یادداشتی درباره ˝ایران برگر˝؛کمدی ترین فیلم سال سینمای ایران

کمی تا قسمتی شوخی با انتخابات

خبرگزاری پانا: فیلم سینمایی ˝ایران برگر˝ تجربه کمدی فیلمسازی است که در ژانرهای دیگر امتحانش را پس داده است.

کد مطلب: ۳۲۶۴۶۵
لینک کوتاه کپی شد

"ایران برگر" را اگر نه می توانیم تنها فیلم کمدی سی و سومین جشنواره فیلم فجر بدانیم، دست کم این فیلم بهترین نوع از این ژانر در این دوره از چشم انداز یکساله سینمای ایران است. چشم اندازی که به مذاق بسیاری از اهالی اش خوش نیامد و نوید بخش سال نیکویی علیرغم انتظارات موجود نبود. چراکه وزارت فرهنگ و ارشاد و بالاخص سازمان سینمایی کشور در سال ۹۲ حرکت به سمت سینمایی سراسر امید و اعتدال را مورد توجه قرار داد و با توجه به فرصت محدود مدیران در سال ۹۲ و عملکرد نسبتا موفق با وجود آن، پیش بینی بهتری را از جشنواره سی و سوم برای اهالی سینما رقم زدند.

حال آن که فیلم هایی روی پرده نقره ای سینما اکران شد که یاس را به دنبال داشت، خیانت، طلاق، اعتیاد، دوهمسری بودن، دروغ و تزویر مضمون عمده آثار بود و این میان چند فیلم آن هم از جنس غیررقابتی و خارج از مسابقه در میان سانس های مختلف زنگ تفریحی برای تماشاگران بودند و حالشان را سر جا آوردند. از جمله فیلم ایران برگر که خارج از ورود به بحث های فنی و ساختاری و شیوه پرداخت مضمون خنده های ممتد تماشاگران را به دنبال داشت و همین موضوع به ظاهر ساده در فضای یاس آلود سینمای جشنواره امتیاز بزرگی برای مسعود جعفری جوزانی بود.

کارگردانی که بیشتر به واسطه ساخت فیلم ها و سریال های تاریخی فاخر شناخته می شود و تجربه کمدی برای خود او هم تجربه نسبتا نویی بود. داستان این فیلم از اینجا آغاز می شود. دو خان از یک آبادی به نام فتح‌ الله و امر الله برای پیروز شدن در انتخابات شورا‌ها در یک روستا با یکدیگر رقابت می‌کنند. مشاورانی برای خود انتخاب می کنند که ورود آن ها به روستا کلید اتفاقات و بهتر بگوییم اختلافات دو طرف است. هریک ایده هایی را بازگو می کنند که در نهایت همگی مورد استقبال قرار می گیرد اما سطح پذیرش آن ها متفاوت است. از گرفتن تصاویر پوستر و بروشورهای تبلیغاتی گرفته تا زدن ریش و سبیلی که در روستا نماد مردانی خوانده می شود. در همین جا و در گره های مشابه برخی از باورهای نمادین مورد طعنه قرار می گیرد.

اگرچه ایران برگر به واسطه بهره گیری از موقعیت های کلامی، شوخی ها و دیالوگ های وابسته به زمان حاضر محصول دوران خویش است، اما به نظر می رسد فضای کلی فیلم نقبی به انتخاب اخیر ریاست جمهوری دارد و حتی می تواند شمایلی مختصر از هر انتخاباتی با دو جناح کاملا مخالف را به تصویر بکشد. اگرچه دیدگاه ها به طور کامل بسط داده نمی شود اما این میان طیفی اعتدالی و میانه رو هم که معمولا مورد بی مهری قرار می گیرد، کمتر درگیر بازی های تبلیغاتی می شود و از جار و جنجال گریزان است، هدفمند عمل می کند و برنده شدن را نه ابزاری برای سودجویی که منفعتی در راستای تامین خواسته های مردم می داند، نمایندگی برایش مهمتر است تا مدیریت با حضور فردی به نام آقا معلم در داستان مطرح می شود.

اما آنچه دستمایه پرداخت موقعیت های کمیک داستان قرار گرفته است، بیش از هرچیز رفتارهای ساده لوحانه، پیاده کردن تفکراتی که از یک فرد ناپخته و ناشی برنمی آید، بحث و جدل های دو کاراکتر و شگردهای تبلیغاتی آنان برای به دست آوردن اکثریت آرای مردم روستاست. در واقع آنچه داستان را در پرداخت خنده دارتر می کند، عدم سنخیت گفتارها و رفتارها از سوی کاراکترهای اصلی است که به خوبی اجرایی شده است و به نظر می رسد کارگردانی قوت بیشتری دارد تا یک داستان ساده تک خطی که موقعیت ها، آن را پروانده.

در چنین داستانی انتخاب بازیگران دو طیف انتخابات اهمیت زیادی دارد و بیشترین بار کمدی قصه بر دوش آنان حمل می شود. محسن تنابنده پیش از این تجربه های موفقی با ایفای نقش های مختلف داشته و به اصطلاح امتحانش را پس داده است. همچنین تماشاگر انتظار دیدن او را در نقشی خارج از فضاهای کلیشه ای و روندهای قبلی اش بیشتر دارد. اگرچه باز هم شبیه به نقی سریال پایتخت ظاهر شده است. اما در سوی دیگر انتخاب علی نصیریان بازیگر پیشکسوت و زبده سینما، تئاتر و تلویزیون با کارنامه کاری درخشانش چندان درست به نظر نمی رسد. وی از نظر سنی اختلاف زیادی با محسن تنابنده دارد و این وزنه رقابت را ممکن است در ذهنیت مخاطب به یک سو سنگین تر کند.

با همه این تفاسیر "ایران برگر" که در کورس رقابت فیلم های متقاضی برای اکران نوروزی پیروز میدان بود، بر پرده سینماها میزبان علاقه مندان است با حال و هوایی از فضای انتخابات که اگرچه کمی از آن فاصله گرفته ایم اما همین موضوع بیشتر باعث می شود تا موقعیت های کمیک آن برایمان روشن تر شود و بدور از سوگیری به آن نگاه کنیم.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار