حافظ احمدی در گفت و گو با پانا مطرح کرد:

شناخته نشدن جایگاه عکاسی در سینما سبب بروز اشکالات بسیار شده است

خبرگزاری پانا: حافظ احمدی از پیشکسوتان عکاسی سینما گفت: عکاسی سینما مهجور مانده و شناخته نشدن جایگاه عکاسی در سینما باعث بروز اشکالاتی در طول این چندین دهه شده است.

کد مطلب: ۳۳۸۴۱۴
لینک کوتاه کپی شد

حافظ احمدی عکاس پیشکسوت سینما و دبیر نخستین جشن عکاسان سینمای ایران، در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا در خصوص وضعیت عکاسی سینما، گفت: سی و سه دوره از برپایی جشنواره فیلم فجر می گذرد و اتفاقی که تا به حال هنوز به صورت جدی برای عکاسی سینما رخ نداده است به رسمیت شناختن و درست شناختن عکاسی در سینما بوده است.

وی افزود: هنوز این به رسمیت شناختن نه در مسوولین و نه در دست اندرکاران سینما جا نیفتاده است. منظورم از دست اندرکاران سینما بیشتر تهیه کنندگان و سرمایه گذاران است که اصلی ترین رکن ماجرا هستند. شناخته نشدن جایگاه عکاسی در سینما باعث بروز اشکالاتی در طول این چندین دهه شده است. از بعد انقلاب که جشنواره فیلم فجر شکل گرفت، هر سال تمام دست اندرکاران سینما در آن شرکت می کردند و از یکی دو سال بعد برپایی آن، عکس هم به این جشنواره پیوست و مورد قضاوت قرار می گرفت، منتها از آنجایی که شناختی نسبت به آن وجود نداشت بعد یک مدت بدون هیچ دلیلی به راحتی بخش عکس را از جشنواره حذف کردند.

این عکاس پیشکسوت ادامه داد: پس از حذف عکاسی سینما از جشنواره فیلم فجر خیلی از دوستان دوندگی کردند تا دوباره این بخش اضافه شود، این اتفاق افتاد اما عکاسی سینما همچنان مهجور ماند و تنها در افتتاحیه و در زمان های وقت پر کردن قرار گرفت. نابرابر بودن جوایزی که به برگزیدگان این بخش تعلق می گرفت یکی دیگر از نشانه های بی اهمیت دانستن این بخش بود.

وی تصریح کرد: این مسائل همواره مورد اعتراض دوستان بود تا حتی الامکان یک مساواتی در میان بخش های مختلف سینما ازجمله عکس شکل بگیرد چون به هر حال جشنواره فجر یک جشن است و تمامی آدم ها از بزرگ تا کوچک نیاز به تشویق شدن دارند و یکی از این تشویق هایی که در مملکت ما اتفاق می افتد همین جشنواره فجر است و انگیزه ای برای اهالی سینما محسوب می شود.

احمدی بیان کرد: سال گذشته و در حواشی برپایی جشنواره دیگر از ریشه عکاسی سینما را قطع کردند و ما شاهد اتفاقات عجیب و غریبی بودیم که برایمان سوال برانگیز بود. ابتدا گفته شد می خواهند جشنواره را به واسطه سیمرغ کوچکتر کنند که ما از این بحث استقبال کردیم و گفتیم فکر خوبی است چراکه سیمرغ باید جایگاه خاصی داشته باشد و اینقدر با ارزش باشد که آدم ها طی یک یا دو دهه به آن دست پیدا کنند نه اینکه هر سال موفق به دریافت آن شوند، در نتیجه ما استقبال کردیم. پس از آن هم گفته شد صنف های دیگر می توانند مستقل جشن برگزار کنند ما هم پذیرفتیم و گفتیم این نیز فکر خوبی است و به نفع سینمای ایران است اما متاسفانه به جشنواره که نزدیک شدیم متوجه شدیم که آن ها تیشه شان را برداشته اند و تنها قربانی که از جشنواره حذف می شود بخش عکس است. اعتراض کردیم که چرا فقط عکس را حذف کردند آیا فقط بخش عکس اضافه و سربار بوده است اما جوابی شنیده نشد و متاسفانه بی احترامی بزرگی به بخش عکس و زحمت کشان این صنف شد و به نوعی بی اعتنایی به این رشته مهم سینمایی شکل گرفت.

وی اظهار کرد: عکاسی برای خود یک پایه و ریشه است که در تمام دنیا وجود دارد و کاربردهای بسیار دارد و راهبردی است. اما این اتفاق برای آن رخ داد و مورد اعتراض دوستان هم قرار گرفت و در آخر گفتند تندیس و سیمرغ به عکس هم تعلق می گیرد. امیدوارم این محبت در حق این رشته قرار بگیرد که دیگر اینگونه مورد بی مهری و قدرناشناسی قرار نگیرد و تخم ناامیدی را در سینمای ایران نپاشند. چون بالاتبع بعد از ما ممکن است دیوار کوتاه تر باشد و بلاهای بیشتری سر آن بیاید. منتظریم ببینیم سال دیگر چه اتفاقاتی قرار است برای عکس رخ دهد.

دبیر نخستین جشن عکاسان سینمای ایران ادامه داد: بیش از سی دوره گذشته است ولی هر سال می گوییم دریغ از پارسال؛اینهمه تجربه و میلیاردها هزینه و ده ها و صدها آدمی که کار کرده اند ولی هنوز ما به جایگاهی که باید نه تنها در عکس بلکه در کل سینما نرسیده ایم. هیچکس فکر اساسی ندارد و ما مانده ایم که هر سال چه اتفاقی می افتد ولی امید داریم وضعیت بهتر شود. چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟

وی با اشاره به اینکه امنیت شغلی عکاسان سینما در خطر است، تاکید کرد: امنیت شغلی مسئله دیگری است که متاسفانه دامن گیر عکاسی سینما شده است. صنوف دیگر هم مشکلات خود را دارند ولی مشکلات ما به دلیل اتفاقاتی که دوربین های دیجیتال با خود آورده اند کمی بیشتر شده است که امیدواریم برای مسوولان سینما و کسانی که دستی در ماجرا دارند این بحث جدی تر شود و برای کل سینما فکری بکنند تا هم احترام آن شغل حفظ شود و هم کسانی که زحمت کشیده اند عمرشان و زحمت شان نادیده گرفته نشده و به هدر نرود.

حافظ احمدی در پایان خاطر نشان کرد: حاشیه های ناامنی که برای کل رشته های سینما ایجاد شده است آن را احاطه کرده و این باعث نگرانی است. اینهمه فیلم سالیان سال دیده ایم ولی تعداد فیلم هایی که درواقع بتوانیم دو ساعت با لذت به تماشا بنشینیم و تحملش کنیم شاید به تعداد انگشتان دست هم نرسد. من فکر می کنم سیاست هایی که در سینما وجود داشته نتیجه اش شده همین وضعیتی که الان می بینیم. از لحاظ فنی، تکنیکی، قصه و ... چه در عکس و چه در باقی رشته ها می بینیم سینما ضعیف شده است و روزبه روز هم این اتفاق بدتر می شود. باید این اتفاقات درسی باشد برای دوستان و بزرگوارانی که در راس هستند و دلشان می سوزد که به این وضعیت دچار شده ایم و فکری بکنند که از این مهلکه نجات پیدا بکنیم.

گفتنی است؛ حافظ احمدی دارای مدرک کارشناسی عکاسی فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۶۲ آغاز کرد و از سال ۱۳۶۶ به صورت حرفه ای به عکاسی سینما پرداخت. عکاسی آثار ماندگاری در سینمای ایران چون؛ «بدوک» به کارگردانی مجید مجیدی در سال ۱۳۷۰، «خاکستر سبز» ابراهیم حاتمی کیا در سال ۱۳۷۲، «بوی پیراهن یوسف» ابراهیم حاتمی کیا در سال ۱۳۷۴، «سینما سینماست» ضیاءالدین دری در سال ۱۳۷۵، «ساحره» داوود میرباقری در سال ۱۳۷۶، «شیدا» کمال تبریزی در سال ۱۳۷۷ و ... را در کارنامه کاری خود ثبت کرده است. «اوو منفی»، «چشم شیشه ای»، «تعقیب سایه ها»، «تابستان ۵۸»، «راز خنجر»، «پاییز بلند»، «حمله به اچ ۳»، «ماه و خورشید» و «خلبان» دیگر آثاری است که این هنرمند عکاسی کرده است.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار