نگاهی به کارنامه هنری بازیگر فیلم کودکان/
عبدی هیچ گاه تن به گفت وگوی مطبوعاتی نداد/بازیگری که مدرسهاش دیر شد
خبرگزاری پانا: اکبر عبدی آقا باقر پس از دریافت مدرک دیپلم از سال ۱۳۵۸ با نمایش های آماتوری فعالیت هنری اش را آغاز کرد و سپس در سال ۱۳۶۲ به تلویزیون رفت و در مجموعه محله بروبیا (داریوش مودبیان، ۱۳۶۳) و بازم مدرسه ام دیر شد (۱۳۶۵) خود را به عنوان بازیگری مستعد و خلاق شناساند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا،اکبر عبدی مانند بسیاری از بازیگران سینمای ایران تحصیلات آکادمیک در رشته بازیگری ندارد و با اتکا بر استعداد و قدرت خلاقیت خود چند صباحی در میدان سینمای ایران عرضه اندام کرد؛ و مانند بسیاری از هم قطارانش در نیافت که بدون مطالعه و آموزش و تسلط ببر تکنیک و اصول بازیگری نخواهد توانست برای مدتی طولانی در اوج بازیگری بایستد. او در نیمه دوم دهه ۱۳۷۰ آن قدر خود را در فیلم های سینمایی اش تکرار کرد که اعتبار زیادی برای خود نزد دوست دارانش باقی نگذاشت. برای همین وقتی مجدداً به تلویزیون بازگشت، حتی نتوانست قدر و منزلت گذشته خود را دوباره به دست آورد.
عبدی در مجموعه های تلویزیونی، با وجود سن کم، جنان قابلیت هایی از خود نشان داد و چنان نقش های متفاوتی ظاهر شد که خیلی ها را به حیرت واداشت. او توأمان هم در نقش نوجوان های ده پانزده ساله بازی کرد و هم مردان جا افتاده و سال خورده و افرادی به سن و سال واقعی خودش.
*فعالیت سینمایی
شروع فعالیت عبدی در سینما چندان امیدوار کننده نبود. او با جنجال بزرگ (۱۳۶۳) خود را به عنوان بازیگر نقش های کمیک شناساند. جنجال بزرگ شش سال پس از تولید به نمایش عمومی درآمد و عبدی در آن فاصله در فیلم های مردی که موش شد (احمد بخشی، ۱۳۶۴)، اجاره نشین ها (داریوش مهرجویی، ۱۳۶۵)، گراند سینما (حسن هدایت، ۱۳۶۷)، و ای ایران (ناصر تقوایی، ۱۳۶۸) بازی کرد، که نقش او در همه فیلم ها کمدی بود.
عبدی در اجاره نشین ها، ای ایران، مادر (علی حاتمی، ۱۳۶۸)، دلشدگان (علی حاتمی، ۱۳۷۰)، ناصر الدین شاه آکتور سینما (محسن مخملباف، ۱۳۷۰) و هنرپیشه (محسن مخملباف، ۱۳۷۱) قابلیت های خود در ایفای نقش های متنوع کمدی اثبات کرد. تنوع نقش های او در این فیلم ها نشان از بازیگری دارد که اگر به درستی هدایت شود نام ماندگاری از خود در تاریخ بازیگری سینمای ایران باقی می گذارد؛ بازیگری که آنقدر استعداد و توانایی دارد که، به رغم فیزیک و توالی نقش های ثابت، کم تر به تکرار خود بپردازد. همین قابلیت موجب شد که عبدی در سفر جادویی (ابوالحسن داودی، ۱۳۶۹) هم نقش کودکی خود را ایفا کند و هم نقش میان سالی اش را، یا در آدم برفی (داود میرباقری، ۱۳۷۳) در دو نقش مردانه و زنانه توانایی هایش را نشان بدهد.
به رغم این ها، اکبر عبدی نخواست یا فرصتی به دست نیاورد تا به مرور و ارزیابی انتقادی کارنامه بازیگری خود بپردازد. خود او هیچ گاه تن به گفت و گوی مطبوعاتی نداد تا احیاناً انتقادهای دوست دارانش را بشنود یا شکوه و شکایت های خود را از اوضاع جاری سینما واگوید. بازی در فیلم های سیرک بزرگ (اکبر خواجویی، ۱۳۷۰)، آرزوی بزرگ (خسرو شجاعی، ۱۳۷۳)، مرد آفتابی (همایون اسعدیان، ۱۳۷۴)، آقای شانس (رحمان رضایی، ۱۳۷۵)، سفر به خیر (داریوش مودبیان، ۱۳۷۵)، بدل کاران (مهدی صباغ زاده، ۱۳۷۶)، عشق گمشده (سعید اسدی، ۱۳۷۶) و تارزن و تارزان (علی عبدالعلی زاده، ۱۳۸۰) شماری از فیلم هایی هستند که اعتبار اکبر عبدی را مخدوش کردند. با وجود این عبدی توانست در پاره ای از صحنه های همین فیلم ها، کماکان، استعداد و خلاقیت های خود را بروز دهد.
ارسال دیدگاه