شهرستان بروجن پذیرای میهمانان و مسافران نوروزی ۹۴

خبرگزاری پانا:بروجن دومین شهر از لحاظ جمعیتی در استان چهارمحال وبختیاری باجمعیتی بالغ بر۵۲ هزار و ۶۹۴نفروارتفاع بیش از دو هزار و ۲۰۰متر یكی از شهرهای بلند ایران در۶۰كیلومتری شهركرد مركز استان قرار دارد.

کد مطلب: ۳۲۸۹۳۲
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا،بروجن در محل تلاقی چند جاده ارتباطی که از استان های اصفهان، کهکیلویه و بویر احمد، خوزستان و فارس وارد چهارمحال و بختیاری می باشد،بر این اساس زیربنای شکل گیری بروجن از ابتدا جنبه صنعتی، تجاری و خدماتی داشته است و مردم آن با ایجاد کاروانسراها، کارگاه های تولیدی، تیمچه ها و تجارتخانه ها و مغازه ها، مسافرخانه ها و از طریق تجارت و خرید و فروش با کاروانیان، عشایر، کوچ نشینان و روستاهای اطراف و یا با انجام کارهای خدماتی و فرهنگی امرار معاش می کردند،پیدا شدن سنگ قبرهایی در بروجن که از تاریخ ۱۰۱۱ هجری قمری بر روی آن بروجن حک شده نشان می دهد که در شهر بروجن از حدود ۵۰۰ سال پیش سکونت و زندگی دائمی وجود داشته است.

بروجن دومین شهر استان چهارمحال و بختیاری است، این شهر در دشتی وسیع در شرقی ترین نقطه منطقه و در محل تلاقی راه های استان های کهکیلویه و بویر احمد، خوزستان، اصفهان و فارس قرار گرفته است. تاریخ مرکزیت آن به حدی که بتوان آن را شهر نامید به پس از نهضت مشروطیت می رسد،رشد فزایندة جمعیت آن از دهه های سوم و چهارم قرن حاضر آغاز شد. در گسترش شهر بروجن با توجه به موقعیت های جغرافیایی آن که در محل تلاقی چهار استان قرار گرفته است توسعة آن را از امتیاز ویژه ای برخوردار کرده و روند رشد آن را تسریع کرده است.» بروجن در بخش مرکزی شهرستان بروجن واقع است و جمعیت این شهر بر اساس آمار سال ۱۳۸۵ برابر با ۴۹ هزار و ۷۷نفر بوده است.

درباره وجه تسمیه بروجن، اورجن، ارجن، که هنوز هم در گویش های مردمی در چهارمحال و بختیاری آشنایان سراغ دارند و می شنوند به لحاظ تاریخی و جغرافیایی انسانی و آنچه بخصوص در باب این سرزمین و محال آن، تا به امروز مطالب زیادی به قلم نگارش در نیامده است،در باب وجه تسمیه بروجن، آنچنان که تا به امروز در لسان عمومی ساری و جاری است و بدون توجه به سند و مدرک معتبر بدان تمسک می شود همان است که در کتاب جغرافیایی استان ذکر آن رفته است.اوره جسته به معنی اوره های گریخته که بعدها این کلمه به اوره جست و اورجن و بروجن تغییر نام یافته است که در ادامه به توضیح این مورد خواهیم پرداخت. اما در مطالعه سفرنامه ناصر خسرو به محلی می رسیم به نام ارجان یا ارغان که موقعیت جغرافیایی آن شرح بختیاری و بهبهان امروزی بوده است،آنچه تاکنون در مورد وجه تسمیه اورجن گفته شده مأخذ تاریخی و جنبة علمی ندارد و بیشتر برپایة نقل قول و فرضیه بوده که خلاصة آن بهاین شرح است گه در زمان های گذشته قومی به نام اوره در منطقة لردگان یا کهکیلویه و بویر احمد ساکن بودند که پس از درگیری با اقوام محلی نجات خود را کوچیدن از آن محل دیدند و پس از کوچ که در پی درگیری با اقوام بومی صورت گرفته در محل بروجن فعلی ساکن شدند.تا سال ۱۳۱۰ که اورجن به شهر تبدیل و نام آن به بروجن تغییر داده شد این محل به نام های اورجن و اروجن نامیده می شده است، پس از تبدیل آن به شهر نام بروجن بر آن نهاده شد که گفته می شود برگرفته از کلمه بروجن است که دوبار در قرآن آمده است،به معنی قصرها و برجها و مکانی که دارای برج و بارو است. در وجه تسمیه اوروجن که اروجه و یا اورجی بوده و از ابتدا اصلاح می گردد اور به معنی سرزمین و شهر حداقل از ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد بر بسیاری از شهرها و روستا های بین النهرین و ایران باستان اتلاق می شده و ریشه در زبان سامی دارد.

