خاطرات یک روز با معلمان

آدم های غیر زمینی همین حوالی اند!

خبرگزاری پانا: اگر کمی بیشتر در حیاط مدرسه می ماندم،‌قطعا گریه ام می گرفت.حالا می فهمم که به سراغ همان هایی آمده ام که بهشان می گویند آدم های غیر زمینی!

کد مطلب: ۳۳۹۲۵۳
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، به سراغ معلمان روستا که می روی، انگار حس سادگی از همان نخستین نگاهشان می بارد و می فهمی که معلم روستا بودن عالمی دگر دارد. پای حرفشان که می نشینی ، می بینی دلشان واقعا دریا است. چه از غم محرومیت این بچه های روستایی و چه از غم نبود نگاه ویژه ای از برای خودشان. البته این ها فکر نگاه و حرف قشنگ نیستند، که اگر بودند اکنون اینجا نبودند.

مدرسه حس و حال همان زمان های تحصیل خودمان را دارد چون در آن اثری از هوشمند سازی و تخته وایت برد و رایانه و... نیست. همان تخته گچی های سبز رنگی که نمی دانم چرا همیشه به آن می گفتیم تخته سیاه ! زنگ تفریحشان هم حتی دیجیتالی نیست و صدای همان زنگ های مدرسه دهه ۶۰ را می دهد.

زنگ تفریح که می خورد، چند معلم اندک این مدرسه کوچک روستایی در حاشیه جنوب تهران، با لباس هایی خاکی، خسته اما خندان وارد دفتر که می شوند، از حضور یک خبرنگار در این کنج شهر، حیرت می کنند.

دلم نمی آید بلافاصله پای حرف من بنشینند و می گذارم از پس خستگی یک زنگ کلاسی، دربیایند. فقط چرخی می زنم تا بیشتر نگاهشان کرده باشم شاید که دیگر هرگز چنین معلمانی را نبینم که چه صادقانه و بی چشم داشت برای این کودکان روستایی و عمدتا فقیر، مادری و پدری می کنند.

فرصت خوبی است حیاط را نگاهی بیندازم. مهدی کلاس دوم به سمتم می آید. انگار می دانست باید پاسخی بدهد. وقتی از او پرسیدم که درباره معلمش حرف بزند، با زبانی کودکانه گفت: "من دوست دارم در آینده معلم شوم چون عاشق نوشتن روی تخته با گچ هستم" !

ماهان کلاس سومی جلو می پرد و می گوید: "معلم خوب که نباید درس بدهد! باید بازی کند! " بی اختیار خنده ام می گیرد از این همه فضاهای بکر و ساده ای که تنها آن را می توان در مدرسه جست و جو کرد.

محمدرضا از کلاس پنجم نمی خواست حرفی بزند و دائم طفره می رود. در نهایت سکوتش را شکست و گفت: " معلم خوب ما معلم کلاس چهارممان بود. او هیچ وقت عصبانی نمی شد. معلم هایی که می خواهند با عصبانیت راه به جایی ببرند،‌در اشتباهند."

برای بیشتر فکر کردن به حرف محمدرضا چند قدمی در حیاط زدم.

مرتضی کلاس چهارمی که خجالت از سر و رویش می ریخت و به سختی جوابم را داد: " معلم های ما اینجا همگی خوب هستند. هیچ معلمی به اندازه آن ها برای دانش آموزان هدیه نمی خرد."

علی کلاس اول چند نفری را هل داد و با هیجان خودش را به جلوی حلقه رو به رویم رساند." معلمم را دوست دارم خیلی." چرا علی؟ " زنگ های تفریح به من میوه می دهد. برایم خوراکی های خوشمزه می خرد و می گوید مادرت آورده است. دروغ می گوید مادرم پول ندارد. او خودش از خدا اجازه گرفته است دروغ بگوید و میوه به من بدهد."

اگر کمی بیشتر در حیاط می ماندم،‌قطعا گریه ام می گرفت...حالا می فهمم که به سراغ همان هایی آمده ام که بهشان می گویند آدم های غیر زمینی!

معلمان ابتدایی دلشان خیلی پر است. از کاغذبازی ها و بخشنامه ها و طرح های ناکارآمد می گویند تا ضعف های نظام ارزشیابی توصیفی و حقوق کم و نداشتن جایگاه والای اجتماعی و این جنجال های طرح رتبه بندی معلمان.

حرف امکانات تفریحی که می شود،‌ خودم هم سرم را پایین می اندازم. مشکلات بیمه های طلایی و تکمیلی معلمان،‌ نبود مراکز اقامتی شایسته و در حد نام معلم در شهرهای مختلف و دست آخر هم همان حکایت همیشگی حقوق پایین و مشکلات معیشتی،‌حق و حقیقتی است که نمی توان آن را نادیده گرفت.

صحبت بازنشستگی که می شود،‌ ناخودآگاه چشمم به معلمی تکیده می افتد. خستگی از چشمانش می بارد. ۲۵ سال است که دارد کلاس اول درس می دهد. خسته است و ناتوان اما قانون ها نمی گذارند او جای خود را به جوانی تازه نفس دهد. آرزو دارد دیگر بازنشسته شود. سختی این راه های طولانی هم بر بار خستگی روزانه شان می افزاید. چهار ساعت در راه بودن به زبان هم آسان نیست! کاش بومی سازی می شد. این را معلمی بیان کرد که با مشکلات زیادی هر روز ۸ صبح خود را به این نقطه حاشیه ای در جنوب تهران می رساند. بارها تقاضای انتقالی به منطقه ای نزدیک تر به محل زندگیش داده است اما همچون مسائل بسیار دیگری،‌ این بار نیز دست رد به سینه اش زده اند!

یک پرسش همهمه انداخت در دفتر مدرسه. " معلمی شما را انتخاب کرد یا شما معلمی را؟"یکی گفت: "من معلم شدم چون حس مفید بودن می کنم."دیگری با کمی دلخوری ادامه داد: "من از قضای روزگار به مدرسه کشیده شدم و با توجه به این شرایط اصلا دلم نمی خواهد ادامه دهم. اگر زمان به عقب بازمی گشت معلم نمی شدم."صدای نفر بعدی،‌فضا را ساکت کرد:" با عشق آمدم،‌معلمی جایگاه خوبی از گذشته های دور در تاریخ داشته است. کاش در کشور ما هم بیشتر به این مورد توجه شود تا با عشق بمانم."

دست آخر هم به سراغ آقای مدیر می روم. آقای مدیر همان ابتدا از بخش نامه ها و طرح های آموزشی انتقاد می کند و می گوید: " این طرح ها اصلا جنبه آموزشی ندارند و اگر نیازهای اولیه آموزشی رفع شوند حتما بخش نامه ها مکمل خوبی می شوند اما متاسفانه در عمل این اتفاق نمی افتد. از حس عجیب کار در مدرسه روستایی برای خدمت و نه برای حقوق و امتیاز می گوید. از معصومیت بچه های اینجا و احساس تلخ و گزنده فاصله طبقاتی جامعه و رنج کمبود امکانات که می گوید،‌سرش را به زیر می اندازد. دست آخر هم حرف هایش را این گونه به پایان می رساند:" نباید مشکلات و کاستی ها را بهانه ای برای کم کاری کنیم و وقتی می پذیریم که دانش آموزان امانتی در دست ما هستند،‌با تمام انرژی و توان در جهت موفقیت آن ها قدم برمی داریم."

زنگ خانه که می خورد،‌ با دیدی متفاوت از گذشته نسبت به معلمان از مدرسه خارج می شوم. دنیایشان دنیای عجیبی است. دلشان دریا است در این روزگار. دل دریایی ها سرتان سبز.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار