح‌های سمی، خفه کننده و ترکیبات باکتریولوژیک بود. امضاکنندگان این پروتکل تاکید کرده بودند: «استعمال گازهای خفه کننده و مسموم یا امثال آن‌ها و همچنین هر قسم مایعات و مواد یا عملیات شبیه به آن حقا مورد تنفر افکار دنیای متمدن است. همچنین دول متعهد تقبل می‌کنند ممنوعیت استفاده از گازهای خفه کننده و مسموم شبیه آن را به موجب این اعلامیه به رسمیت شناخته و همچنین تعهد می‌نمایند که ممنوعیت مزبور را شامل وسایل جنگ میکروبی نیز دانسته و خود را ملزم به رعایت مدلول مراتب فوق بدانند.»

جانباز شیمیایی علی حیاک

درمورخههفتم تیر ۶۶ ساعت ۱۵/۴دقیقه بعدازظهردر منزل پدری ام مشغول نمازخواندن عصربودم كه ناگهان صدای هواپیما و به دنبال آن صدای پدافند هوایی به گوشم رسید و من هم نمازم را ادامه داده وآن را ادا نمودم و هم چنین صدای چند انفجار و بمب شنیده شد و طبق معمول به حیاط خانه رفته و از روی تانكر نفت بیرون را نگاه كردم و دود غلیظی ناشی از انفجار فضای شهر را آلوده كرده بود و اولش فكركردم همچون روزهای گذشته بمباران معمولی رژیم بعث عراق است ولی بعداز چند دقیقه پدرم به خانه آمد وگفت : بمباران شیمیای ، بمباران شیمیایی !؟ من هم به همه اعضای خانواده گفتم كه سرتان درحوض حیاط فرو ببرید و با آب سر و صورت خود را بشویید و یك لیوان دوغ بخورید چون قبلاٌ چیزهایی در رابطه با شیمیایی شنیده بودم و همگی این كار را كردیم و همه را به داخل منزل هدایت كرده و درب ورودی هال را با پتوی خیس پوشاندم ولی چون یكی از برادرانم به خانه نیامده بود جهت یافتن او از منزل خارج شدم و یك دستمال را خیس نموده وآنرا جلوی دهانم نگه داشتم تا بیشتر آلوده گازهای شیمیایی نشوم .


یكی از بمبها دركوچه ما جلوی درب هلال احمركنونی اثابت كرده بود و از نزدیك آنرا نگاه كردم تاببینم چقدر قدرت تخریب داشته است وبعداٌ را هم را ادامه داده و از بمب دیگری كه در چهار راه هلال احمربه منزل آقای نریمانی اثابت كرده بود ، بازدیدكردم و منزل نامبرده تخریب شده بود و بعد ازآن از بمب دیگری كه در چهار راه اداره پست به مغازه اسماعیل رشیدی اثابت كرده و حتی شاه لوله آب آشامیدنی شهر را قطع كرده بود وآقای شكریازی و چند نفر دیگر ازكارمندان شهرداری مشغول درست كردن آن بودند و بعد از مدتی به طرف بیمارستان به راه افتادم و در میدان سرچشمه متوجه شدم كه بمب دیگری به كوچه بانك صادرات اثابت نموده بود ولی چون عجله داشتم به طرف بیمارستان مسیرم را ادامه دادم و خلاصه به بیمارستان رسیدم ولی كسی در آنجا بستری نبود و گفتند : مصدومین درسالن تربیت بدنی بستری شده اند البته از قبل تابلوهای راهنمای ( ش م ر ) را به طرف سالن تربیت بدنی نصب كرده بودند و من هم به آنجا رفتم ولی متاسفانه با تعداد زیادی ازهمشهریانی كه مصدوم شده بودند و اكثر آنها را می شناختم روبروشدم و چون دنبال برادرم می گشتم یكی یكی بالای سرآنها رفتم و یكی از رفیقهای صمیمی ام به نام شهید رحیم كریمیان و از دوستان وآشنایان آقای شهید رحیم محمدپناهی را مشاهده نمودم و مدتی بربالین آنها ایستادم و از دیدن آنها خیلی ناراحت و غمگین شدم چون تعداد زیادی از همشهریان و خانواده های آنها را دیدم كه بربالین عزیزان شیون و زاری میكردند البته من هم مدتی گریستم ولی برادرم را پیدا نكردم و خیلی ناراحت شده بودم و بعداٌ به خانه برگشتم و برادرم نیزخوشبختانه به خانه آمده بود و درآنروز كسانی كه ظاهراٌ مصدوم نشده بودند شهر را ترك كردند و به روستاهای دور و بر پناه بردند و بعضی هم درشهر ماندند و ما هم در شهر ماندیم و درآنروز آب و برق شهرقطع شده بودند .


شب فرارسید و چون برق نبودند زودتر از شبهای قبل خوابیدیم ولی نصف شب مادرم مرا صدا زد وگفت : علی علی !!! بیدار شو! بیدار شو! منهم بیدارشدم گفتم چی شده گفت : پدرت میگه كور شده ام ؟؟؟ و هیچ چی را نمی بینم منهم دست او را گرفته و به طرف گرمابه آزادی ( پایین تر از خانه خودمان جنب هلال احمر ) بردم البته در جلوی گرمابه موتور برق اضطراری روشن كرده بودند و دكترها و پرستاران در جلوی درب گرمابه روی تختها و برانكاردها مردم را مداوا می كردند در آنجا یكی از رفیقانم به نام خسرو سلیمی را دیدم كه مشغول مداوای مصدومین بود بهش گفتم خسرو پدرم راچكاركنم چشمهایش نمی بیندگفت : لباسهایش را درآورید و بگو داخل حمام برو و یك دوش بگیرد و من هم این كار راكردم . وقتی پدرم از حمام بیرون آمد یك زیرشلوار و یك پیراهن تازه ( از قبل تعداد زیادی تهیه شده بودند ) را به پدرم دادند تا بپوشد و لباسهای قبلی را داخل پلاستیك گذاشته و گفتندكه سرآنها را گره بزنید و آنها را بسوزانید و پدرم روی تختی درازكشید و خسرو با سرمی چشمهای او را شستسو داد و پدرم گفت چشمهایم خوب شدند و خسروگفت : آمپول آتروپین بزنم ولی پدرم گفت لازم ندارم و حالم خوب است ، پدرم را به خانه بردم و خودم نیز احساس كردم چشمهایم خارش پیدا كرده و من هم به گرمابه برگشتم و دوشی گرفته وباسرم چشمهایم راشستسو دادم وقتی اطراف و دور و بر را نگاه كردم عجب غوغا و داد و فریادی بود و هركس را می دیدم فانوسی به دست گرفته و چند نفر را به دنبال خود می كشاند گویا تمامی ساكنین شهركورشده بودند .


درجلوی درب گرمابه مردم رابه صورت سرپایی مداوا میكردند وقتی كه حال كسی بد می شد فوراٌ با اتوبوسهای آمبولانسی او را به شهرهای دور و بر اعزام می كردند البته به نظر من چون بیشتر آمپول آتروپین تزریق می كردند و آمپول فوق خیلی قوی بوده وگاهاٌ باعث بیهوشی می شد وكسانی كه زیاد مصدوم شده راباكسانی كه كمتر مصدوم شده بودند را داخل اتوبوس میكردند و چون تعداد اتوبوسهاهم كم بود۳۰یا۴۰ نفر را داخل اتوبوس جا داده و اعزام می نمودند و این خود باعث مصدومیت بیشتر دیگران نیز می شد .


در ساعت ۵ صبح به خانه برگشتم و تازه فهمیده بودیم كه چی برسرمان آمده و شیمیایی یعنی چی ؟ و ما هم شهر را ترك كرده و به روستای نیژاوه ما بین نلاس و واوان رفتیم ولی وقتیكه آفتاب طلوع كرد دوباره و همگی كور شدیم و زیر بغل وران و دیگر اعضا شروع به خارش نموده و تاول كردن نمودند و ما هم به بیمارستان سیار واقع در زیر پلی در سه راه بزیله رفتیم و در آنجا توسط پزشكی معاینه و مقداری پماد و آمپول و قرص گرفتیم وكمی تسكین پیدا كردیم و به روستا برگشتیم .


ولی با گذشت ۲۳ سال از فاجعه فوق هنوز هم التیام پیدا نكرده ام و بدنم گاه گاهی شروع به خارش وسوزش نموده و بعضی وقتها در اثرخارش زیاد پوست ران و ماهیچه پاهایم را زخمی می كنم و در مقابل نورآفتاب نور ماشین و حتی لامپ داخل اطاق حساسیت داشته و می خواهم همیشه در جاهای كم نور باشم و همچنین در مكانهای دودی وسیگاری نمی توانم دوام بیاورم و امیدوارم خداوند منان شفای عاجل تمامی مریض ها بخصوص مصدومین شیمیایی را اعطا فرماید و مسببین چنین جنایاتی را به سزای اعمال خویش برساند ( مخصوصا صدام افلقی و علی شیمیایی ) .


خلا صه ای از خاطرات بیان مظلومیت مردم بی د فاع یک شهر در برابر حرکت مغرورانه برزگترین جنا یتکار و ابسته به ا مپر یا لیزم خونخوار جهانی که مد عی مدافع حقو ق بشر و دفاع از مو جود یت عرب بود همچنین خود را ناشر و مبلغ دین اسلا م نا مید و خود را مقلب به فرمانده قادصیه ثانی میپنداشت

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار