نوروز ۹۴ با شهدای امور تربیتی/ ۱۲
شهید جعفر نامنی از خراسان رضوی
خبرگزاری پانا: نخستین کنگره شهدای امور تربیتی با تجلیل از ۴۱۱ شهید از سراسر کشور ۷ اسفند ماه سال ۹۳ در برج میلاد تهران برگزار شد که در پایان از ۳۲ نفر از خانواده های شهدا به نمایندگی از سایر شهدای استان تجلیل شد .
به گزارش سرویس آموزش و پرورش پانا، این کنگره با همکاری معاونت پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش و سازمان دانش آموزی در مورخ ۷ اسفندماه ۹۳ و به مناسبت سالروز تاسیس امور تربیتی و بزرگداشت شهیدان رجایی و باهنر با حضور علی اصغر فانی وزیر آموزش و پرورش و دیگر مسئولان این وزارتخانه برگزار شد .
یکی از ۳۲ شهیدی که به نمایندگی آن ۴۱۱ شقایق امور تربیتی تجلیل شدند شهید شهید جعفر نامنی از استان خراسان رضوی شهرستان سبزوار است که در این بخش قصد داریم تا با این شهید بیشتر آشنا شویم بلکه بتوانیم نکات مهمی را برای آینده زندگی شخصی و همچنین سربلندی ایران اسلامی استفاده کنیم .
مشخصات شهید :
نام و نامخانوادگی:جعفر نامنی
تولد: ۰۱/۰۴/۱۳۴۵
محل تولد(استان/شهر): تهران
سال ورود به امور تربیتی: ؟
مدرک تحصیلی: سال دوم کاردانی رشته آموزش ابتدایی
محل اشتغال: ؟
تاریخ اعزام به جبهه: ۱۳۶۱
محل اعزام(استان/ شهر): ۱۲ قائم (عج) گروهان
مدت حضور در جبهه: ۵ بار - ۱۶ ماه و ۱۲ روز
تاریخ شهادت: ۲۲/۱۰/۶۵
نحوه شهادت: جهاد در جبهههای حق علیه باطل
محل شهادت: شلمچه
محل دفن شهید: بهشت شهدای سبزوار
زندگینامه شهید
شهیدجعفر نامنی در خرداد ۱۳۴۵ در تهران، خیابان اردیبهشت، خیابان سوسن (نظامآباد) در خانوادهای کاملاً معتقد و مذهبی چشم به عالم هستی گشود. وی تحصیلات خود را در مدرسه امیدهای انقلاب خیابان سوسن آغاز کرد و پس از اتمام دوره ابتدایی چون پدر و مادرشض به سبزوار آمدند ایشان هم سال اول دوره راهنمایی را در سبزوار سپری نمود و باز سال دوم و سوم راهنمایی را به تهران برگشت و پس از پایان دوره راهنمایی به سبزوار آمدند. و دوره دبیرستان را نیز در سبزوار در دبیرستان فقیه مشغول تحصیل شدند. او همراه تحصیل در اوقات فراغت به پدرش کمک میکرد .
در محل کار پدر حتی جمعهها مشغول کار بود. در سن ۱۴ سالگی عضو فعال بسیج شد و در سال ۶۱ برای اولین بار پا به جبهه نهاد. در حالی که ۱۶ سال بیشتر نداشت تا از آن دریای معرفت کسب فیض کند او آنقدر عاشق جبهه شده بود که ۹ بار تا هنگام شهادت به جبهه اعزام شد که در چهارمین بار اعزام به جبهه از ناحیه پا مجروح شد با اینکه در مدت تحصیل دبیرستان ۶ بار به جبهه اعزام شد بالاخره از دبیرستان در رشته فرهنگ و ادب موفق به اخذ دیپلم گردید و بلافاصله در کنکور سراسری در دانشگاه تربیت معلم شهید باهنر دامغان در رشته پرورشی پذیرفته شد. دوران دانشجویی او همانا دوران کمالجویی و ارزش جوئیش بود. سال اول دانشجویی دو بار به جبهه اعزام شد .
یکی از ویژگیهای خاص ایشان این بود که همواره با چهرهای خندان و بشاش در بین دوستان باعث رفع ناراحتی و غمها بود و همیشه سعی داشت تا اگر غم و غصهای هست در دلش بماند .
در اوایل انقلاب در سن ۱۳ سالگی همراه بچهها به مسجد امام حسین (ع) در نظامآباد میرفت و شعارهایی چون نوشتههایی روی دیوارها را پر میکردند. زمانی که امام آمدند و انقلاب پیروز شد شهید عضو فعال بسیج بودند و سه بار حفاظت از بیت امام در جماران را برعهده گرفت و همیشه خود را فرزند جنگ و جبهه میدانست و در سال ۶۵ در عملیات کربلای ۵ در شلمچه به آرزوی دیرینهاش رسید و مزد تلاش و ایثار و فداکاریاش را گرفت .
وصیتنامه شهید
پدر و مادر، اگر من شهید شدم برای احیای اسلام و برای قرآن و برای دینم شهید شدم پس در سوگ من ننشینید و شیون مکنید بلکه برای سیدالشهدا عزاداری کنید و امروز باید برای رسیدن به ساحل نجات بر کشتی جهاد سوار شد .
انصراف از عمل جراحی
راوی: فاطمه نامنی (مادر شهید)
در آن سالها اوج بیماری من بود و مدام در بیمارستان بستری میشدم چون خداوند به من فرزندی را عطا فرموده بود که دکترها نظر داشتند که این بارداری هم برای مادر و هم برای جنین خطرناک است. پس از مشورت و انجام کارها پزشکان اعلام به عمل جراحی کردند تا مشکل پیشآمده را حل نمایند .
ساعتی قبل از عمل جراحی، جعفر بر سر بالین من آمد و با بنده در این خصوص صحبتی کرد و به من گفت که مادر این کار را انجام نده شاید این بچه به دنیا بیاید و پسری شد که در آینده جوانی رشید و ارجمند شود که به جامعه خدمت کند .
من را قانع کرد و از عمل منصرف شدم بچه که به دنیا آمد پسری که برخلاف انتظار همه سفید رو و دارای چهرهای زیبا بود و نام او را کاظم گذاشتیم سه سال از تولد کاظم نگذشته بود که خبر شهادت جعفر و مهدی را آوردند و کاظم بود که جعفر، او را زنده نگه داشت و گویی میدانست آنها رفتنی هستند از این دریای مواج زندگی و کاظم و ...
ولی خدا نخواست یا بهتر بگویم خواست خدا این بودکه کاظم نیز پس از گذراندن ۲۳ بهار به خزان زندگیش برسد .
شهید جعفر در دامغان مشغول تحصیل بود او هنگامی که اولین حقوق خود را دریافت نمود با پول آن برخلاف همه جوانها که اول برای خودشان پسانداز یا خرید میکنند برای پدر یک مفاتیح و برای برادر کوچکتر خود کاظم یک کاپشن خرید .
اهمیت به نماز اول وقت
راوی: مریم نامنی (خواهر شهید)
در سالهای ۶۱ و ۶۲ بود که مادرم بیمار بود و در بیمارستان بستری بود من که در آن زمان ۱۳ سال بیشتر نداشتم و چند خواهر کوچکتر و دو برادر بزرگتر داشتم و در آن زمان با کمبود آب مواجه بودیم روزها آب قطع میشد و فقط شبها از ساعت ۱۲ شب تا اذان صبح آب بود آن هم با فشار بسیار کم که من از برادرم جعفر خواهش میکردم که هر وقت برای نماز صبح بیدار میشود مرا نیز بیدار نماید تا هم ظرفها را شسته و هم برای روز بعد آب ذخیره نمایم .
شهید جعفر زمانی که برای نماز خواندن بیدار میشد مرا نیز صدا میزد که بلند شو و نمازت را بخوان تا قضا نشده! و میدیدم که ظرفها را شسته و حتی برای فردا نیز آب ذخیره کرده است و من با شرمندگی از او میپرسیدم که برادر چرا مرا بیدار نکردی که خود ظرفها را بشویم و او با مهربانی خاصی میگفت من دلم نمیآید که تو را برای اینکار بیدار نمایم .
شهید بزرگوار برای منیک دلگرمی و پشتوانه گرمی بود البته نه تنها برای من بلکه برای تمام فامیل و بستگان و حتی غریبهها نیز یک فرد دوستداشتنی و قابل احترام بود .
در آخرین باری که ایشان را در سبزوار حضور داشتند روزی بود که من میخواستم به منزل خالهام بروم. شهیدجعفر مرا به خانه ایشان برد و زمان ظهر که رسیدیم شهید میخواست نمازش را بخواند. دید که آب قطع شده سریع جورابهایش را دوباره به پا کرد و جلوی درب رفت و هرچه خالهام گفت بیا یک چایی بخور و بعد برو. ایشان گفت نمازم دیر میشود و سریع رفت .
شهید معزز خیلی به نماز اول وقت اهمیت میداد و ما را هم تشویق به آن میکرد که نمازمان را سروقت بخواهیم .
ارسال دیدگاه