در استان چهارمحال و بختیاری دو روستا وجود دارد که پیشوند نام آن ها اور است،به نظر می رسد که قرار گرفتن واژه جن به عنوان پسوند اور بی وجه و به مرور زمان بدین صورت تغییر یافته است و در صورت واقعیت فرض صحیح این است که این محل قبل از سکونت قرار گرفتن اورجن نامیده می شد که ساکنین اولیه نیز در تغییر نام محل سکونت دخالتی نکرده اند، نام اولیه این محل اورجه یا اورجی بوده ولی نه بدان معنی که در گویش اهالی کهکیلویه یا بویر احمد جه به معنی جهیدن و فرار کردن است بلکه جه در زبان فارسی باستان به معنی سرد است. بنابراین اورجه به معنی سرزمین سردسیر بوده که به مرور حرف ن جایگزین ه آخر کلمه شده است. از این رو می توان گفت زکاوت و دقت ساکنین اولیة بروجن امروزی موجب گردیده تمایز محل سکونت خود را از نظر برودت هوا با سایر نقاط همجوار به خوبی شناخته و نامی درخور سرزمین سرد بر آن بگذارند. تمایزی که امروزه علم هواشناسی نیز بر آن صحه گذاشته است.
از بروجن همواره به عنوان یکی از سردترین شهرهای کشور در گزارشات هواشناسی نام برده می‌شود که در عرض جغرافیایی (۵۱ درجه و ۱۸ دقیقه شرقی) و طول جغرافیایی (۳۲ درجه شمالی) قرار دارد. ارتفاع این شهرستان از سطح دریا ۲۱۹۷ متر است. از لحاظ اقلیمی دارای شرایط نیمه مرطوب با تابستان معتدل و زمستان بسیار سرد می‌باشد. تعداد روزهای یخبندان دراین مكان در حدود ۱۲۲ روز در سال می‌باشد. حداقل مطلق دمای این ایستگاه به ۲۷- درجه می‌رسد و حداکثر مطلق دمای مشاهده شده به ۳۶ درجه سانتیگراد بالغ گردیده‌است. بارش سالانه این ایستگاه بطور متوسط به ۲۴۳ میلیمتر بالغ می‌گردد و دارای دو فصل خشک و مرطوب است. فصل خشک آن از خرداد تا شهریور ادامه دارد و فصل مرطوب آن از مهر ماه آغاز و تا اردیبهشت ادامه دارد. در مجموع بارش فصل زمستان به ۴۴ درصد و پاییز به ۳۲ درصد و بهار به ۲۴ درصد می‌رسد و تابستان ۱ در صد بارش را داراست.بروجن یکی از مرتفع ترین شهرهای کشور است که این خصیصه بروجن را از جهت محیط زیست حیوانی و گیاهی بسیار غنی و پر جاذبه نموده‌است. این شهر در دشتی به وسعت حدود ۵۸۰ کیلومتر مربع در شرقی ترین نقطه استان قرار گرفته‌است. چشمه سیاه سرد و تالاب چغاخور و آداب و رسوم اصیل بختیاری‌ها از جاذبه‌های گردشگری این مناطق به شمار می‌آید.
دین مردم شهرستان بروجن اسلام است وهمه مردم بروجن شیعه اثنی عشری می باشند. مردم شهرستان بروجن بسیار متمدن، متدین و با ایمان هستند و بدین لحاظ در سطح کشور شهره می باشند،در زمان گذشته اقلیت های ارمنی و کلیمی نیز در این شهرستان به چشم می خوردند ولی به مرور زمان به مناطق دیگر مهاجرت کردند،اگرچه هنوز هم تعدادی خانواده های ارمنی و کلیمی در دهات بروجن وجود دارند ولی تعداد آن ها نسبت به قدیم کمتر شده است. همچنین تعدادی پیرو آیین بهاییت بودند که به دین اسلام گرویدند. و دیگرانی که اسلام را نپزیرفتند دست به مهاجرت زدند.
مردم شهرستان بروجن نوشته های خود را با خطی زیبا و به زبان فارسی می نویسند و لازم به ذکر است بگوییم که مردم این خطه و بخصوص افرادی که در مکتب درس خوانده اند خط زیبایی دارند.
خط قدیم مردم شهرستان بروجن خط سیاقی می باشد که بیشتر برای حساب و کتاب و به کار می رود و اکثر بازاریان شهرستان بروجن از این خط استفاده می کنند. خط سیاقی، نوعی خلاصه نویسی برای اعداد می باشد که امروزه کاربرد خود را از دست داده ولی قدیمی ها اغلب برای محاسبات مالی از آن استفاده می کنند و دارای قوانینی برای نمایش و محاسبات قِرانی، ریالی و ... می باشد.
زبان مردم شهرستان بروجن زبان شیرین فارسی می باشد که با تغییراتی شبیه لهجة مردم اصفهان می باشد اما در بخش های شهرستان بروجن به زبان ترکی در فرادنبه، سفید دشت و بلداجی و در گندمان هم زبان فارسی با لهجة خاص صحبت می شود.
آنچه مسلم است مردم این استان از نژاد قبایل پارسی می باشند که در سده های شش و هفت قمری در دامنة کوه های بختیاری در شرق شوشتر و در دو سوی رود کارون مستقر شده اند و با ایلامیان که مردم بومی آن سرزمین بوده اند درآمیخته اند و در نتیجه نژاد واحدی بوجود آورده اند، مردم این منطقه ایرانی الاصل هستند و از هرگونه اختلاط و آمیزش با نژادهای غیر ایرانی مصون مانده اند و در معرض تهاجم تمدن ها مختلف کشور گشایان و فاتحان بیگانه قرار نگرفته اند. زبان مردم چهارمحال و بختیاری از اصیل ترین زبان های فارسی است که ریشة آن فارسی پهلومی است و به خاطر موقعیت جغرافیایی خاص این سرزمین پای بیگانگان کمتر به این منطقه رسیده است. به همین سبب در طول چند سده به طرز معجزه آسایی از اختلاط و امتزاج با دیگر زبان ها محفوظ مانده است.
نژاد مردم شهر بروجن آریایی اصیل می باشد و مردم این شهرستان دارای قدهای بلند، صورت های گوشت آلود و چشم های درشت و پیشانی برجسته و موهای پر پشت و سیاه می باشند.

قالیهای پشم یلمه‌ای و قالی و قالیچه‌های بختیاری بروجن بسیار مشهور است. در گذشته نیز گیوه این شهرستان شهرت کشوری داشته‌است.
امامزاده حمزه علی یکی از اماکن زیارتی و بسیار مقدس در این شهرستان است شهر اردل در بالای کوهی مرتفع با چشم انداز فوق العاده زیبا و دیدنی واقع شده است. این زیارتگاه از مهم ترین بقاع متبرکه استان چهارمحال و بختیاری است و قدمت آن به دوره تیموریان باز می گردد که در زمان صفویه تجدید بنا شده و در دوره های بعد تا سال های اخیر نیز بارها مرمت و بازسازی شده است.
