به پاس خدمات و ایثارگری های کاظم جعفری؛

معلم امید، معلم زندگی

خبرگزاری پانا: آدم هایی هستند که دلبری نمی کنند...حرف های عاشقانه نمی زنند...چیز خاصی نمی گویند که ذوق کنی...اما کارهایی می کنند که ناخواسته دلت برایشان پر می زند و عاشق ایثار و وصف حالشان می شوی.

کد مطلب: ۳۴۱۸۷۳
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش پانا، آدم هایی هستند که دلبری نمی کنند...حرف های عاشقانه نمی زنند...چیز خاصی نمی گویند که ذوق کنی...اما کارهایی می کنند که ناخواسته دلت برایشان پر می زند و عاشق ایثار و وصف حالشان می شوی .... این آدم ها فقط عمل می کنند...عمل می کنند با چاشنی قشنگ "مهر"لبخند می زنند چون لبخند جزیی از وجودشان است...لبخندشان مصنوعینیست....اجباری نیست.

در لبخندشان خدا را می بینی، اینها ساده اند...حرف زدنشان...راه رفتنشان...نگاهشان...ادعا ندارند...بی آلایشند...پاک و مهربانند....چقدر مهربان اند این آدم های بی نشان اما "خاص".

بعضی ها بی اعتنا از كنار آدم‌ها می‌گذرند، اما بعضی‌های دیگر می‌ایستند، نگاه می‌كنند، به فكر فرو می‌روند و كاری می‌كنند. آنهایی كه بی‌اعتنا می‌گذرند، خیلی زود از یادها می‌روند، اما آنهایی كه می‌مانند آن‌قدر جاودانه می‌شوند كه یادشان در تار و پود زمان نقش می‌بندد.کاظم جعفری از این‌جور آدم‌هاست كه اگر دنیا زیر و رو هم بشود باز عده‌ای به یادش هستند.

او معلمی از اهل آذربایجان از دیار امینی ها و باکری هایی است كه نتوانست چشم‌هایش را به روی درد شاگردانش ببندد؛ اگر چه جنس این محبت ها متفاوت است ولی سبب گسترش مهر ورزی در بین دانش آموزان و آموزش آیین خوب بودن می شود.

او پسری را كه چهره معصومش با بیماری مهلک آوری دست و پنجه نرم می کرد به قانون خنده اجبار ساخت و آموخت که راز خوشبخت بودن چیزی به غیر از حضور خداوند در تک تک لحظات زندگی نیست.

اکنون این پسر چهره طبیعی تر پیدا كرده و به زندگی امیدوار شده است ، تا حدی هم از لاك تنهایی بیرون آمده‌ است.

سهیل کره لی هم اکنون دانش آموز کلاس ششم ابتدایی است که فداکاریهای معلمش سبب امیدواری وی به زندگی شده و هم اکنون نیز تحت درمان مراکز درمانی امید تهران، تبریز و ارومیه است.

کاظم جعفری برای دانش آموزان روستای قره زمین یك اسطوره است، یك فرشته نجات، یك انسان مهربان كه در این زمانه دُرّ نایاب است.

او برای ما هم مردی به یاد ماندنی است؛ كسی كه یادمان می‌اندازد معلمی كه نسبت به شاگردانش مهربان و دلسوز نیست، بهتر است تا خدشه‌ای به واژه معلم وارد نكرده، راه آمده را برگردد.

داشتن مدرسه؛ آرزویی که برآورده شد

وقتی نامی از یک فرد نیکوکار می شنویم بی شک اخلاق نیکش نیز با او همراه می شود و مهربانی اش، سختی ها را از یاد می برد و چه نیکوست که آدمی دانش آموخته چنین مکتبی باشد.

این جمله بدین خاطر است که به یاد بیاوریم تلاش های بی ادعای مرد داستان این گزارش را که برای مردمان روستای خورابلو، قوردالورن و یول گلدی شهرستان شوط از توابع آذربایجان غربی آشناست.

مردی از جنس خودشان که پای خیرین مدرسه ساز را به این روستا کشاند و خود نیز به همراه فرزندش در ساخت مدارس مورد نیاز دانش آموزان این منطقه پا در رکاب شد و آجرها روی هم نشست و شد مدرسه، جایی برای علم آموزی، محیطی برای با خدا شدن و مأمنی برای دوستی دو یار پرتلاش و با انگیزه یکی معلم و آن دیگری دانش آموز و خلق این صحنه ها چه خاطره انگیز است و شیرین.

بی تردید "جعفری" می داند که چنین، در این سیر کوشا هست.

تجلیل از معلمی و فداکاری و ایثارگری

بی شک دلیل تکریم از این معلم فرهیخته تلاش گر در محضر وزیر آموزش و پرورش، آنهم درست به وقت میلاد پیامبر ختمی مرتبت محمد امین (ص) نیز بواسطه همین امین بودن و شغلی است که هرکسی را لیاقت پوشیدن این خرقه نیست و اگر تکریمی است و تقدیری، این تجلیل، بزرگداشت جلوه های معلمی هست که چنین، در وجود مردان بی ادعا نمود پیدا کرده است و مجاهدت ها و ایثارگری های ایشان در دور افتاده ترین جاهای این مرز پر گهر جلوه می کند.

و اگر امروز این معلم که از او نام می بریم جزء یازده معلمی است که در قلب پایتخت به پای سن رفت و تجلیل شد روزی نه چندان دوربا همین پاها با دانش آموز بیمارش همراه شد و به عیادتش رفت و با این دل مهربانش هزینه حج خود را بواسطه معلم نمونه بودنش تقدیم سلامتی این پسر کرد تا درهای رحمت خدای رحمانش را به روی خود باز کند و چه بسیارند چنین معلمانی که در جای جای این کشور پهناور بی ادعا معلمی می کنند و ما از خدمات آن ها بی خبریم به یقین در سراپرده هستی، معرفی این معلم خدوم و ایثارگر، نمونه ای کوچک از ایثار همه معلمانی است که جان مایه وجودشان را تقدیم غنچه های معصوم می کنند تنها به این امید که سهمی در خلق آینده ای بهتر و سالم تر توسط آینده سازان جامعه داشته باشند و رسالت بزرگ خویش را به عنوان معلم انسان ساز ایفا کنند.

امید که همه ما بتوانیم همچون این معلم، معلم باشیم و معلمی کنیم و این نوا را زمزمه کنیم که نفس هایت بوی باران داشت در آن هنگام که با تمام وجودت با ایثار و فداکاری خود، مهربانی را، عشق را، زندگی را وقف بی کسی کودکان، نونهالان و عزیزان جامعه ای می کنند که طلوع یک پنجره را انتظار می کشند.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار