˝بندباز˝ به تالار هودی می آید

خبرگزاری پانا:گروه تئاتر پویا، به نویسندگی، طراحی وکارگردانی، آرش ابراهیمی نمایش ˝بندباز˝ را از ۱۷ تا ۳۱ فروردین ماه ۹۴در ساعت ۷ شب به تالاراستاد هودی شیراز می آورد.

کد مطلب: ۳۳۱۴۷۶
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، تالار هودی واقع در بوستان آزادی شیرازمیزبان تئاتر"بندباز" کاری از گروه تئاتر پویا به سرپرستی عباس چهل تنان و مدیر اجرایی هادی دشت پیما، می شود.

نمایش یادشده به نویسندگی، طراحی وکارگردانی، آرش ابراهیمی است که از ۱۷ تا ۳۱فروردین ماه ۹۴در ساعت ۷ شب و تالاراستاد هودی بر روی صحنه اجرا خواهدشد و بازیگرانی چون محمد رضا نظری، حسین چناری، محمد امین خسروی خواه، سید سحرمصباح، آرش ابراهیمی، محمد علی قناعت پیشه، مهران زارع، الهه اکبری، همایون پرندوار،فاطمه مصلی نژاد،مرتضی سلمان پو، ایلیا یارمحمودی، این تئاتر را همراهی می کنند.

آرش ابراهیمی نمایش بندبازرا نوعی"ماک اپیک" یا هجو حماسه می داند؛ حماسه ای که حول انسانی می چرخه که دارای ویژگی های حماسی است.

کارگردان "بندباز" می گوید: در این نمایش سعی بر این داشتیم که چالش های روان بشر رو با تابوهاش به نمایش در بیاریم. چالش هایی که سابقه ای دیرینه به دیرینگی یِ عمر بشر بر این کره ی خاکی دارند. برای نمونه می شه به گذار های تاریخی و متحول کننده ی تاریخ چون گذار یونانیان از جهانبینی اساطیری به جهانبینی عقلانی یا جریانِ انقلاب دکارتی و رنسانس بعد از اون اشاره کرد.

ابراهیمی معتقد است، همه ی اینها نشون میدن که در بشر در طول اقامتش روی این کره ی خاکی ذهنی درگیر و آشفته و در جدال با تابوها و بت های ذهنی ش داشته و همواره در روندِ نوسازی و نوعی باز زایی قرار داشته، که البته این روند براش بی هزینه نبوده و همواره اونو متحمل فشارها و چالش های روانی بی شماری کرده که شمه ای از اون رو در این نمایش می بینییم.

وی ابراز داشت: دراین نمایش تلاش کردیم عناصری رو که نقشی اساسی درکار بشرو روندِ نوسازی دارند به منصه بیاریم و نشون بدیم که همیشه کارکرد اونها برای بشر و واکنش بشر نسبت به اونا رنگی یکسان نداشته و بی امان زندگی یِ اون و مخاطراتش رو رنگ می بخشیده است.

او افزود: در هر دوره ای از زندگی یِ بشر کلان روایت هایی (Meta Narrative) وجود داشته که محور اقتدار واقع می شدند و سکانِ کشتی یِ صیرورتِ انسان رو به دست می گرفتند، ولی باز روان ناآرام بشر باردارِ تحولی نوین می شده و بر این کلان روایت های ی شوریده و این کلان روایت ها را که دافعِ هر گونه اندیشه و نوایِ ناهمسازی بوده به کناری می رانده و نظمی جدید بنا می گذاشته.

این کارگردان تئاتر با بیان اینکه، گویی این پوست اندازی و تابو شکنی در نهادِ روانِ بشراز پیش بنیان گذاشته شده بوده و به اشارتی بیدار شده و او را درگیر خود ساخته است، گفت: این روند همیشه از او هزینه ای گزاف می گرفته، هزینه ای که تا سر حدّاتِ نا آرامی و لعن شدگی ابدی یِ او هم پیش می رفته.

آرش ابراهیمی تصریح کرد: در نمایش بندباز با فردی رو به رو هستیم که بار سنگینی به دوش می کشه؛ از او خواسته میشه که رهایی بخش باشه ولی اون پیش از همه ی اینها یک انسانه؛ انسانی که شک می کنه و در از قضا در این میان چهره ی آشفته ی سرنوشت رو می بینه، سرنوشتی که بر خلاف انگاره ی عموم خود عرضه ی کننده ی امرِ ناقضِ خود یعنی انتخابه، انتخابی که جزمِ سرنوشت رو زیر سوال می بره.

وی ادامه داد: شخصیت "ژان" در این نمایش با سرنوشت در چهره های گوناگون رو به رو می شه و جالب آنکه اون رو تهی از هر هوشمندی برای به دست گرفتنِ هدایتِ زندگیش می بینه و خود دست به انتخاب می زنه. او تنها شک می کنه و همین شک کردن باعث رو به رو شدن او با عمقِ حقیقت بشری اش می شه، یعنی ضعف از اتقان در دانستن.

ابراهیمی به ساختارِ نمایش بندبازاشاره داشت و افزود: نمایشنامه ی یادشده، تلفیقی ست از پیرنگ های ساختاری. به این معنا که از ساختارِ اپیزودیک، قالبِ رویا (Dream Form)، پیرنگِ دَوری و ساختارِ کلاسیک از آن جهت که دارای پرسونای مرکزی ست بنا نهاده شده و در واقع بافتی در هم تنیده از این گونه های ساختاری یِ پیش گفته دارد.

وی تاکید کرد: نمایشنامه ی این اثر با به چالش کشیدنِ تابوهای ذهن بشردر قالبی هجو آمیز و فضایی کمیک تماشاگر خود را به عنوان عنصری فرهیخته و پذیرای روان ورزی بر سر میز تشریح روان دیرین خود برده و به واکاوی مشغولش میکنه تا همراه با این تشریح چون ژان با ژرفنا های کاویده نشده اش رو به رو بشه.

کارگردان "بندباز" با اعلام اینکه نمایش مذکورهم ایده است با نمایشی که سال گذشته من تحتِ عنوان "برژیت بارد و میشل پیکولی در تحقیر اثر لویی برت" در حوزه ی هنری و دانشگاه آزاد به صحنه بردم، گفت: در اونجا هم با کاوش های روان شناختی یِ روان به غایت پیچیده ی خودمان در قالب تیاتر پرداختیم. این اجرا در اصل نخستین اجرا از سلسه اجراهایِ "پِشوخه" بود. پشوخه نام شیوه ای است که من برای نخستین بار در تحقیقاتم بر اون تمرکز داشتم و به این اسم نامیدمش که البته تفصیل دراز دامنی می طلبه گفتن درباره اش.

آرش ابراهیمی در پایان یادآورشد: این شیوه می کوشد از دیگر سو به رابطه ی فی ما بینِ عواملِ اجرایی یِ یک اثر و مخاطبینش نگاهی داشته باشد، که شیوه ی مذکور بررسی یِ مکانیسم های روانی ای چون تحقیر و مانند آن را در مرکزِ توجهِ خود قرار داده و به عرصه ی متادرام نیز عنایتی ویژه دارد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار