به بهانه توزیع «چند متر مکعب عشق» در شبکه نمایش خانگی
یک کانتینر عشق
خبرگزاری پانا: همانطور که از نام فیلم سینمایی «چند متر مکعب عشق» بر می آید، اشاره ای غیر متداول و خلاقانه دارد به متر کردن و اندازه گرفتن عشق دو انسان
حجم و میزان اندازه گیری عشق شاید اصلی ترین و مهم ترین مفهوم فیلم «چند متر مکعب عشق» است. همانطور که از نامش پیداست اشاره ای غیر متداول و خلاقانه دارد به متر کردن و اندازه گرفتن عشق دو انسان به هم اما فضای ترسیم شده برای نمایش این عشق خرابه ای است پر از فلز و آهن و کانتینر و شاید یکی از خلاقانه ترین ایده های چند ساله در سینمای ایران با همین فضا شکل می گیرد و کانتینری که فقط چند روزنه نور دارد تبدیل به محل قرار دو دلداده و عاشق می شود.
عشق یک ایرانی و افغانی که در این سالها خیلی سعی شده به نمایش درآید اما همیشه در دام کلیشه و تکرار و نگاه جشنواره ای گرفتار شده است اما این اثر نگاهی انسانی و خلاق به رابطه انسانی دو جوان که صرفاً همزبان هستند و نه هموطن دارد. این رابطه در میان فضای کارگری و پر از فلز و ترس از ماموران پلیس و فرار و دلهره تبدیل می شود به تنها دلیل و دلخوشی دو جوان برای زندگی اما بر اساس قاعده درام همیشه مانعی هست و باید قهرمان قصه تلاش کند تا بتواند این موانع را از سر راه بردارد، این تلاش در فیلم نامه به شکلی درست و حرفه ای روایت شده و استفاده از عناصر دراماتیک به درستی اتفاق افتاده است.
نقطه گذاری ها بسیار حرفه ای و هوشمندانه است و هیچ پلان و موضوعی بی دلیل وارد داستان نمی شود.
برخلاف بسیاری از آثار مشابه، فیلم اصولاً یک نمایش رادیویی نیست و به شدت تصویری و بصری داستان را روایت کرده و فیلم نامه ای کم دیالوگ (خصوصاً نیمه اول فیلم)، قصه را پیش می برد.
شناخت مهاجرین افغانی و مناسبات میان آنها کمک فراوانی به روند باورپذیری قصه می کند و استفاده از یک بازیگر جوان افغانی در نقش مرونا کاملاً قصه را بومی می کند.
عدم استفاده از ستاره های سینما در این فیلم اگر تعمدی باشد کمک فراوانی به فیلم دارد. بازی ها در نوع خود عالی است و ساعد سهیلی و نادر فلاح بازی های درخشانی را ارائه می کنند. نوع بازی ها و انتخاب بازیگران به انتقال فضای ذهنی فیلم ساز کمک فراوانی دارد و در برخی سکانس¬ها تفاوت بین بازیگران ایرانی و افغانی در اجرا و بیان دیالوگ ها به زبان افغانی از بین می رود.
البته نورپردازی و نوع فیلم برداری و ایجاد حس سرد و بدون روح در تضاد با شرایط انسانی پیرامون باعث لمس و درک عمیق تر عشق میان صابر و مرونا می شود.
به عبارتی عوامل بصری، سکوت عمیق پدر مرونا (عبدالسلام)، همگی در مقابل یک رابطه انسانی قرار گرفته تا قدرت آن نمایان شود.
سکانس های درخشان فیلم کم نیست اما شاید درخشان ترین سکانس به غیر از چند دقیقه پایانی سکانس جشن شبانه کارگران افغانی است و نگاههای نگران صابر به مرونا و ...
اما بی شک اساسی ترین و مهم ترین نکته این فیلم پایان بندی آن است.
بارها شنیده ایم که یکی از فضاهای سینمای ما پایان ضعیف و غیرقابل باور و یا سرهم بندی برخی آثار است اما اینجا پایان بندی به شکلی زیبا، تکان دهنده و سینمایی اتفاق می¬افتد؛ پایان بندی متناسب با جغرافیای فیلم و همچنین نقطه¬گذاری¬های موجود در قصه.
مخاطب شوکه شده مسلماً با مرور دیالوگ¬های صابر و مرونا پی می برد چرا یک کانتینر در طول قصه¬ای عاشقانه تبدیل به یکی از شخصیت های فیلم می شود و چرا جغرافیای فیلم اینجاست. استفاده به جا و درست از فضای پیرامونی و عناصر بصری و اجسام موجود در صحنه به این پایان بندی درخشان و غم انگیز تبدیل می شود و نام فیلم معنا می¬یابد.
فیلم «چند متر مکعب عشق» فیلم شریفی است که از نگاه توریستی و جشنواره ای به مهاجرین افغان پرهیز میکند. عبدالسلام نظامی افغانی است که برای کشورش غمگین است و تحمل تحقیر و توهین ندارد و یگانه دلخوشی و داراییش آبروست آبروی انسانهایی که زخم جنگ هنوز بر پیکره آنها نمایان است.
چند متر مکعب عشق در میان این همه زخم و رنج و دوری در میان آهن و فقر عشق را نشان می دهد. عشقی شریف، انسانی و بی ادعا.
یادداشت از: بهرنگ ملک محمدی
ارسال دیدگاه