نویسنده ای بین المللی که موفقیت خود را مدیون معلمش می داند
خبرگزاری پانا: مهدی خدامیان آرانی ، نویسنده ای بین المللی که موفقیت خود را مدیون معلمش می داند.
به گزارش خبرگزاری پانا ،مهدی خدامیان آرانی نویسنده بین المللی آران و بیدگل تمام فعالیت و موفقیت خود در عرصه نویسندگی و کسب افتخارات جهانی در این عرصه را مدیون معلمش می داند.
معلمی که بزرگترین خدمت را به او کرد، معلمی که با تشویق و ایجاد انگیزه مضاعف در وجود او موجب شد تا هم اکنون وی به عنوان چهره ای شناخته شده در عرصه نویسندگی کتب دینی در جهان اسلام معروف باشد.
مهدی خدامیان در سال ۱۳۵۳ در آران و بیدگل متولد شد، درس خواند و به حوزه و دانشگاه رفت و سپس راه نوشتن را برگزید.
وی در این باره افزود: موفقیّت این ناچیز در کسب مقام اوّل مسابقه کتاب رضوى بیروت در سال ۱۳۸۸ مایه خوشحالى اهلعلم شد و اوّلین بار بود که یک ایرانى توانسته بود در این مسابقات، مقام اوّل را کسب کند.
خدامیان گفت : کتاب من رتبه برتر در جایزه شهاب و کتاب فصل را به دست یافت و در سال ۱۳۹۰ به عنوان اثر برگزیده سیزدهمین همایش کتاب سال حوزه انتخاب شد.اکنون کتاب هشتاد و پنجم خویش را مىنویسم.
حجت الاسلام و المسلمین مهدی خدامیان آرانی گفت : البته همه این موفقیت ها را مدیون یک نفر می داند، او از معلمی سخن می گوید که همواره با احترام از او یاد می کند و خود را در مقابل عظمت آن مربی و معلم کوچک می داند و آن معلم آقای صدیقیان بیدگلی است .
از نظر این نویسنده فعال آقای صدیقیان معلم عشق بوده است معلمی که عشق نویسندگی را در او بوجود آورده است.
حجت الاسلام خدامیان داستان آغاز نویسندگی اش را اینگونه بیان می کند: کلاس سوم راهنمایى بودم، آن زمان در مدرسه شهید خدمتى درس مىخواندم، فصل بهار بود، ما به مدرسه شهید مطهرى در قسمت غربى شهر، منتقل شده بودیم، زیرا به علّت احتمال حمله هوایى نیروهاى بعثى، همه مدارس مرکز شهر را به حاشیه شهر منتقل کرده بودند. چه روزگارى بود... خاطراتش هرگز از یاد نمىرود.
ساعتى قبل، درس انشاء داشتیم، آقاى صدیقیان، موضوعى را مطرح کرد و من هم مثل بقیه دانشآموزان، سر کلاس، انشاى خود را نوشتم. زنگ تفریح شد، همه به حیات رفتیم. زنگ بعدى، ریاضى داشتیم، همه منتظر بودیم تا آقاى فرزانگان به کلاس بیاید. ناگهان دیدیم که آقاى صدیقیان به کلاس آمد. همه بچهها گفتند: آقا! الان درس ریاضى داریم.!
او لبخند زد، دفتر انشاى من در دست او بود، او شروع به سخن کرد و از انشاى من تعریف کرد، هرگز چهره او یادم نمىرود، آن روز معلّم من، سراسر شوق بود، شوق شکفتن .من مات و مبهوت به او خیره شده بودم، واقعاً باور نمىکردم که او درباره من سخن مىگوید.
او شوق و شعف خود را در وجودم ریخت، دانهاى که بعدها رشد کرد و جوانه زد و خودش را پیدا کرد و امروز کتاب هشتاد و پنجم خود را مىنویسد
آن معلّّم، ضمیر ناخودآگاه مرا از کوثر عشق نوشتن سیراب کرد. من وامدار او هستم.وقتى دوستانم به خانهام مىآیند مىگوید: خسته نمىشوى؟ چه رازى در کار توست؟ من به آنان پاسخ مىدهم: «راز آن یک چیز است: من معلّّمى همچون آقاى صدیقیان داشتم و شما نداشتید»
آرى، کسى که معلّّمى همچون آقاى صدیقیان داشته باشد، هرگز خسته نمىشود...
این کار است که یک معلّم مىتواند انجام بدهد. معلّم آینده را مىسازد. من در مقابل آقاى صدیقیان، همیشه احساس کوچکى مىکنم، خود را وامدار او مىدانم.
ارسال دیدگاه