دو راهی معلمی یا خبرنگاری

شاد باش و با گچ نور بنویس!

خبرگزاری پانا:می نویسم ˝ انتهای پیام˝ و از خبرگزاری خارج می شوم. روی تخته می نویسم : ˝ اینجا، آنجا نیست. با گچ نور بنویس˝ و به گچ روی دستم نگاه می کنم و می خندم...

کد مطلب: ۳۴۱۲۹۴
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش پانا، من یک معلم هستم. معلم یک مدرسه روستایی در حاشیه جنوب تهران. به کلاس وارد می شوم. اولین کاری که می کنم طبیعتا سلام است. سعی دارم بخندم و در این کار بی اندازه موفق می شوم چرا که آن ها هم با دیدن چهره من به خنده می افتند! چرخی در کلاس می زنم و بعد همه چیز آرام آرام شروع می شود...

من یک خبرنگار بودم! خبرنگاری که با ذوق و شوق وارد این حرفه شدم و با شوقی افزون تر، از عالم خبر و کار رسانه ای خداحافظی کردم و به گوشه یک کلاس کوچک روستایی ته تهران و به قول معروف زیر پونز نقشه پناه آوردم. وقتی می گویم "پناه" حس دلنشینی زیر پوستم می جنبد و قلقلکم می دهد. من زیر نور کم و گرمای خفه کننده کلاس ۹ متری ام آن حس امنیتی را تجربه کردم که در آن تحریریه درندشت و پر از چراغ و همراه با باد خنک کولرهای غول پیکر به آن نرسیدم...

تعدادشان از مجموع انگشتان دو دست، دو نفر بیشتر است و تقریبا همه شان مزه تنگدستی را خیلی خوب زیر دندان دارند. از آرزوهایشان که می گویند دلم می خواهد از کلاس بزنم بیرون و وسط همان حیاط که وقتی باران می آید، پر از گودال آب می شود و بعضی دیوارهایش هم ترک خورده اند، بنشینم زار زار گریه کنم و بعد هم مداوم راه بروم و زیر لب به این همه بی عدالتی ناسزا بگویم اما ناگزیرم سرجایم میخکوب شوم و با قیافه ای مهربان آن ها را به امید دعوت کنم و می گویم که اگر خوب درس بخوانی به آرزویت می رسی پسرم! اما کاش یک نفر از همان میان کلاس جسورانه و بی اجازه بلند می شد و می گفت آخر معلم عزیز آرزوی خوردن پیتزا چه ربطی به درس خواندن ما دارد؟! راست می گفت دیگر. اینجاست که برای خودم متاسف می شوم .کاش اصلا بحث آرزو در کلاس مطرح نمی شد آن روز...

داشتم از حس مسئولیت با بچه ها حرف می زدم و تلاش داشتم از حالا به آن ها بیاموزم که مسئولیت پذیری چیز غریبی نیست که نتوان آن را در عمل به اجرا درآورد و مهم این است که در وجود آدم نهادینه شده باشد و کمی به مردم و بیت المال هم اندیشید تا حس مسئولیت پذیری آدم در وجودش کامل شود. کنار پنجره می روم هوا خیلی آلوده است...

مجلس دارد به فلان وزیر کارت زرد می دهد. من کارت زرد و قرمز را از داخل کمد برمی دارم. راننده تاکسی موج رادیو را عوض می کند و با بدخلقی می گوید:" یه پونصدی دیگه هم بدی درست می شه" و این جاست که جریان های داستان ساز وارد فضای اتاقک تاکسی می شود. من پا به پای آن ها می دوم و نباید صحنه ای را از دست بدهم. خبرنگار در صحن علنی مجلس دارد حاشیه می نویسد. من اعلام گل می کنم. چراغ های تحریریه خاموش می شود. من دستم را به نشانه پایان بازی بالا می برم...

می نویسم " انتهای پیام" و از خبرگزاری خارج می شوم. روی تخته می نویسم : " اینجا، آنجا نیست. با گچ نور بنویس ! " و به گچ روی دستم نگاه می کنم و می خندم...

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار