منوچهریان در گفتگو با پانا:
جلوه گری شیخ بهائی زبانزد تمام جهان
خبرگزاری پانا:از میان چهره های ماندگارادبی ،هنری و مهندسی ، شخصیت شیخ بهایی یکی از بهترین الگو ها برای معرفی به جامعه فرهنگی امروز ایران به شمار می رود.
شیخ بهایی آنچنان دارای شخصیتی در خور توجه است که گفتن از شاهکار ها و تبحر اش در علوم نجوم و شعر و منطق او را به مععاری چیره دست هم معروف کرده ،این چهره ادبی که در طراحی و مباحث علمی بسیاری از آثار تاریخی اصفهان نقش داشته در کنار یک تیم طراحی متشکل از معماران و هنرمندان و مهندسینی چون استاد علی اکبر بنای اصفهانی، استاد باقر بنا، محمد ابن استاد حسین بنای اصفهانی و استاد نائینی توانست آثار بینظیری را خلق کند.برای آشنایی بیشتر با این شخصیت والای ادبی و فرهنگی گفتگویی با علیرضا منوچهریان دکترای زبان و ادبیات عرب داشتیم که مقام آن شخص والا را بدین شرح تصریح کرد.
عضو هئیت علمی دانشگاه علامه در باره شخصت و تولد شیخ بهایی گفت:سخن درباره کسی که از نوادر و اعجوبه تاریخ بشر بوده ،کاری بسیار دشوار است دانشمند عالی مقامی که به اصطلاح علوم امروز ،علم ریاضیات و مهندسی را با علوم انسانی جمع کرده بود و تقریبا در همه علوم و فنون زمانه خود استاد بود.این شخصیت عجیب عالم علم و معرفت ،بهاء الدین محمد معروف به "شیخ بهایی "است.او در سال ۹۵۳ در بعلبک از قرای جبل عامل دیده به جهان گشود.
این استاد دانشگاه با اشاره به کسب توفیق های متعدد شیخ در ادوار گوناگون و داشتن اثار و تایفات گوناگون در زمینه های علوم مختلف بیان کرد: هنگامیکه هنوز خردسال بود پدرش عزالدین حسین او را از لبنان به قزوین پایتخت آن روزگار ایران آورد.عز الدین حسین خود از شاگردان و یاران شهید ثانی معروف بود .شیخ بهایی نخست نزد پدر علم آموخت.و چنان توفیق عظیمی در کسب علم و معرفت نصیب اش شد که "شیخ الاسلام "زمان خود گشت.در عظمت مقام علمی او همین بس که ملاء صدرای معروف و اغلب دانشمندان بزرگ آن زمان شاگرد او بودند.شیخ بهایی به دلیل وسعت گستره علومش دارای تالیفات و آثار متعدد و متنوع است از خلاصه حساب و هندسه گرفته تا کتاب"کشکول"و از کتب فقه و حدیث و تفسیر تا دیوان اشعاری دلپذیر از جمله بیت زیر :اهل جوانی گذشت در غم بود و نبود/نوبت پیری رسید صد غم دیگر فزود.
وی در ادامه افزود:شیخ بهایی از ملزمان و مقربان شاه عباس صفوی و نزد او مقام رفیع و بی بدیل داشت.عظمت علمی و نفوذ معنوی و روحانی این مرد بزرگ تاریخ چنان بوده است که گفته اند صید شهرت او را احدی از مشاهیر جهان اسلام پیدا نکرده است.
پژوهشگر و مترجم دیوان متنبی در خصوص متاثر شدن تمام عالمان از شعر و شاعری شیخ گرفته تا مهندس و معماری اش اظهار کرد:به طوریکه نه تنها در ایران،محبوب عام و خاص بوده است بلکه در همه اقطار اسلا م ،طرف توجه و احترام قرار گرفته است و در این چهار قرنی که از ظهور او می گذرد هیچ عالم و دانشمندی چنین نفوذ علمی و معنوی در بین مردم ایران و جهان نداشته چنان که سیطره این نفوذ پر تاثیر تا به امروز هم کشیده شده و کمتر کسی از مسلمانان است که از لطایف حکمی و عجایب علمی و جایگاه والای اجتماعی شیخ بهایی چیزی نشنیده باشد،باری چند صد سال است که جهانیان به تماشای جلوه علم و هنر شیخ بهایی نشسته اند.از معماری هی معروف او در اصفهان و نجف آباد گرفته تنا لطایف کشکول و دیوان شعری پرشور.
همچنین از شاهکار های شیخ بهایی می توان به برخی از آثار بی نظیر اش اشاره کرد:
گرمابه شیخ بهایی
این گرمابه که یکی از شاهکارهای معماری ایران به شمار میرود، حمام شیخ بهایی یکی از شاهکارهای معماری ایران و جهان است که در سال ۱۰۶۵ با مهندسی شیخ بهایی ساخته شده است، سیستم گرمایی این حمام با استفاده از قوانین فیزیک و شیمی در عین سادگی ظاهری بسیار پیچیده و اسرار آمیز است.
طرح ریزی کاریز نجف آباد
همچنین طرح ریزی کاریز نجف آباد-اصفهان است که به نام قنات زرین کمر، (یکی از بزرگترین کاریزهای ایران) و معماری مسجد امام اصفهان و مهندسی حصار نجف و شاخص تعیین اوقات شرعی (ساعت آفتابی در مغرب مسجد امام) را به او نسبت میدهند.
مسجد امام
مهارت وی در ریاضی و معماری و مهندسی معروف بوده و از مهمترین خدمات شیخبهایی در رونق بخشیدن به شهر اصفهان تعیین سمت قبله مسجد شاه (امام) اصفهان است. این قبلهیابی که با استفاده از ابزارهای آن زمان صورت پذیرفته هفت درجه با جهت واقعی قبله اختلاف دارد که .مسجد امام اصفهان نیز خود دارای جذابیتهای خاصی است که در خور توجه است
تقسیم آب زایندهرود
شیخبهایی درزمان سلطنت شاه طهماسب صفوی، سندی برای مدیریت تقسیم آب زایندهرود تنظیم کرد که به "طومار شیخ بهایی" معروف است.
براساس این سند سال به۳۶۰ روز، و برنامه استفاده از آب به دو فصل مشخص تقسیم شده است. طبق طومار شیخ بهایی فصل سیلابی، که ۱۹۵ روز بود، از اول آذر هر سال آغاز و تا ۱۵خرداد سال بعد ادامه داشت و فصل جریان عادی، که ۱۶۵روز بود، از ۱۶ خرداد تا اول آذر همان سال بود.
سمیرا بختیار
ارسال دیدگاه