بقعه شامل ایوان، گنبد، حرم، ضریح، مسجد و زایرسرا است. ایوان بقعه که در دوره های بعدی (قاجاریه به آن ملحق شده به ابعاد ۳۰/۶×۶۰/۲ متر است و در دو قسمت آن دو صفه با قوس جناقی در آن تعبیه شده است. صفه سمت چپ دارای دری آهنی است و به اتاق اطلاعات زایران تبدیل شده است، پلان اصلی بقعه هشت ضلعی است و هر یک از اضلاع آن بیش از ۲ متر است که در اضلاع بزرگتر چهار طاق نما با قوس جناقی تشکیل شده و در میان هر طاق نما دری قرار دارد. اضلاع کوچکتر شبیه به طاقچه های سه ضلعی با قوس جناقی است. ورودیهای بقعه کوتاه و چوبی هستند. ورودی جهات شرق و شمال مختص مردان و ورودی غربی و جنوبی ویژه بانوان است. مصالح به کار رفته در این بنا، آجر، سنگ و ملاط گچ و یا گل می باشد. پوشش درونی دیوارها گچ اندود و در دو مرحله نقاشی ها و کتیبه هایی با مضمون آیات قرآنی بر سطح آن نقش بسته است. کف و ازاره حرم با سنگ مرمر پوشش یافته و الباقی گچ اندود است. در وسط بقعه ضریح کوچک فلزی آب طلاکاری شده زیبایی قرار دارد که با حصار فلزی به دو قسمت زنانه و مردانه تبدیل شده است. بر روی درب ضریح، کتیبه ذیل قلمزنی شده است: « ضریح مطهر حضرت امامزاده حمزه علی در چهارمین سال انقلاب جمهوری اسلامی ایران با خودیاری زایران محترم و همت امنا و نظارت اداره اوقاف ساخته و نصب شد.» کاشی کاری های بقعه جدید و به رنگ آبی و کتیبه «بسم الله الرحمن الرحیم» احتمالاً مربوط به دوره قاجاریه می باشد. در بالای ورودی ها در ساقه گنبد چهار منفذ مشبک جهت تهویه هوا طراحی شده و در زایران منافذ چهار پنجره برای نورگیری فضای داخل حرم تعبیه شده است و تنها یک نمونه آن چوبی و مشبک می باشد. مساحت اندک بقعه سبب شده است بدون هیچ عنصری، گنبد عرقچینی بنا به قطر ۸ و ارتفاع بیش از ۳ متر بر آن ساخته شود. نمای خارجی گنبد رنگ طلایی دارد و نمای داخلی نیز دارای نقاشی مختصری است. نمای بیرونی بقعه دارای فرمی چهار ضلعی است که در جلوی ورودی شرق، ایوان و سایر ورودی ها طاق نمایی عمیق با قوس های جناقی ایجاد شده است. در تغییرات سالیان اخیر، طاق نما جبهه ی غربی کاملاً مسدود و جبهه جنوبی سنگ نما گردیده و همچنین در جبهه غربی و شمالی بقعه، نمازخانه هایی به ابعاد ۲۰/۰× ۶ متر برای زنان و مردان الحاق شده است. مساحت آرامگاه ۵۰ متر مربع و مساحت کل بنا ۳۰۰۰ متر و مساحت فعلی مجموعه اعم از عرصه و اعیان جمعاً ۹۰۰ هزارمتر مربع برآورده شده است. این بقعه دارای ۲۳ سوئیت ۴۰ متری، و ۵ اتاق بزرگ و دفتر هیأت امنا، ۱۰۰ مغازه، کشتارگاه، موتورخانه، پارک بازی کودکان به مساحت ۸۰۰ متر مربع، ۳۰ هکتار فضای سبز و بیش از ۵۰ هزار درختان مختلف است. طرح جامع توسعه این بقعه در دستور کار اداره کل اوقاف استان چهارمحال و بختیاری قرار گرفته و در دو هزار متر مربع در دو طبقه در حال انجام است.پیرامون این بنا دشتی پهناور گسترده است و به مناسبت جایگاه طبیعی و آب و هوای خوب و دیگر جاذبه های اطراف آن، همه ساله از اوایل اردیبهشت تا پایان شهریور ماه، هزاران گردشگر از درون و بیرون استان به این زیارتگاه روی می آورند. عمده مسافران و زائران با بر پا کردن چادر، یک روز یا چند شبانه روز را در این مکان اقامت می کنند. گاه در فصل تابستان اردوگاهی با حدود هزار چادر در این مکان بر پا می شود و جمعیت آن را چهل هزار نفر برآورده می کنند. این بنا در تاریخ دوم فروردین ماه ۱۳۸۲ ه.ش تحت شماره ۸۲۲۵ در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده است.
در این مجموعه كلیه امكانات از جمله آب ،‌برق ،‌تلفن عمومی ،‌پارك بازی كودكان ،‌ بازارچه ،‌سرویس بهداشتی ،‌اقامتگاه مسافران ،‌پاركینگ ،‌جاده دسترسی ( آسفالت ) موجود می باشد .
در این شهرستان در پنچ کیلومتری جنوب بروجن گردشگاه بسیار زیبای سیاه سرد قرار دارد،این محل در دامنة شمالی کوهی به همین نام با ارتفاع دو هزار و ۶۴۴ متر از سطح دریا واقع شده است. سیاه سرد تا یکی دو دهه قبل زیارتگاه قدوم زائرین و قلوب مؤمنین بود. زائرین در این اعتقاد بودند که در اثر ظلم و جور بنی امیه و بنی عباس هفت نفر از مظلومان خاندان پیامبر که از اولاد زیدبن علی (ع) بودند، بعد از ترک خانه و کاشانه و رانده شدن از دیار و سرزمین خود در این قسمت، از نظرها ناپدید شدند،بدین دلیل این مکان را هفت سیاه سر می خواندند و زن و مرد و پیر و جوان در سحرگاهان ایام بهار و تابستان با پای پیاده جهت برآورده شدن حاجات و ادای نذورات راهی این محل می شدند. در کنار یکی از درختان چنار این مکان دیگ های نذری برپای داشته و بین زائرین توزیع می کردند،در مجاور چشمه ها و درختان چنار دامن کوه، شکاف کوچک غار گونه ای بود که اعتقاد همگان بر این بود که هفت سیاه به سر در این نقطه از نظرها ناپدید شدند. ارادتمندان بر این باور با روشن کردن شمع و بستن گروگان به راز و نیاز می پرداختند.

در سال های اخیر به این محل توجه بیشتری شده است. با ایجاد جادة آسفالتة دو بانده و انتقال شبکة برق، گاز و تلفن بر رونق سیاحتی آن به طور چشمگیری افزوده شده است. به طوریکه در فصول سال محل استراحت و تفریح هزاران نفر از دوست داران طبیعت از نقاط دور و نزدیک می باشد. وجود دو چشمة پر آب، پنج اصل درخت چنار با قدمتی بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ سال (به قدمت و دیرینگی بروجن) جلوة خاصی به این گردشگاه داده است که نظر هر بیننده را به خود جلب می کند و در بین درختان چنار و اشجاری که در سال های اخیر کاشته شده، استخر بسیار بزرگی با آب نمایی گسترده بر رونق و رعنایی آن افزوده است.دو چشمة مذکور با آبدهی تقریبی ۱۲ اینچ علاوه بر شادابی و زیبایی که به این مکان بخشیده است باعث رونق کشاورزی و باغداری مسیر آن گردیده است. وجود بیش از یک میلیون اصل درختان میوه از نوع انگور، سیب، بادام، زردالو و ... در باغ های احداث شده، این مکان را به یکی از منابع پر درآمد کشاورزی تبدیل نموده است. از باغ های بسیار مهم و با قدمت تاریخی به دیرنگی بروجن می توان از دو باغ توتستان و گلستان نام برد. تشکیل سیاه سرد در زمان حکومت حاج شهاب السلطنه و به دستور مشارالیه بوده است. زمین جهت احداث باغ در سیاه سرد به طور رایگان در اختیار سرمایه داران قرار گرفت و هر طایفه یا فامیلی که توان مالی داشت می بایست حتماً مبادرت به احداث باغ در کنار چشمة سیاه سرد بنماید که در آن زمان تعداد باغات محدودی از طرف مردم و اشخاص احداث شد.
در این مجموعه كلیه امكانات از جمله آب ،‌برق ،‌گاز ،‌تلفن عمومی ،‌سرویس بهداشتی ،‌اقامتگاه مسافران ،‌پاركینگ ،‌جاده دسترسی ( آسفالت ) موجود می باشد .













ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار