گفت و گوی پانا با یک کلکسیون دار ۶۶ ساله:

دلم برای کبریت های بعد از خودم می سوزد

خبرگزاری پانا: یک کلکسیون دار ۶۶ ساله گفت: کاش مسئوالان تا زنده ام کلکسیون کبریت مرا ساماندهی می کردند ، دلم برای کبریت های بعد از خودم می سوزد.

کد مطلب: ۳۶۰۲۲۸
لینک کوتاه کپی شد

رضا امینی متولد سال ۱۳۲۸ است، چند روزی می شد که می خواستم با یک کلکسیون دار ۶۶ ساله مصاحبه کنم اما هر موقع وقت قبلی تعیین می کردم بنا به دلایلی نمی شد، آن روز اما آقای امینی خود میهمان ما در خبرگزاری پانا شد تا از کلکسیون کبریتی بگوید که همسان با فرزندانش برایش عزیز است.
او دارای ۳ فرزند پسر و ۲ دختر است، به زبان انگلیسی تسلط کامل دارد، مدرک فعلی اش دیپلم بازرگانی قدیم است اما آبان ۱۳۴۹با مدرک سیکل در اداره عشایری استخدام شده و از سال ۵۲ نیز کار جمع اوری کبریت را آغاز کرده است.
رضا امینی می گوید: بیش از ۳ هزار کبریت از زمان ساخت تا الان دارد، حدود ۲۰ نوع مارک. همیشه در سفارت خانه های مستقر در ایران قدم می زدم تا یک سفیری بیاید و من کبریت های نایابی که نمی توانستم تهیه کنم را از خودشان بگیرم.خدایی با روی باز هم تقاضایم را انجام می دادند.
یک دفعه انگار که چیزی یادش آمده باشد می گوید: فکر نکنید خیلی راحت این کبریت ها را جمع آوری کرده ام، جمع آوری کبریت ها یک موضوع است و نگهداری آنها یک موضوع مهمتر، آن زمانی که منزل مسکونی غیر اجاره ای نداشتم در جابجایی ها خیلی از کبریت هایم خراب می شد.
او در پاسخ به سوال ما در مورد پیشینه وارداتی کبریت می گوید: تا زمان قاجار کبریت به ایران وارد می شد بیشتر هم از سمت روسیه، سال ۱۲۹۳ کبریت توکل اولین کبریت ها را در ایران ساخت،آن موقع کبریت ها پاکتی نبود، فله ای توزیع می شد،کبریت هایی به اندازه بند انگشت.

ناگفته نماند کبریت های خارجی هم از نظر تعداد هم از نظر نوع گوگرد مورد استفاده خیلی بهتر از کبریت های ایرانی هستند.
سرش را پایین می اندازد، آهی می کشد و می گوید قبلا سیگار می کشیدم حاضر شدم سختی سیگار نکشیدن را تحمل کنم اما به کبریت هایم حتی در زمان خاص هم دست نزنم.
راستش زمان جنگ کبریت نایاب شد، آن موقع محل کار من "سعادت شهر" بود، یک شب پدرم به منزل ما آمد و گفت:" از آن کبریت هایت چندتایی بده لازم دارم" من مقاومت کردم و اجازه ندادم از کبریت هایم کم شود، پدرم با ناراحتی خانه ما را ترک کرد، آن شب تا صبح همه جا گشتم تا بتوانم برای پدر کبریت پیدا کنم.
او می گوید: تقریبا از تمام کشور ها کبریت دارم، حتی اسرائیل اما بهترین نوع کبریت مربوط به کشور پاکستان است.
از او سوال می کنم قرار نیست کلکسیون کبریت را اهدا کنید؟ پاسخ می دهد راستش نگران کبریت ها بعد از خودم هستم ، دلم برای کبریت ها می سوزد، اگر جای عمومی و قابل اعتمادی پیدا کنم اهدا می کنم، تا حالا چندبار عده ای سودجو می خواستند با کلاهبرداری آن را از من بگیرند ولی من مقاومت کردم، اما حالا حاضر اگر فضای عمومی مورد اطمینانی باشد آن را اهدا کنم.
رضا امینی در پاسخ به سوال دیگری در مورد سایر کلکسیون ها نیز می گوید: کلکسیون تمبر از زمان مظفر الدین شاه را هم داشتم اما چند سال پیش آن را به دامادم هدیه کردم ، او خیلی به تمبر علاقه مند است.
پیرمرد وقتی از کبریت حرف می زند انگار چیز دیگری برایش معنا ندارد، می توان به خوبی عشق زحمات چندین ساله برای جمع اوری کبریت را در چشم هایش دید، ارزوی بزرگ و دور از دسترسی نیست که متولی خاصی مسئولیت کبریت ها را به عهده بگیرد. آیا کسی به کلکسیون کبریت اهمیت می دهد؟


گفت و گو: ساناز مهدی پور

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار