همسر شهید صلاح پورمیدانی در گفت و گو با پانا:

شلمچه که رفتیم به بچه ها گفتم هر کدام با یک شهید دوست شوید

خبرگزاری پانا: مرضیه مختاری همسر شهید صلاح پورمیدانی مربی امور تربیتی است؛ او خود از اعضای خانواده بزرگ آموزش و پرورش است و سی سال سابقه خدمت دارد.

کد مطلب: ۳۲۲۶۲۴
لینک کوتاه کپی شد

مرضیه مختاری در گفت و گو با پانا می گوید که الان سه سال است که بارنشست شده، اما پای صحبت هایش که می نشینی متوجه می شوی که نشستن در زندگی این زن جایی ندارد و روزهایش هنوز پر از دغدغه است.

شهید صلاح پورمیدانی متولد سال ۱۳۳۶ بود و در زمان شهادت ۲۷ سال داشت و در عملیات کربلای ۵ در شلمچه به شهادت رسید. در ۲۳ سالگی با مرضیه ازدواج کرد، ۲۵ سالگی پدر شد و ۲۷ ساله بود که برای آخرین بار به جبهه اعزام شد...

چند ساله بودید که ازدواج کردید؟

ازدواج که کردم ۱۹ سالم بود؛ در ۲۱ سالگی بچه دار شدم (محمدرضا) و در ۲۳ سالگی همسرم شهید شد.

از نحوه آشنایی و ازدواجتان برایمان بگویید:

شهید ما فرهنگی و متولد کربلا بودند، البته اجداد پدری ایشان ایرانی بودند و با عشق امام حسین (ع) وارد ایران شدند.

ما هر دو در جهاد بودیم و از طریق آموزش و پرورش باهم آشنا شدیم و ازدواج کردیم. زندگی فرهنگی را با همسرم آغاز کردم و هر دو دلسوز فرهنگ بودیم و هر دو با کمک خداوند خدمت کردیم.

و فرزندتان هم دو سال بعد..

بله فرزندم سه ساله بود که ایشان شهید شدند؛ در وصیت نامه ایشان روی نکات اخلاقی و تربیت فرزند خیلی تذکر داده شده؛ ایشان به من تاکید کرده اند فرزندمان را حسینی بار بیاور و از ابتدا با صداقت به او بگویید پدرش شهید شده و او با افتخار سرش را بالا بگیرد.

در تربیت فرزند چه معیارهایی برای ایشان از اهمیت بالایی برخوردار بود؟

او می خواست فرزندش اسوه ایثار و شهادت بشود و این مساله در زندگی خودش و فرزندش پیاده شود. ایشان در وصیت نامه شان اشاره کرده اند که در آیات قرآن از ابتدای خلقت آدم و بوجود آمدن حضرت زهرا (س) و حضرت محمد (ص) آمده است و باید از آن بهره گرفت و از جمله تذکراتی که داخل پرانتز و گیومه گذاشته بودند این بود که همسرم در تربیت فرزند خیلی دقت کن و او را حسین گونه بار بیاور.

من از خدا خواستم که بعد از شهادتشان به من کمک کند و خدا هم کمکم کرد که فرزندم را این گونه بار بیارم و مهمتر اینکه هر چه داریم از خداست.

در تربیت فرزند، مادر و پدر نقش بسیار مهمی دارند. مخصوصا مادر نقش بسیار مهمی دارد بخاطر اینکه مادر زمینه ساز است؛ متاسفانه الان در زندگی های ما، بچه ها رها شده اند؛ یعنی ما بچه ها را از صبح به مهدکودک می سپریم و بعد از ظهر هم کلاسهای خصوصی.

در حال حاضر بچه ها با مادر ارتباطی ندارند وقتی بچه از مادر پر و غنی شود -چه دختر و چه پسر- کمتر وابسته دیگران می شوند یا درگیر دوست یابی های نابجایی که وجود دارد می شود؛ بچه ها با پدر و مادر باید مثل دوست باشند.

به گفته حضرت امام (ره) نقش خانواده را باید پر کنیم. سبک زندگی اسلامی و ایرانی و نقش مادر در خانواده تاثیر بسزایی دارد. هر چه نقش خانواده پررنگ تر و قوی تر باشد جوانان ما کمتر منحرف می شوند.

فرهنگ ایرانی و فرهنگ اسلامی ما بسیار غنی است و از قدمت بالایی برخوردار است. متاسفانه قرآن ما باید در اسرائیل مطالعه شود و آنها در طرز غذا خوردن و زندگیهایشان از قرآن ما استفاده کنند ولی متاسفانه زندگی خود ما رنگ و لعاب آمریکایی به خود گرفته فرهنگ ایرانی و اسلامی و سنتی خود ما فراموش شده است.

در این زمینه توقع شما از مسئولین چیست؟

تلاش همه مسئولین و همه خانواده ها این باشد که نقش خانواده را پررنگ کنند. همینطور به نظر من ارتباط با خانواده شهدا مهم است.

شما ممکن است اینگونه فکر کنید که ارتباط با خانواده شهدا کمرنگ شده ولی ما اینگونه احساس نمی کنیم با وجود اینکه خودم یک بازنشسته هستم ولی با بچه ها ارتباط دارم. در اردو و در مناطق جنگی با بچه ها ارتباط دارم چون از خاطرات تعریف می کنم و می گویم ما هم مثل شما روزی جوان بودیم ولی همسرانمان را به جبهه ها فرستادیم تا در کشور امنیت وجود داشته باشد. جوانان ما خیلی تشنه مطالب قرآنی هستند ولی متاسفانه ما راه و روشش را بلد نیستیم.

آیا شما و همسرتان هم در این مسیر گامی برداشتید؟

بار آخری که همسرم به جبهه رفتند در عملیات شلمچه با ۴۰ نفر از دانش آموزان دبیرستان شریعتی بود یعنی یک مربی تربیتی با ۴۰ دانش آموزشش به جبهه می رود؛ وظیفه مربیان تربیتی ما اینست که خودشان جلوداربچه های ما باشند عملا به بچه ها آموزش دهند مثلا اگر ما به بچه ها می گوییم جبهه خوب است شلمچه خوب است خودشان هم با بچه ها همراه باشند.

خواسته من از مسئولین آموزش و پرورش مخصوصا از مسئولین فرهنگی این است که به داد بچه های ما برسند یعنی شهدا را در مدارس زنده کنند یادمان شهدا که برگزار می کنند بچه ها را به مساجد ببرند و یک مربی تربیتی یکی از اردوهایش این باشد که بچه ها را به منازل شهدا ببرد و بچه ها را با شهدا آشنا کنند.

اردوهای راهیان نور و بردن بچه ها به مناطق جنگی اقدام بسیار خوبی است و لازم است روی آن بیشتر کار شود.

اقدام خود شما در این راستا چه بوده است؟

سال قبل با بچه ها به شلمچه رفتیم؛ در آن منطقه ۷۰ شهید بودند؛ من به بچه ها که همه دختران دوره سوم دبیرستان بودند گفتم هر کدام از شما با یکی از این شهدا دوست شوید وصیت نامه شهدا را بخوانید و در زندگیتان پیاده کنید و هر حاجتی خواستید این شهدا را نمونه و الگو نزد خدا ببرید.

شهدا امامزادگان عشقند، آنها پاک و مخلصانه رفتند؛ شهدا با فدا کردن جانشان با خدا معامله کردند. انتظار دارم که مسئولین بچه ها را با شهدا آشنا و آنها را با شهدا دوست کنند.

اگر هرکدام از دختران ما با یک شهید دوست شوند دیگر نیازی به استاد، کلاس و مشاوره نداریم.

و در پایان یک خاطره از شهید..

روزی که همسرم قرار بود از سپاه پاسداران همدان به جبهه اعزام شود مدیر مدرسه بودم؛ آن روز مرخصی رد کردم تا همسرم را بدرقه کنم. همانطور که می دانید عملیات کربلای ۵ در دی ماه صورت گرفت. البته ما آنموقع نمی دانستیم قرار است ایران عملیات کند. شب قبلش با هم حرف زده بودیم، او گفته بود نباید در این مسیر پایم بلرزد. برای همین قرار گذاشته بودیم فردای آن روز من به بدرقه ایشان نروم. او از این می ترسید که عشق به فرزند و زندگی با همسر جوانش سبب شود در از مسیری که انتخاب کرده فاصله بگیرد.

اوایل دی ماه بود و هوا خیلی هم سرد؛ خودم را همراه با فرزند خردسالم به میدان پاسداران رساندم؛ همانطور که همسرم با گردان سپاه بیرون می آمد و برای اعزام رژه می رفتند من کنار ایشان ایستادم و گفتم محمدرضا را آوردم که شما ببینی. (اشک در چشمانش جمع می شود) او به ما نگاهی نکرد و گفت قرارمان این نبود که امروز بیایی؛ ما داریم با خدا معامله می کنیم. من گفتم پس من را به که می سپاری؟ گفت من شما را به همان خدا می سپارم.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار