نگاهی به پرفروش ترین فیلم این روزهای سینما؛
وقتی آقای معلم پیروز میدان انتخابات می شود
خبرگزاری پانا: «ایران برگر» اگرچه اشل کوچکی از فضای انتخاباتی با حال و هوای خاص خود است، اما به دلیل درگیر نبودن مخاطبان سینما با این مقوله در این روزها، آن ها را کمتر به شبیه سازی موقعیت ها ترغیب می سازد.
اگرچه اکران نوروزی سال ۹۴ را دست کم تا به اینجا کار باید ناموفق دانست، اما به هر حال در میان موجودی های روی پرده نقره ای سینما فیلمی که توانسته است بالاترین میزان فروش در گیشه را به خود اختصاص دهد.
بنابراین وقتی فیلمی حتی در شرایط ناموفق اکران با استقبال گسترده ای از سوی مخاطبان مواجه می شود، می توان در محتوا یا شاکله و ساختارش به دنبال المان ها و مولفه هایی برای کشاندن تماشاگر به سینماها گشت. اساسا سینما به عنوان رسانه ای سرد همواره از مخاطبان جدی تری نسبت به دیگر رسانه هابرخوردار بوده است.
حضور در سینما به منزله نشان دادن روی خوش تماشاگر به آن چیزی است که روی پرده روایت می شود. نیازمند صرف هزینه و وقت برای دیدن تنها یا دسته جمعی یک فیلم است. برای سهیم شدن در تجربه مشترک آگاهی از موجودی و بضاعت فعلی سینما از جامعه ای که قرار است بازتاب آن باشد. اما هدف اصلی نگارنده این یادداشت نه ارائه آماری از میزان فروش و جایگاه فیلم های مختلف در جدول فروش اکران های نوروزی است و نه تدوین مقاله ای در باب رابطه مخاطبان با سینما. بلکه نگاهی به مهم ترین ویژگی های بهترین فیلم از نظر آمار فروش ما را بر آن می دارد تا به سکانس های قبل تر پل بزنیم. فضای یاس آلود حاکم بر فیلم های شرکت کرده در سی و سومین جشنواره بین الملی فیلم فجر همه نگاه ها را متوجه روزهای پایانی اکران سینمای رسانه ای ها کرد.
زمانی که قرار بود تازه ترین ساخته و البته متفاوت ترین اثر مسعود جعفری جوزانی روی پرده رود و همانطور که پیش بینی می شد این فیلم خنده های ممتد و مستمری را از تماشاگران سالن طلب کرد و لحظه های خوشی را فارغ از محتوای اثر برای آنان تدارک دید. اما نباید تنها به این ویژگی بسنده کرد.
ایران برگر گذشته از طنزهای موقعیت و کلامی مبتنی بر دیالوگ ها از محتوایی نشات می گیرد که آن را درفضای انتخاباتی بارها و بارها دیده ایم و انتظار داریم. جدال حق و باطل. حضور حداقل دو جناح برای رسیدن به یک هدف که همین آغاز کشمکش و گره های داستان می شود. این میان اما سویه معتدل تری هم جریان دارد.
فتح الله خان و امرالله خان قصه ایران برگر اهل دو منطقه بالا و پایین دست یک روستا برای برنده شدن در انتخابات شورای روستا به هر دستاویزی چنگ می زنند. آن ها مشاورانی را برای خود بر می گزینند و هر یک با تقلید از روی دست دیگری سعی دارد طرف برنده را از آن خود کند.
آقا معلمی هم در قصه هست که نه در این میان زیاده روی می کند و نه قصد جدال و تنش زایی دارد. او اگرچه به مصلحت اهالی روستا می اندیشد اما از وارد شدن به بحث ها و زد و خوردهای جناحی گریزان است. او همچنان که در سکوت خود به تدریس در مدرسه مشغول است، بیشتر توان خود را بر آموزش نسل های جدید اختصاص می دهد.
گاهگاهی پای در میدان رقابت می گذارد اما نه با هدف جلب آرا بلکه برای آگاه سازی دو طرف درگیر در رقابتی سرسختانه. او یک معلم است و همین ویژگی اش باعث می شود تا شانیت و جایگاه تربیتی و تعلیمی خود را بر هر هدف دیگری ترجیح دهد و در نهایت هم کسی که پیروز این رقابت است، خود اوست. نه صرفا به این دلیل که می تواند در میان بحث و جدل های سیاسی طرفین آرای مردم روستا را به خود جلب کند بلکه هدف اصلی اش را پیروز شدن در یک رقابت انتخاباتی قرار نداده است و او در این مسیر آنچه را ارجح می داند ترسیم مسیری روشن برای اهالی روستاست تا بتوانند به خواسته های خود نزدیک شوند و قصد دارد تا به آن ها بفهماند آنچه آن ها را به این هدف نزدیک می کند، هیاهوهای کوتاه مدت و مقطعی نیست.
از طرف دیگر به نظر می رسد انتخاب محمدرضا هدایتی با توجه به توانایی های بازیگری و همچنین ویژگی های ظاهری اش او را هرچه بیشتر در کسوت یک معلم باور پذیر می کند. همچنین تجربه نقش های متفاوت از سوی او باعث شده تا ما این نکته را تایید کنیم که نقش معلم در انتخاب جدیدش عاری از هر نوع کلیشه است. از طرف دیگر ایران برگر اگرچه اشل کوچکی از فضای انتخاباتی با حال و هوای خاص خود است، اما به دلیل درگیر نبودن مخاطبان سینما با این مقوله در این روزها آن ها فضای فیلم را کمتر به دیده قیاسی می نگرند و به دنبال شبیه سازی موقعیت ها هستند. همین زمان اکران مناسب باعث شده است تا طنز فیلم هم بیشتر احساس و پیام فیلم هم بهتر درک شود.
یادداشت از: رکسانا قهقرایی
ارسال دیدگاه